V SA/Wa 2626/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA - Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za wskazane miesiące 2007 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2016r., sygn. akt VSA/Wa 2626/15 W dniu 14 maja 2015r. działający w imieniu A. W. profesjonalny pełnomocnik z wyboru, radca prawny M. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2015r., nr. [...]. Wraz ze skargą został złożony, sporządzony na stosownym formularzu, wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wnioskodawca nie wykazał tego, iż spełnia ustawowe przesłanki uprawniające do skorzystania z prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oświadczenia wnioskodawcy – złożone na urzędowym formularzu PPF oraz w dodatkowym oświadczeniu – nie mogły w ocenie Sądu być uznane za wyczerpujące i rzetelne. Skarżący nie wskazał bowiem jaka jest miesięczna wysokość dochodu, którym dysponuje, a który – według jego oświadczeń – osiągają jego rodzice. Oceniając sytuację życiową i materialną wnioskodawcy nie można było zatem podzielić jego stanowiska o samodzielnym prowadzeniu gospodarstwa domowego. Sąd wskazał również, że wnioskodawca nie wykonał zarządzenia z dnia 25 czerwca 2015 r. w zakresie w jakim był wzywany do określenia wysokości pomocy, jaką otrzymuje od rodziców. Skoro, jak wywodzi, utrzymuje się z pomocy rodziców u których zresztą mieszka, to oświadczenie w zakresie możliwości majątkowych jego rodziców i wysokości udzielanej przez nich pomocy finansowej było niezbędne dla oceny wniosku, niezależnie od tego, iż według oceny skarżącego nie prowadzi on z nimi wspólnego gospodarstwa domowego. Ponadto ani we wniosku złożonym na formularzu PPF ani w dodatkowym oświadczeniu, nie przedstawiono jak kształtują się wydatki wnioskodawcy związane z niezbędnym utrzymaniem. Dodatkowo wnioskodawca nie wyjaśnił jaki są powody tego, że nie posiada źródła dochodów. Postanowienie to zostało zaskarżone przez skarżącego stosownym zażaleniem wniesionym przez jego pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 15 października 2015r., sygn. akt I GZ 674/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego jako niezasadne. Skarżący na wezwanie sądu uiścił wpis sądowy od skargi w kwocie [...] zł. Sprawa uzyskała dalszy bieg. W dniu 25 lutego 2016r. został wydany wyrok w sprawie. W dniu 11 maja 2016 r. (data nadania pocztowego) skarżący składając skargę kasacyjną od wyroku zapadłego w sprawie, sporządzoną przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z wyboru, wniósł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że nie jest w stanie ponieść reszty kosztów sądowych, ponieważ nie posiada żadnych dochodów. Postanowieniem z dnia z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2626/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 165 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odmówił skarżącemu zmiany postanowienia z dnia 31 sierpnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt I GZ 476/16 oddalił zażalenie na ww. postanowienie. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 19 października 2016. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości [...] zł, w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Korespondencja zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 26 października 2016 r. W odpowiedzi na ww. wezwanie w dniu 2 listopada 2016 r. (data nadania pocztowego) skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy (uzupełniony na urzędowym formularzu PPF w dniu 21 listopada 2016 r.). Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, ponieważ nie posiada żadnych dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie zarówno sąd I instancji jak i Naczelny Sąd Administracyjny dwukrotnie orzekały w przedmiocie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. Rozstrzygnięcia były niekorzystne dla skarżącego. Skarżący nie tylko nie wykazał pełnej sytuacji majątkowej ale też w kolejnych wnioskach powoływał się na te same okoliczności, które były podstawą pierwszego rozstrzygnięcia w tej kwestii. Zważywszy, że kolejny wniosek skarżącego wniesiony w dniu 2 listopada 2016r. (złożony jako drugi wniosek w postępowaniu międzyinstancyjnym - po wniesieniu skargi kasacyjnej, a trzeci w całym postępowaniu sądowym ) powinien być potraktowany jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia sądu z dnia 31 sierpnia 2015 r. odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz zważywszy na fakt, że już raz został prawomocnie rozstrzygnięty podobny wniosek skarżącego o zmianę też postanowienia, należało uznać skuteczność wezwania sądu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Skuteczność znajdującą oparcie we wcześniejszych prawomocnych postanowieniach sądu dotyczących odmowy zwolnienia od kosztów sądowych i odmowy zmiany postanowienia w tym przedmiocie. Skuteczność ta przejawia się w bezskutecznym upływie terminu w dniu 2 listopada 2016r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Tym samym sąd uznał, że rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 2 listopada 2016r. pozostaje bez wpływu na upływ terminu wyznaczonego skarżącemu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Jest to kolejny wniosek skarżącego oparty na tych samych okolicznościach faktycznych, które to okoliczności były przedmiotem rozważań sądów obu instancji i w rzeczy samej wniosek ten stanowi nadużycie prawa przez skarżącego a nie jego realizację. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że skarżący nie uiszczając wpisu od skargi kasacyjnej w wyznaczonym terminie uchybił przepisowi art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Z tych względów sąd orzekł jak w postanowieniu na podstawie art.178 p.p.s.a.