V SA/Wa 2726/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. spółka jawna z siedzibą w P. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu odsetek oraz rozłożenia na raty należności głównej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji P. spółka jawna z siedzibą w P. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Strona") wniosła skargę na opisaną w komparycji niniejszego orzeczenia decyzję Ministra Rozwoju i Finansów, wydaną w przedmiocie umorzenia należności z tytułu odsetek oraz rozłożenia na raty należności głównej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Autor wniosku podniósł, iż w razie wykonania decyzji Skarżącej grozi powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. W obecnej chwili nieruchomości Spółki są obciążone hipoteką na rzecz organu I instancji, a Strona nie posiada żadnych oszczędności. W związku z tym żądanie zapłaty każdego dodatkowego obciążenia pieniężnego przez państwo postawiłoby Skarżącą w stan upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05, LexPolonica Nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Wniosek Skarżącej odnosi się do decyzji rozkładającej na raty zaległości publicznoprawne oraz umarzającej odsetki od należności głównej, a zatem sama w sobie nie nadaje się ona do wykonania. Zaskarżona decyzja w żadnej mierze nie określa powinnego, nakazanego lub zakazanego zachowania, a jedynie ustala formę wykonywania obowiązku wynikającego z decyzji, którą ustalono należności, jakie Strona musi uiścić. W związku z tym, wniosek złożony przez Stronę rozpatrzyć należy odmownie. Na marginesie wypada zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Ministra w odpowiedzi na skargę z dnia 10 października 2016 r. Słusznie wskazał on, iż decyzja nadaje Stronie określone uprawienia i nie nadaje się do wykonania w drodze przymusu państwowego. Wykonanie decyzji zależeć będzie jedynie od woli Spółki. Pomijając nawet powyższej wskazany problem, podkreślenia wymaga fakt, iż w niniejszej sprawie Skarżąca nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jej aktualną kondycję finansową oraz potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. W tym kontekście szczególny deficyt "uprawdopodobnienia" podnoszonych okoliczności zachodzi w przypadku twierdzenia, zgodnie z którym "żądanie zapłaty każdego dodatkowego obciążenia pieniężnego przez państwo postawiłoby Skarżącą w stan upadłości". Przyjęcie takiego założenia przez Sąd wymagałoby skutecznego zaprezentowania sytuacji majątkowej Strony, a takiej próby w niniejszej sprawie nie podjęto. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.