V SA/Wa 2780/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi P.D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oraz odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych; oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez P.D. jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. - dalej: Dyrektor Oddziału, z [...] października 2010 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. - dalej: Kierownik Biura - z [...] lipca 2010 r. nr [...], o uchyleniu decyzji dotychczasowej i odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych) na 2006 r., która została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] maja 2006 r. P.D. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, w którym zadeklarował m.in. działkę ewidencyjną o numerze [...]. Ta sama działka została zadeklarowana również we wniosku złożonym przez innego producenta rolnego - C.K.. W trakcie rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu [...] lutego 2007 r., mającej na celu ustalenie faktycznego użytkownika ww. działki P.D. oświadczył, iż na działce [...] w roku 2006 nie były wysiewane jakiekolwiek poplony, a grunt był ugorowany. Ponadto przedstawił oświadczenie złożone przez E.C., w którym wskazano, iż w 2006 r. działka [...] nie była uprawiana – leżała ugorem. Decyzją z [...] marca 2007 r. nr [...] Kierownik Biura przyznał P.D. płatność bezpośrednią do gruntów rolnych. Następnie do Biura Powiatowego ARiMR w M. zostały przekazane dokumenty jakie Biuro Powiatowe ARiMR w P. zgromadziło w sprawie dotyczącej wniosku C.K., który podobnie jak P.D. deklarował do przyznania płatności działkę [...] wskazując, iż uprawia na niej gorczycę. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Kierownik Biura na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1, art. 147 i 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: k.p.a., wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów na rok 2006 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Kierownik Biura uchylił decyzję własną o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. i odmówił przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż P.D. do czasu złożenia wniosku nie wykonał na zgłoszonej jako ugór działce odpowiednich zabiegów agrotechnicznych umożliwiających uznanie jej za utrzymaną w dobrej kulturze rolnej. Zabiegi agrotechniczne zostały wykonane dopiero w miesiącach sierpień-wrzesień 2006 r., tj. po zebraniu plonów przez C.K.. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Dyrektor Oddziału utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura z dnia [...] lutego 2009 r. Wobec powyższego P.D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akr V SA/Wa 1015/09 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura z dnia [...] lutego 2009 r. Sąd wskazał, iż zarówno organ I jak i II instancji nie przeprowadził w sprawie postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania, przez co naruszył art. 149 § 2 k.p.a. Powołując jako podstawę prawną decyzji art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ winien wykazać w uzasadnieniu, że określone przesłanki wznowieniowe stanowiły wadę postępowania, w którym została wydana weryfikowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja i że stanowią one podstawę do jej uchylenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. [...] lipca 2010 r. wydał decyzję nr [...], w której uchylił decyzję o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych nr [...] z [...] marca 2007 r. oraz odmówił przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 z tytułu: jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, która będzie potrącana z płatności, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. uzupełniającej płatności obszarowej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż dowody które wpłynęły do Biura Powiatowego ARiMR w M., tj. już po wydaniu decyzji w sprawie przyznania płatności, uzasadniały wznowienie postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., co miało miejsce w dniu [...] listopada 2008 r. (postanowienie nr [...]). Podkreślono, iż we wniosku o przyznanie płatności P.D. wskazał, iż działka [...] była ugorowana, a powyższą okoliczność potwierdził sąsiad ww. działki E.C. Natomiast z zeznania jakie P.D. złożył 5 maja 2008 r. w związku z postępowaniem prowadzonym przez Biuro Powiatowe w P. w sprawie wniosku C.K. wynika, iż zabiegi agrotechniczne (oprysk, oranie) skarżący wykonał w sierpniu i wrześniu 2006. Wobec powyższego organ stwierdził, iż zawarte we wniosku o przyznanie płatności oświadczenie P.D. dotyczące działki nr [...] było fałszywe, sama zaś działka nie była ugorowana w sposób umożliwiający przyznanie płatności, gdyż zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 65, poz. 600, z późn. zm.) grunt uznaje się za ugorowany, jeśli grunt ten podlegał co najmniej raz w roku koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów, w terminie do 15 lipca. P.D. złożył odwołanie od powyższej decyzji. W dniu [...] października 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego wydał decyzję o numerze [...], którą utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego z [...] lipca 2010 r. nr [...]. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, iż w niniejszej sprawie wobec twierdzeń P.D. zawartych we wniosku o przyznanie płatności, wskazujących, iż działka [...] była ugorowana, potwierdzonych oświadczeniem E.C. uznano, że działka ta jest uprawniona do otrzymania płatności bezpośrednich i płatność tą przyznano. Następnie organ zauważył, iż grunt orny uznaje się za ugorowany jeżeli podlegał w terminie do dnia 15 lipca koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym rozprzestrzenianiu się chwastów. Dalej podkreślono, że już po wydaniu decyzji przyznającej płatność, bo w dniu 5 maja 2008 r. P.D. wskazał, że zabiegi agrotechniczne (oprysk, podorywkę, oranie) na ww. działce wykonane zostały dopiero w sierpniu i wrześniu 2006 r. Również z oświadczeń W.P., W.S., M.O. i C.K. wynika, iż do sierpnia 2006 r. P.D. nie wykonywał zabiegów agrotechnicznych na działce nr [...]. Wobec powyższego oświadczenie P.D. zawarte we wniosku o przyznanie płatności, dotyczące ugorowania działki nr [...], należało uznać za fałszywe i na tej podstawie wznowić postępowanie w sprawie przyznania płatności. Organ wyjaśnił, że skoro powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich była – wobec wykluczenia działki, której skarżący nieugorował – większa niż powierzchnia stwierdzona uprawniona do otrzymania płatności, należało uchylić decyzję o przyznaniu płatności i na podstawie art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. (Dz.U. WE nr L 345/1 z 20.11.2004 r.) ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzena Rady (WE) Nr 1782/1003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców, odmówić przyznania płatności oraz nałożyć sankcje. Na powyższą decyzję P.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. zasady trwałości decyzji wymienionej w art. 16 k.p.a. W ocenie skarżącego organ wydał zaskarżoną decyzję bez uprzedniego wznowienia postępowania, błędnie uznając, że w sprawie postanowienie takie zostało już wydane, podczas gdy postanowienie o wznowieniu postępowania o numerze [...] utraciło moc wobec treści wyroku WSA z 24 listopada 2009 r. Ponadto organ, pomimo wytycznych zawartych w wyroku, nie rozważył, czy w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. Skarżący zarzucił, iż organ nie sprecyzował dlaczego uznał, iż złożone przez skarżącego oświadczenie jest fałszywe. Zaznaczył, iż wznowienie postępowania ograniczone jest łącznym wystąpieniem przesłanek takich jak stwierdzenie w postępowaniu fałszywego dowodu, sfałszowanie dowodu winno być potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy. Tymczasem skoro w niniejszej sprawie skarżącemu nie stawia się zarzutu sfałszowania dowodu, to brak było podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. i uchylenia prawomocnej decyzji o przyznaniu dopłat. Skarżący zaznaczył, iż brak było również podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi wydającemu decyzję. Wskazał, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż na rozprawie w dniu 27 lutego 2007 r. skarżący oświadczył, że na działce [...] w 2006 r. grunt był ugorowany oraz złożył szereg dokumentów istotnych w sprawie, co stanowiło podstawę wydania decyzji z dnia [...] marca 2007 r. i przyznania płatności do gruntów. Tym samym organowi znany był fakt ugorowania działki [...] w 2006 r. stąd też stawianie skarżącemu w chwili obecnej zarzutu niewykonania zabiegów agrotechnicznych umożliwiających uznanie działki za utrzymaną w dobrej kulturze rolnej jest bezpodstawne, a odmienna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm. ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a., Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszym stanie faktycznym i prawnym obowiązany był uwzględnić treść i motywy rozstrzygnięcia wyroku Sądu z 24 listopada 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1015/09. Zgodnie bowiem z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie Sądu wywiera bowiem skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego czy postępowania administracyjnego, ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga w powyższym kontekście, iż w uzasadnieniu wyroku z 24 listopada 2009 r. Sąd wskazał, iż organy I i II instancji nie przeprowadziły w sprawie postępowania co do przyczyn wznowienia, czym naruszyły dyspozycję art. 149 § 2 k.p.a. Powołując bowiem jako podstawę prawną decyzji art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ musi wykazać w jej uzasadnieniu, że określone przesłanki wznowieniowe stanowiły wadę postępowania, w którym została wydana weryfikowana w postępowaniu wznowieniowym decyzja i ze stanowią one podstawę do jej uchylenia. W tym zakresie mieści się zatem ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Przedmiotowa sprawa - prowadzona w oparciu o tryb nadzwyczajny - sprowadzała się do ustalenia, czy istnieją podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006. Postępowanie to było więc ograniczone przesłankami wynikającymi z art. 145 § 1 k.p.a. uzasadniającymi wznowienie postępowania administracyjnego i, jak wynika z obu wydanych w tej sprawie decyzji, podstawą wznowienia postępowania było wyjście na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Za okoliczność taką uznano fakt, iż działka rolna nr [...], położona we wsi C., gmina S., nie była przez wnioskodawcę utrzymywana w dobrej kulturze rolnej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W., podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, uznał, że istnieją podstawy do uchylenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego w M. z [...] marca 2007 r. o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich. Wskazano, iż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40, z późn. zm.) płatności w tym jednolita płatność obszarowa i płatność uzupełniająca przysługują producentowi rolnemu na będące w jego posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Istotne jest przy tym, iż przepis art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich określa warunki ich uzyskania wskazując, że przysługują one osobie fizycznej, na będące w jej posiadaniu grunty rolne w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów środowiska. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej uznaje się, że grunt orny był ugorowany, jeżeli grunt ten podlegał co najmniej raz w roku w terminie do dnia 15 lipca koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Zasadniczą w rozpoznawanej sprawie była zatem kwestia ustalenia, czy wnioskodawca utrzymywał w dobrej kulturze rolnej zgodnie z wymogami ochrony środowiska zgłoszoną we wniosku działkę nr [...]. Jak wskazał organ odwoławczy wnioskodawca nie użytkował rolniczo spornej działki ewidencyjnej na dzień złożenia wniosku, jak również działka nie była przez wnioskodawcę ugorowana. O powyższym świadczą zeznania świadków: W.P., W.S., M.O., C.K. złożone w Biurze Powiatowym ARiMR w P. w dniach 4, 7 i 8 lutego 2007 r. Również sam wnioskodawca w trakcie przesłuchania w dniu 5 maja 2008 r. wyjaśnił, iż działka nr [...] na początku 2006 r. była przygotowana do siewu zboża na wiosnę. W związku z zaistniałą niejasną sytuacją prawną działki wnioskodawca odstąpił od zasiewu na tej działce i pozostawił ją ugorem do momentu wyjaśnienia niejasności. W miesiącach sierpniu i wrześniu 2006 r. po wyjaśnieniu sytuacji prawnej działki przystąpił ponownie do zabiegów agrotechnicznych. W listopadzie 2006 r. działka została zaorana celem przygotowania do wysiewu na wiosnę 2007 r. (k. 87 akt adm.) Zasadnie w powyższym kontekście przyjęto, że w odniesieniu do działki nr [...] skarżący nie jest uprawniony do otrzymania płatności albowiem nie został spełniony wymóg art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Skarżący w trakcie postępowania wznowieniowego nie przedstawił dowodów, które potwierdzałyby, iż użytkował rolniczo działkę ewidencyjną nr [...] w dacie składania wniosku o przyznanie płatności oraz, iż ugorował sporny grunt w terminie wskazanym w rozporządzeniu w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Wbrew poglądowi skarżącego zaprezentowanemu w skardze, organowi wydającemu decyzję ostateczną o płatnościach z [...] marca 2007 r. nie był znany fakt, iż działka nr [...] nie była faktycznie przez wnioskodawcę ugorowana w sposób wskazany w przepisach dotyczących minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Fakt podjęcia przez wnioskodawcę zabiegów agrotechnicznych dopiero w sierpniu 2006 r. nie był bowiem organowi znany w chwili wydawania decyzji. W konsekwencji powyższego to nie błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym, na co powołuje się skarżący, ale błędne ustalenie stanu faktycznego stanowiło podstawę wznowienia postępowania. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów w postaci zeznań świadków złożonych w trakcie postępowania prowadzonego przez Biuro Powiatowe ARiMR w P., które istniały w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję o przyznaniu płatności, tj. Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w M., stanowiło zatem, w świetle art. 145 § 1 pkt 5 p.p.s.a., przesłankę wznowienia postępowania. Stwierdzenie tej przesłanki skutkowało uchyleniem decyzji dotychczasowej i wydaniem decyzji o odmowie przyznania płatności. Powyższej oceny Sądu nie zmieniają zarzuty uchybień proceduralnych podniesione w skardze. Należy uznać, iż organ odwoławczy nieprawidłowo przywołał w uzasadnieniu prawnym rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. zamiast art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przesłankę wznowienia postępowania w rozstrzyganej sprawie stanowiło bowiem ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję, nie zaś sfałszowanie dowodu w postaci oświadczenia skarżącego dotyczącego ugorowania działki nr [...], które nie zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Należy w powyższym kontekście wyjaśnić, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że przez brak podstawy prawnej rozumie się fakt, że decyzja rzeczywiście podstawy takiej nie posiada, nie zaś to, że jej nie wymienia lub wymienia niewłaściwy przepis. Już w wyroku z dnia 8 lutego 1983 r. sygn. akt I SA 1294/82 (publ. ONSA 1983, nr 1, poz. 5) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje mając do tego podstawę w innym przepisie. Kwestia ta jednolicie była rozstrzygana w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 25 października 1984 r. sygn. akt III SA 671/84, publ. ONSA 1984, nr 2, poz. 96, wyrok NSA z 9 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1369/06, Lex nr 315975). Sąd orzekający podziela także ten pogląd. Oznacza to, że, w ocenie Sądu, powołanie wadliwego przepisu prawnego samo przez się nie powoduje nieważności decyzji, jeżeli wydane rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym. Jest to niewątpliwie uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które mogłoby skutkować uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, że miało istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła bowiem wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygniecie. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku