V SA/Wa 2866/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. K. (poprzednio D.) na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz J. K. (poprzednio D.) kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z [...] września 2010 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy postanowienie Wojewody M. z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o sprostowanie z urzędu oczywistej pomyłki w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o udzieleniu cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Postanowienie to zapadło w związku z następującym stanem faktycznym: J.K. (poprzednio D.) wnioskiem z [...] maja 2010 r. wystąpiła do Wojewody M. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Wojewoda M. udzielił cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wskazując termin jego ważności do dnia [...] października 2012 r. Następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] – działając z urzędu – Wojewoda dokonał sprostowania z urzędu oczywistej pomyłki w swojej decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] – poprzez wskazanie właściwego terminu ważności tego zezwolenia tj. do dnia [...] października 2010 r. Na to postanowienie wniósł zażalenie pełnomocnik Skarżącej, który odwołał się również od decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o udzieleniu cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W dniu [...] września 2010 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy postanowienie Wojewody M. z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o sprostowanie z urzędu oczywistej pomyłki w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Jednocześnie w dniu [...] października 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uchylił do ponownego rozpatrzenia decyzję Wojewody M. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o udzieleniu cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Przed otrzymaniem przedmiotowej decyzji pełnomocnik Skarżącej złożyła na postanowienie z dnia [...] września 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie postanowienia. W skardze zarzucono naruszenie przez organ art. 113 § 1 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, art. 7 i 8 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 53 a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik Skarżącej na rozprawie stwierdziła, że w rozmowie telefonicznej ze Skarżącą dowiedziała się, że J. K. dostała nową decyzję, w której udzielono jej zezwolenia na zamieszkanie na okres jednego roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Art. 161. § 1 p.p.s.a stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku, gdy dany akt administracyjny nie funkcjonuje w obrocie prawnym, to przestał istnieć przedmiot zaskarżenia oraz przedmiot kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny, Sąd w takim przypadku umarza postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. II FSK 1285/10, LEX nr 643565). Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego z "innych przyczyn" będziemy mieć bowiem do czynienia, jeżeli w jego toku wystąpi zdarzenie, w następstwie, którego przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tj. jeżeli w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot postępowania (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. II FSK 1259/06, LEX nr 494285). W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że po dniu złożenia skargi przez pełnomocnika Skarżącej, a przed dniem rozprawy została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja Wojewody M. z dnia z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] o udzieleniu cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (uchylona ostateczną decyzją organu II instancji w dniu [...] października 2010 r.), która była następnie prostowana postanowieniem Wojewody M. z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Zatem postanowienie, które dokonywało sprostowania decyzji, która została następnie ostatecznie uchylona, przestało funkcjonować w obrocie prawnym z dniem [...] października 2010 r. Z powyższych powodów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.