V SA/Wa 2739/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant st. sekr. sąd. - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... lutego 2012 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego; oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lutego 2012r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. (dalej: Dyrektor Oddziału) z dnia (...)listopada 2011r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. T. (dalej: Kierownik Biura) z dnia (...)lutego 2006r. o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 15 marca 2005 roku w Biurze Powiatowym ARiMR w P. T. B. W. złożyła wniosek o pomoc finansową na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych, w treści którego zobowiązała się do realizacji przedsięwzięcia mającego na celu restrukturyzację gospodarstwa niskotowarowego polegającego na zakupie maszyn rolniczych. Na wezwanie organu wnioskodawczyni złożyła korektę wniosku wraz z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. W wyniku rozpoznania wniosku decyzją nr (...)z dnia 23 lutego 2006r. Kierownik Biura przyznał B. W. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia (...)września 2009 r. orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej jednocześnie odmawiając przyznania płatności niskotowarowej. Następnie, na skutek złożonego przez stronę odwołania, Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia (...)stycznia 2010r. uchylił rozstrzygnięcie z dnia (...)września 2009 r. oraz odmówił uchylenia powoływanej decyzji organu I instancji z dnia (...)lutego 2006 r. W następnej kolejności zostało wszczęte z urzędu przez Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia (...)lutego 2006 r. Decyzją nr (...)z dnia (...)listopada 2011r. organ stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura nr (...)z dnia (...)lutego 2006r. o przyznaniu B. W. płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał m.in., że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 286, poz. 2870, z późn. zm., dalej "rozporządzenie WGN") płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana producentowi rolnemu, który w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą, o której mowa w pkt 2, w gospodarstwie rolnym: stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności, oraz będącym gospodarstwem niskotowarowym o wielkości ekonomicznej co najmniej 2 EJW (ESU) i nie więcej niż 4 EJW (ESU), w rozumieniu decyzji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. Urz. WE L 220 z 17.08.1985, z późn. zm.); Organ wyjaśnił, że w sytuacji, gdy wnioskodawca prowadzi działalność w gospodarstwie rolnym, w skład którego wchodzą oprócz gruntów stanowiących przedmiot odrębnej własności wnioskodawcy, także grunty będące przedmiotem odrębnej własności jego współmałżonka, przy ustalaniu wielkości ekonomicznej gospodarstwa rolnego należy uwzględnić grunty stanowiące odrębną własność obu współmałżonków. Natomiast Kierownik Biura prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego nie uwzględnił gruntów, które stanowiły odrębną własność współmałżonka wnioskodawczyni - Z. W., pomimo, iż przed wydaniem decyzji z dnia (...)lutego 2006r. dysponował wiedzą, że B. W. pozostaje w związku małżeńskim a jej małżonek, posiadając odrębny numer identyfikacyjny, złożył w dniu 15 marca 2005r. wniosek o przyznanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, w treści którego wykazał grunty stanowiące jego odrębną własność, a które nie zostały uwzględnione w treści wniosku złożonego w dniu 15 marca 2005r. przez B. W.. A zatem zdaniem organu, Kierownik Biura wydając w dniu (...)lutego 2006r. decyzję nr (...) rażąco naruszył ww. § 3 ust.1 pkt 3 rozporządzenia WGN. Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania Prezes ARiMR w dniu (...)lutego 2012r. wydał decyzję nr (...), którą utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej "k.p.a.") organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Organ powołał się na orzecznictwo, zgodnie z którym rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Wskazał, że wydając w dniu (...)lutego 2006r. decyzję nr (...)Kierownik Biura rażąco naruszył § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia WGN. Zdaniem organu odwoławczego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...)lutego 2006r. spełnione zostały przesłanki wynikające z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt VSA/Wa 1003/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Prezesa ARiMR z dnia 22 lutego 2012 r. WSA wyjaśnił, że § 3 ust.1 pkt 3 rozporządzenia WGN zakreśla krąg podmiotów uprawnionych do uzyskania pomocy wskazując, że jej beneficjentami mogą być wyłącznie osoby, które w dniu złożenia wniosku prowadziły działalność rolniczą (w rozumieniu § 3 ust.1 pkt 2 tego rozporządzenia) w gospodarstwie rolnym, stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności (§ 3 ust.1 pkt 3 lit. a). Rozporządzenie WGN wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm., dalej: "ustawa o wspieraniu"), a krąg beneficjentów tej pomocy został określony w tej ustawie. A zatem w części, w której przepis wykonawczy, tj. § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia WGN wprowadził ograniczenia podmiotowe do otrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, w stosunku do zapisów ustawy o wspieraniu, to w tym zakresie rozporządzenie zostało wydane z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. Zawężenie kręgu podmiotów uprawnionych do skorzystania z tych środków, zawarte w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia WGN, wykracza poza upoważnienie ustawowe, które obliguje Radę Ministrów do uregulowania w rozporządzeniu jedynie "szczegółowych warunków" przyznawania płatności, a nie ich zakresu podmiotowego. WSA wyjaśnił, że Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt U 6/07 odniósł się do przepisu § 3 ust 1 pkt 3 lit a) rozporządzenia WGN. Wprawdzie postanowieniem tym Trybunał umorzył postępowanie ze względu na fakt wyczerpania przez wspomniany przepis mocy obowiązującej, jednakże w uzasadnieniu wyraźnie wskazał, że skoro "zakres podmiotowy pomocy dla gospodarstw niskotowarowych nie został określony w obowiązujących bezpośrednio aktach prawa UE (....), należało stwierdzić, że materia ta nie może być przedmiotem samoistnej regulacji w akcie wykonawczym i dokonać odpowiedniej nowelizacji ustawy". Trybunał stwierdził ponadto, że "określenie zakresu podmiotowego świadczeń z definicji należy do materii ustawowej. Wobec powyższego § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia WGN przekroczył upoważnienie ustawowe. WSA nie zgodził się z oceną organu, że Kierownik Biura wydając decyzję o przyznaniu płatności rażąco naruszył przepis § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia WGN, albowiem o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w oczywisty sposób sprzeczne z treścią nie budzącej wątpliwości i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej. Tymczasem, w ocenie Sądu, w sprawie nieważnościowej jako punkt odniesienia wzięto pod uwagę stan prawny, którego nie można uznać za niewątpliwy, gdyż zaniechano porównania zakwestionowanego rozstrzygnięcia z niewątpliwym stanem prawnym wynikającym z ustawy o wspieraniu. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez Prezesa ARiMR wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 821/13 uchylił wyrok WSA z dnia 8 stycznia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, stwierdzając, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym postanowieniu jednoznacznie stwierdził iż "w istocie zamierzeniom wnioskodawcy odpowiadałby wyrok zakresowy, stwierdzający niezgodność § 3 ust. 1 pkt 3 lit.a rozporządzenia w zakresie, w jakim przepis ten uzależnia prawo do pomocy finansowej od posiadania statusu właściciela (współwłaściciela) lub małżonka właściciela danego gospodarstwa niskotowarowego." Przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego był ten właśnie aspekt zaskarżonego przepisu. NSA wskazał na wyrok NSA w sprawie II GSK 319/09, w którym Sąd ten stwierdził, że § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia WGN w części, w jakiej wprowadził ograniczenia podmiotowe do otrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego wyłącznie dla producentów rolnych prowadzących działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności, zostało wydane z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, które obliguje Radę Ministrów do uregulowania w rozporządzeniu jedynie "szczegółowych warunków" przyznawania płatności, a nie ich zakresu podmiotowego. Podobne stanowisko, iż § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia WGN nie może zawężać kręgu beneficjentów jedynie do właścicieli lub współwłaścicieli czy małżonków takich osób zajął NSA w wyroku z dnia 11 lipca 2011r. sygn. akt II GSK 465/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl. NSA stwierdził, że w rozpoznanej sprawie stan faktyczny przedstawiał się odmiennie. Nie budziło bowiem wątpliwości, że B. W. była właścicielem części gruntów należących do gospodarstwa rolnego i ubiegała się o płatność dla tej części gospodarstwa, wykazując, że jest to gospodarstwo niskotowarowe. Właścicielem pozostałej części gruntów wchodzących w skład tego gospodarstwa był mąż skarżącej – Z. W. i on także ubiegał się o płatność dla części gospodarstwa stanowiącego jego własność, wykazując, że ta część także stanowi gospodarstwo niskotowarowe. Oboje małżonkowie W. otrzymali płatności dla gospodarstw niskotowarowych dla wykazanych we wnioskach części gospodarstwa rolnego, których byli właścicielami (a nie posiadaczami). Kierownik Biura zarówno w dniu złożenia wniosków przez każdego z małżonków W., jak i w dniu wydawania decyzji przyznających każdemu z małżonków płatności dla gospodarstwa niskotowarowego wiedział, że Z. i B. W. pozostają w związku małżeńskim oraz że każde z nich posiadało odrębny numer identyfikacyjny. NSA stwierdził, że przy takiej strukturze własnościowej gospodarstwa Z. i B. W. i okoliczności, że pozostają oni w związku małżeńskim, Prezes ARiMR prawidłowo wskazał, że § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia WGN nie pozostawał w sprzeczności z delegacją ustawową zawartą w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu ani z innymi przepisami ustawy o wspieraniu. Przypomniał, że z art. 5 ust. 1a ustawy o wspieraniu, wynika, że pomoc jest udzielana na wniosek producenta rolnego, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub grupy producentów rolnych, a w przypadku pomocy, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 8, na wniosek jednostki organizacyjnej lub organu realizującego zadania związane z rozwojem obszarów wiejskich. Według art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004r. Nr 10, poz. 76 z późn. zm., dalej: "ustawa o ewidencji") producentem rolnym jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, będąca posiadaczem gospodarstwa rolnego lub posiadaczem zwierzęcia. Gospodarstwem rolnym zaś w myśl art. 3 pkt 1 ustawy o ewidencji są wszystkie nieruchomości rolne będące w posiadaniu tego samego podmiotu. NSA stwierdził, że w konsekwencji, skoro w myśl § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia WGN gospodarstwo rolne, co do którego przysługuje wyłącznie prawo własności (współwłasności), w przypadku małżonków obejmuje grunty stanowiące przedmiot odrębnej własności producenta rolnego, jego małżonka oraz przedmiot ich współwłasności, to zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b) tego rozporządzenia przy ustalaniu czy gospodarstwo jest niskotowarowe należało uwzględnić wszystkie grunty wchodzące w jego skład, czego nie uczynił Kierownik Biura wydając decyzje przyznające płatności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa,v:art.145§1 p.p.s.a.). Zgodnie z art.134§1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami skargi. Kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola decyzji uznającej określone rozstrzygnięcie za rażąco naruszające prawo dotyczy wyłącznie prawidłowości zastosowania przewidzianej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. instytucji procesowej. Oznacza to, że rolą sądu administracyjnego jest ocena, czy konkretna decyzja rzeczywiście na tyle narusza określony przepis obowiązującego prawa, że uzasadnione i konieczne jest odstąpienie od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji i wyeliminowanie takiego rażąco wadliwego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 902/09). Kontrola sądowa decyzji wydanej w trybie nieważnościowym stanowi kontrolę decyzji w ograniczonym zakresie, bowiem wyłącznie pod kątem przepisów uznanych za naruszone w sposób rażący. W orzecznictwie i doktrynie ukształtował się pogląd, że rażące naruszenie prawa - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - ma miejsce, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. (v: wyrok NSA z 11 października 2013 r. sygn.akt II GSK 949/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanym postępowaniu nieważnościowym organy obu instancji wskazały, iż Kierownik Biura wydając decyzję z dnia (...)lutego 2006r. rażąco naruszył przepis § 3 ust 1 pkt 3 rozporządzenia WGN, z uwagi na to, że w sprawie przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego nie uwzględnił gruntów, które stanowiły odrębną własność współmałżonka wnioskodawczyni - Z. W., pomimo, iż przed wydaniem decyzji z dnia (...)lutego 2006r. dysponował wiedzą, że B. W. pozostaje w związku małżeńskim a małżonek strony - Z. W. posiadając odrębny numer identyfikacyjny złożył w dniu 15 marca 2005r. wniosek o przyznanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego, w treści którego wykazał grunty stanowiące jego odrębną własność, a które nie zostały uwzględnione w treści wniosku złożonego w dniu 15 marca 2005r. przez B. W.. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art.190 p.p.s.a. Sąd któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niniejsza sprawa był już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 9 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 821/13 stwierdził, że skoro w myśl § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia WGN gospodarstwo rolne, co do którego przysługuje wyłącznie prawo własności (współwłasności), w przypadku małżonków obejmuje grunty stanowiące przedmiot odrębnej własności producenta rolnego, jego małżonka oraz przedmiot ich współwłasności, to zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b) tego rozporządzenia przy ustalaniu czy gospodarstwo jest niskotowarowe należało uwzględnić wszystkie grunty wchodzące w jego skład, czego nie uczynił Kierownik Biura wydając decyzje przyznające płatności. Z powyższego stwierdzenia NSA wynika, że przy ustalaniu czy gospodarstwo jest niskotowarowe należało uwzględnić grunty stanowiące własność zarówno B. W. jak i Z. W. W tej sytuacji nieuwzględnienie, przy ustalaniu czy gospodarstwo B. W. jest gospodarstwem niskotowarowym gruntów stanowiących własność jej małżonka, stanowiło oczywiste naruszenie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia WGN. Wobec powyższego należało dokonać oceny czy to oczywiste naruszenie prawa może być uznane za rażące naruszenie prawa. W ocenie Sądu powyższe naruszenie prawa należy uznać za naruszenie prawa o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, co uzasadnia zakwalifikowanie go jako rażącego naruszenia prawa. Dla uzasadnienia tego stanowiska należy przypomnieć, że istotą pomocy, o którą wnioskowała B. W. i która została jej przyznana decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. T. z dnia (...)lutego 2006 r. było udzielenie wsparcia dla gospodarstwa niskotowarowego. W §3 ust.1 rozporządzenia WGN określone zostały przesłanki udzielania płatności dla gospodarstw niskotowarowych, w tym w punkcie 3 ustalono, że płatność ta przysługuje producentowi rolnemu, który w dniu złożenia wniosku prowadził działalność rolniczą, o której mowa w pkt 2, w gospodarstwie rolnym: stanowiącym przedmiot odrębnej własności producenta rolnego albo jego małżonka, albo przedmiot ich współwłasności (a), oraz (b) będącym gospodarstwem niskotowarowym o wielkości ekonomicznej co najmniej 2 EJW (ESU) i nie więcej niż 4 EJW (ESU), w rozumieniu decyzji 85/377/EWG z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. Urz. WE L 220 z 17.08.1985, z późn. zm.). Rozpoznanie wniosku B. W. o płatność dla gospodarstwa niskotowarowego bez uwzględnienia wszystkich wchodzących w skład tego gospodarstwa, zgodnie ze stanowiskiem NSA, gruntów uniemożliwia prawidłowe ustalenie, czy gospodarstwo w ogóle jest gospodarstwem niskotowarowym oraz czy jest gospodarstwem niskotowarowym o wielkości ekonomicznej pomiędzy 2 a 4 ESU. Tak więc uniemożliwia ustalenie okoliczności będących istotą udzielenia wsparcia, co w ocenie Sądu uzasadnia uznanie, że decyzja Kierownika Biura z dnia (...)lutego 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dlatego, z wyżej przedstawionych przyczyn Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.