V SA/Wa 296/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - sekr. sąd. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi E. Sp. j. w T. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych oddala skargę. Przedmiotem skargi E. sp. j. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] grudnia 2018 r. nr [...], którą to uchylił decyzje Marszałka Województwa [...] znak: [...] z dnia 14 października 2014 r., w części dotyczącej kwoty 35.901,47 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Skarżąca spółka na podstawie umowy o dofinansowanie projektu nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. zawartej z Województwem [...] realizowała projekt innowacyjny pt. "[...]". Na realizację ww. projektu przyznane zostało dofinansowanie ze środków publicznych w wysokości 2 566 575,00 zł. Okres realizacji projektu określono we wniosku o dofinansowanie od 1 stycznia 2012 r. do 30 kwietnia 2014 r., a jako cel główny wskazano "wypracowanie do końca kwietnia 2014 r. nowej metody oraz nowego rodzaju coachingu zaadoptowanych do edukacji na poziomie szkół średnich województwa [...] poprzez udział 24 uczniów, 24 rodziców i 48 nauczycieli w projekcie". Decyzją z dnia [...] października 2014 r., Marszałek Województwa [...] znak: [...] z dnia [...] października 2014 r., w określił wobec E. sp. j. przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 47.510,61 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków, tj.: dla kwoty 28.700,00 zł od dnia 3 lutego 2012 r., dla kwoty 18.810,61 zł od dnia 24 grudnia 2012 r. do dnia zwrotu, z wyłączeniem okresu od dnia 13 maja 2014 r. do dnia doręczenia przedmiotowej decyzji. Marszałek Województwa [...] w wyniku weryfikacji wniosków o płatność złożonych przez skarżącą spółkę uznała za niekwalifikowalne jako niezgodne z zatwierdzonym wnioskiem o dofinansowanie oraz pkt 1 lit. a i b podrozdziału 3.1 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL (dalej: Wytyczne): 1. wydatki związane z zaangażowaniem uczniów i rodziców w prace grupy Diagnoza i Analiza Problemu - kwota 23 000,00 zł, wydatki związane z zaangażowaniem pana D.P. w prace grupy Diagnoza i Analiza Problemu - kwota 5 700,00 zł, wydatki związane z zaangażowaniem asystenta projektu w okresie listopad - grudzień 2012 r. - kwota 2 710,75 zł, wydatki związane z zaangażowaniem koordynatorki projektu w okresie listopad 2012 r. - marzec 2013 r. - kwota 15 286,09 zł, wydatki dotyczące abonamentu telefonicznego za marzec 2013 r. - kwota 713,77 zł i obsługi prawnej - kwota 100 zł. Skarżąca spółka nie zgodziła się z ustaleniami organu I instancji i w swoim odwołaniu z dnia 13 listopada 2014 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją znak [...] z dnia [...] lutego 2015 r. uchylił decyzję Marszałka Województwa [...], znak: [...] z dnia [...] października 2014 r. w części dotyczącej naliczenia odsetek w wysokości jak dla zaległości podatkowych za okres od 8 maja do 12 maja 2014 r. oraz od 28 stycznia 2015 r. do dnia otrzymania przedmiotowej decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie I instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Skarżąca spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W wyniku jej rozpoznania WSA wydał w dniu 17 listopada 2015 r. wyrok (sygn. akt V Sa/Wa 2210/15) uchylający zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju w części utrzymującej w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2014 r. WSA wskazał w uzasadnieniu swego wyroku, że podziela stanowisko organu, zgodnie z którym wydatki poczynione po dacie poinformowania Skarżącej o odrzuceniu strategii wdrażania projektu oraz wydatki poniesione w związku z zawarciem umowy z panem D.P. nie mogą być uznane za kwalifikowalne. Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska Ministra co do uznania za niekwalifikowalne wydatków związanych z zaangażowaniem uczniów oraz rodziców w prace grupy Diagnoza i Analiza Problemu oraz koordynatorki projektu i asystentki projektu w wysokości 50% poza okresem przerwy technicznej przewidzianej we wniosku o dofinansowanie i w szczegółowym budżecie projektu. Zdaniem Sądu decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą Sąd oddalił (wyrok z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I GSK 748/18). W uzasadnieniu swego wyroku NSA uzupełnił ocenę prawną wyrażoną przez Sąd I instancji w ten sposób, że zobowiązał organ odwoławczy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy do dokonania ustaleń faktycznych w zakresie realizacji przez Instytucję Pośredniczącą obowiązku wynikającego z umowy o dofinansowanie (§10 ust. 2) i wpływu ewentualnych naruszeń w tym zakresie na ustalenie kwoty dofinansowania, którą Skarżąca ma zwrócić. Po ponownym rozpoznaniu zaskarżoną do Sądu decyzją Minister Inwestycji i Rozwoju z [...] grudnia 2018 r. nr [...], uchylił decyzje Marszałka Województwa [...] znak: [...] z dnia [...] października 2014 r., w części dotyczącej kwoty 35.901,47 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy odniósł się do zasadności sformułowanych w decyzji organu I instancji zarzutów. Odnoszą się do wydatków związanych z zaangażowaniem uczniów i rodziców w prace grupy Diagnoza i Analiza Problemu - kwotę 23.000,00 zł, organ uznał za kwalifikowalną i niepodlegającą zwrotowi. Podniósł, że zapis wniosku o dofinasowanie w pkt. 2 ,,Diagnoza i analiza problemów" nie został sformułowany w sposób jasny i niebudzący żadnych wątpliwości. Wynika z niego rozbieżność co do ilości członków zespołu ekspertów. Organ stwierdził, iż prawidłowość formy zaangażowania w projekcie przedstawicieli grup docelowych (Interesariuszy) winna była zostać ustalona przed podpisaniem umowy o dofinasowanie, tak jak wszystkie inne okoliczności, które organ I instancji podniósł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji winny być do przewidzenia już na etapie akceptowania umowy i w tym szczególnym zakresie wyjaśnione. Stwierdził, że skoro więc treść wniosku mogła być interpretowana w dwojaki sposób, to w ocenie organu odwoławczego nie może za ten błąd odpowiadać beneficjent, gdyż byłoby to działaniem niezgodnym z duchem art. 8 kpa. Minister nie uwzględnił argumentów organu I instancji dotyczące wartości merytorycznej sporządzonych przez uczniów i rodziców raportów z pracy. Stwierdził, iż być może rodzice i uczniowie nie wnieśli wiedzy, której nie można było pozyskać z innych źródeł, ale nawet jeżeli (na co wskazuje organ I instancji w zaskarżonej decyzji) posiłkowali się gotowymi materiałami zaczerpniętymi, np. z Internetu, to w ocenie tutejszego organu wybór takich, a nie innych materiałów mógł wynikać z ich doświadczenia danego problemu osobiście i/lub subiektywnej oceny dotyczącej ważności danego zagadnienia. Organ odwoławczy uznał wydatki związane z zaangażowaniem D. P. w prace grupy DiAP w kwocie 5 700 zł za koszt niekwalifikowalny jako naruszający warunek kwalifikowalności z pkt 1 lit. a i h podrozdziału 3.1 Wytycznych. Organ wyjaśnił, że D.P. został zaangażowany do ww. grupy w roli przedstawiciela projektodawcy (udział w pracach współdzielił z panią J.P.). Jednakże w ocenie organu odwoławczego w żadnym wypadku nie można uznać go za eksperta z racji braku doświadczenia tej osoby, które pozwoliłoby jej na wypowiadanie się z punktu widzenia środowiska pracodawców (jako przedstawiciel beneficjenta). Pan P. nie posiadał wiedzy w przedmiocie realizowanym przez grupę DiAP. Legitymował się świadectwem ukończenia szkoły średniej, natomiast ukończenie kursów pn. "Psychologia coachingu" oraz "Psychologia dla trenerów" udokumentował już po zakończeniu prac ww. grupy. Co najważniejsze jednak efekt wkładu pana P. w prace grupy DiAP stanowiły raporty, których treść oparł na raportach innych konsultantów oraz na ogólnodostępnych artykułach internetowych. Tym samym, organ odwoławczy potwierdza, że pan P. z racji braku doświadczenia nie mógł reprezentować Odwołującej podczas prac zespołu. Ponadto, mając na uwadze treść umowy o dzieło zawartej z panem P., organ odwoławczy uznaje, że wynagrodzenie wypłacone panu P. nie mogło być uznane za wydatek kwalifikowalny również z uwagi na brak zgodności tego wydatku z zatwierdzanym budżetem projektu. Minister odnosząc się co do wydatków związane z zaangażowaniem asystenta projektu w okresie listopad - grudzień 2012 r. uznał kwotę 2.710,75 zł za kwalifikowalną i niepodlegająca zwrotowi. W ocenie organu odwoławczego punktem wyjścia do oceny kwalifikowalności wydatków dotyczących wynagrodzenia asystenta projektu w okresie listopad-grudzień 2012 r. są zapisy umowy i wniosku o dofinansowanie, do stosowania których Odwołująca była zobowiązana, przystępując do realizacji skarżonego projektu. Organ odwoławczy zauważył, że ani w umowie ani we wniosku o dofinansowanie nie przewidziano możliwości obniżenia wynagrodzenia personelu projektu w związku z wydłużającym się okresem oceny strategii wdrażania, jak również nie przewidziano możliwości wydłużenia okresu przerwy technicznej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, że procedury określające termin na dokonanie oceny strategii nie przewidują takich sytuacji, a zatem postępowanie z przedłożoną strategią musiało przybrać postać niestandardową. Niemniej jednak, wobec braku uregulowania powyższych kwestii w umowie, w ocenie organu odwoławczego nie jest możliwe obciążanie skarżącej spółki wszystkimi skutkami przedłużania się procedury oceny przygotowywanej przez nią strategii wdrażania. Wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (tj. składanych wniosków o płatność) wynika, że wydatki dotyczące wynagrodzenia asystenta za okres przerwy technicznej we wrześniu i październiku 2012 r. zostały rozliczone we wniosku o płatność nr 5 w poz. 14 i 18. W konsekwencji uznał za niezasadne obniżenie wynagrodzenia asystenta projektu o połowę za okres wykraczający ponad zaplanowaną 2-miesięczną przerwę techniczną. Zdaniem Ministra działanie Marszałka w tym zakresie było niezgodne z zapisami wniosku o dofinansowanie, w szczególności z zatwierdzonym budżetem projektu, w którym zaplanowano przerwę techniczną w 2012 r. w wymiarze tylko 2 miesięcy. Następnie organ odwoławczy ustosunkował się co do kwestii wydatków związane z zaangażowaniem koordynatorki projektu (kwota 15 286,09 zł). Organ odwoławczy podobnie jak w przypadku oceny kwalifikowalności wynagrodzenia asystenta projektu zauważył, że ani zapisy umowy o dofinansowanie ani zapisy wniosku o dofinansowanie nie przewidywały możliwości obniżenia wynagrodzenia personelu projektu w związku z wydłużającym się okresem oceny strategii wdrażania, jak również nie przewidywały możliwości wydłużenia okresu przerwy technicznej. Wobec braku uregulowania tych kwestii w umowie, zdaniem organu odwoławczego nie jest możliwe obciążanie skarżącej spółki wszystkimi skutkami przedłużania się procedury oceny przygotowywanej przez nią strategii wdrażania. Zauważył, że przedstawione do rozliczenia wydatki dotyczące wynagrodzenia koordynatorki projektu były zgodne z zatwierdzonym budżetem projektu, w którym zaplanowano przerwę techniczną w 2012 r. w wymiarze tylko 2 miesięcy. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał za niezasadne obniżenie wynagrodzenia koordynatorki projektu o połowę za okres wykraczający ponad zaplanowaną 2-miesięczną przerwę techniczną, tj. za okres listopad 2012 r. - luty 2013 r. Wobec powyższego uznał koszt wynagrodzenia koordynatorki projektu w okresie listopad 2012 r. - luty 2013 r. w wysokości 10.190,72 zł za wydatek kwalifikowalny i niepodlegający zwrotowi. Jednocześnie stwierdził, że z uwagi na fakt odrzucenia strategii wdrażania projektu, organ I instancji słusznie uznał za niekwalifikowalne wydatki poniesione na wynagrodzenie koordynatorki projektu po odrzuceniu strategii wdrażania, jako poniesione z naruszeniem pkt 1 lit. a i b podrozdziału 3.1 Wytycznych. W związku z powyższym, w zakresie kwoty 5.095,37 zł wraz z odsetkami należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Co do wydatków dotyczące abonamentu telefonicznego za marzec 2013 r. (kwota 713,77 zł) i obsługi prawnej (kwota 100 zł) uznał ww. koszty za niekwalifikowalne jako poniesione z naruszeniem warunku kwalifikowalności z pkt. 1 lit. a i b podrozdziału 3.1 Wytycznych. Wyjaśnił, że na podstawie § 3a umowy o dofinansowanie z [...] grudnia 2011 r., w ramach pierwszego etapu realizacji projektu beneficjent zobowiązał się do przygotowania strategii wdrażania projektu innowacyjnego, która następnie wymagała akceptacji IP (Marszałka) po jej uprzednim zaopiniowaniu przez sieć tematyczną. W drugim etapie realizacji projektu innowacyjnego, beneficjent zobowiązany byłby (gdyby doszło do realizacji tego etapu) do przedstawienia produktu do walidacji przez sieć tematyczną. Innymi słowy, możliwość realizacji drugiego etapu projektu innowacyjnego uzależniona była od akceptacji strategii wdrażania przez stronę umowy o dofinansowanie, co w przypadku niniejszego projektu nigdy nie nastąpiło. Na podstawie § 3a ust. 2 umowy o dofinansowanie, IP w dniu [...] września 2013 r. rozwiązała z beneficjentem umowę o dofinansowanie (tj. w trybie natychmiastowym) ze względu na odrzucenie przez nią strategii wdrażania niniejszego projektu (o odrzuceniu strategii skarżąca spółka poinformowana została pismem otrzymanym w dniu 28 lutego 2013 r.). W okresie do marca do września 2013 r. wyjaśniano z skarżącą spółkę kwestię kwalifikowalności wydatków poniesionych do końca lutego 2013 r. oraz ustalano z nią warunki umowy o przeniesieniu praw autorskich. Organ wskazał, iż skarżąca spółka zarzuciła IP, iż w wyniku odrzucenia strategii z przekroczeniem o 4 miesiące terminu wskazanego w umowie o dofinansowanie (tj. [...] października 2012 r.) bez pisemnej zmiany umowy i wniosku o dofinansowanie, nie mogła rozliczyć wszystkich płatności do 30 listopada 2012 r. Tym samym zdaniem skarżącej spółki wszystkie wydatki poniesione przez nią w grudniu 2012 r. oraz w kolejnych miesiącach 2012 r. nie wystąpiłyby. Ponadto wskazała na naruszenie przez IP § 26 ust. 3 pkt 2 umowy o dofinansowanie, na podstawie którego IP zobowiązana była rozwiązać umowę w trybie natychmiastowym, a więc bezzwłocznie po odrzuceniu strategii (tj. [...] lutego 2013 r), w związku z czym Odwołującej przysługiwałoby prawo otrzymania transz dofinansowania, które odpowiadały prawidłowo zrealizowanej części projektu. Tymczasem IP rozwiązała umowę po 7 miesiącach od zaistnienia zdarzenia skutkującego powstaniem przesłanki jej rozwiązania, co zdaniem skarżącej spółki prowadzi do wniosku, iż wydatki na zadanie - Zarządzanie projektem realizowane były zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie i umową, która została rozwiązana dopiero we września 2013 r. Również fakt naruszenia przez IP § 10 ust. 2 umowy o dofinansowanie poprzez dokonanie weryfikacji większości wniosków o płatność po upływie okresu 20 dni roboczych doprowadził do wydłużenia procedury zamknięcia projektu i generowania kolejnych kosztów stałych w projekcie. Organ odwoławczy podniósł, że umowa została rozwiązania nie z chwilą powiadomienia skarżącej spółki o odrzuceniu strategii ([...] lutego 2013 r.), ale dopiero pismem z dniem [...] września 2013 r. Minister zgodził, się ze stanowiskiem organu I instancji, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy rozwiązanie umowy o dofinansowanie w trybie § 26 przedmiotowej umowy natychmiast po odrzuceniu strategii wdrażania projektu, a przed dokonaniem zapłaty przez skarżącą spółkę za wszystkie wydatki poniesione w I etapie realizacji projektu uniemożliwiłoby jej otrzymanie kolejnych transz dofinansowania wskutek nierozliczenia przynajmniej 70% transz uprzednio otrzymanych. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie § 28 ust. 2 umowy o dofinansowanie, w przypadku rozwiązania tejże umowy w trybie § 26 ust. 3 pkt 2 skarżąca spółka miała prawo do wydatkowania wyłącznie tej części otrzymanych transz dofinansowania, które odpowiadały prawidłowo zrealizowanej części projektu. Wyjaśnił, iż w myśl zapisów umowy o dofinansowanie projekt należy rozumieć jako prawidłowo zrealizowany, gdy wydatki w ramach zrealizowanej części projektu poniesione zostały w proporcjonalnej wysokości na zadanie odnoszące się do zarządzania projektem oraz jego zadania merytoryczne). Wskazał, że zawierając umowę o dofinansowanie skarżąca spółka wiedziała, że realizacja projektu będzie obejmować kilka etapów (§ 3 a ust. 1 umowy). W ocenie organu odwoławczego fakt poinformowania jej o odrzuceniu strategii ([...] lutego 2013 r.) należy uznać za moment, w którym zaprzestano realizacji skarżonego projektu podlegającego dofinansowaniu. Za pozbawione sensu - w ocenie organu odwoławczego - uznał się ponoszenie przez nią w ramach projektu, zresztą na własne ryzyko, wydatków po dniu [...] lutego 2013 r., gdyż o ich niekwalifikowalności "z góry" decydowały zapisy umowy o dofinansowanie w zakresie określonym w § 3a oraz § 28 ust. 2. Zauważył, iż skarżąca spółka już co najmniej od momentu otrzymania pisma z dnia [...] listopada 2012 r. wiedziała o wątpliwościach, co do przygotowywanej przez nią strategii projektu, a więc już w listopadzie 2012 r. musiała się ona liczyć się z możliwością, że projekt nie zostanie przyjęty do dalszej realizacji. Z tego względu wydatki ponoszone po okresie realizacji projektu, nawet te dotyczące Zadania nr 1 Zarządzanie projektem (obsługa prawna) czy kosztów stałych (abonament telefoniczny), uznał za niekwalifikowalne. Zauważył, że po odrzuceniu strategii skarżąca spółka nie realizowała już żadnych zadań merytorycznych w projekcie. Dalsze ponoszenie wydatków na zadanie 1: Zarządzanie projektem i innych kosztów stałych, w sytuacji, gdy wiadomym już było, że projekt nie będzie realizowany prowadziłoby do sytuacji, w której wysokość poniesionych wydatków na zarządzanie projektem i koszty stałe przewyższałby wysokość wydatków dotyczących zadań merytorycznych w projekcie. Stwierdził, że skarżąca spółka zrealizowała projekt jedynie w części dotyczącej strategii wdrażania projektu innowacyjnego. Natomiast koszty poniesione przez nią po [...] lutego 2013 r. dotyczyły rozliczenia projektu, nie zaś zadań merytorycznych. W następnej kolejność organ odwoławczy zgodnie z zobowiązaniem wynikającym z wyroku NSA z 7 czerwca 2018 r. (sygn. akt I GSK 748/18), przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie realizacji przez IP obowiązku wynikającego z § 10 ust. 2 umowy. Na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego organ odwoławczy zgodził się z skarżącą spółka, że IP (Marszałek) nie przestrzegała zapisów umowy o dofinasowanie (§ 10 ust. 2) w zakresie obowiązku weryfikacji formalno-rachunkowej i merytorycznej wniosków o płatność w terminie do 20 dni roboczych od zakończenia okresu rozliczeniowego. Ponadto, gdyby IP zatwierdzała wnioski o płatność zgodnie terminem wynikającym z umowy o dofinansowanie i tym samym przekazywała wcześniej transze zaliczek, to wydatki związane z realizacją I części projektu mogły zostać rozliczone wcześniej. Zdaniem organu odwoławczego mimo tego, że IP naruszyła przepisy dotyczące obowiązku wynikającego z umowy w zakresie terminów na weryfikację wniosków o płatność (20 dni roboczych), to jednak nie miały one wpływu na ustalenie kwoty dofinansowania, którą należy zwrócić. Wyjaśnił, że powyższe wynika z faktu, iż wszystkie wydatki dotyczące I części realizacji projektu, które zostały poniesione zgodnie z zapisami umowy o dofinansowanie oraz spełniają warunki kwalifikowalności wskazane w Wytycznych zostały uznane ostatecznie za kwalifikowalne. Podkreślił, że koszty stałe oraz koszty na Zadanie Zarządzanie projektem poniesione po [...] lutego 2013 r. uznać należy w myśl powyższych rozważań za koszty niezwiązane z realizacją części dotyczącej strategii wdrażania projektu innowacyjnego, a zatem są to koszty niekwalifikowalne i podlegające zwrotowi. Na ich poniesienie nie miały wpływu opóźnienia w weryfikacji wniosków o płatność przez IP. Organ nie uznała za racjonalne i niezbędne do realizacji projektu finansowanie usługi, np. prowadzenia strony internetowej projektu czy obsługi prawnej w sytuacji, gdy skarżąca spółka wiedziała, że strategia wdrażania projektu innowacyjnego nie została zaakceptowana przez IP, a zatem II etap projektu nie będzie realizowany. W ocenie organu odwoławczego prawidłowość trybu rozwiązania umowy oraz terminowość weryfikacji wniosków o płatność pozostaje bez wpływu na ocenę kwalifikowalności wydatków poniesionych po [...] lutego 2013 r. Organ odwoławczy odniósł się również do podniesionych w odwołaniu zastrzeżeń w zakresie podstawy prawnej decyzji. Podkreślił, że naruszenie Wytycznych, do których stosowania skarżąca spółka zobowiązała się na mocy § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu, stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ust. 1 ufp, tj. procedur określonych w umowie międzynarodowej lub innych procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ufp. Na tej podstawie wydatki dotyczące usług zrealizowanych w ramach projektu po odrzuceniu strategii wdrażania podlegają zwrotowi zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Wyjaśnił iż art. 184 ust. 1 ufp stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych m in. ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Minister uznał, że kwota 11.609,14 zł (obejmująca wydatki na związane z zaangażowaniem D.P. - 5700zł , wydatki związane z zaangażowaniem koordynatorki projektu - 5095,37 zł, wydatki dotyczące abonamentu telefonicznego za marzec 2013 r.- 713,7 zł i obsługa prawna 100 zł) podlega zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. Wyjaśnił również podstawę prawną i sposób wyliczenia odsetek za zwłokę W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka zaskarżyła decyzję z [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej kwoty 35.901,47 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 207 ust. 12 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, na skutek nieuzasadnionego przyjęcia, że w okolicznościach zaistniałego stanu faktycznego wystąpiły przesłanki materialno-prawne do wydania decyzji określającej zaskarżoną kwotę środków przypadających do zwrotu, tj. że środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich przeznaczone na realizację I etapu projektu - działanie - ZARZĄDZANIE PROJEKTEM zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych tj. z naruszeniem przepisów dotyczących zasad wydatkowania środków określonych w umowie o dofinansowanie projektu oraz wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § lpkt. 1 lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), a konkretnie naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 §1 k.p.a i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a , polegające na: - braku należytej staranności, wnikliwości przy rozpatrzeniu sprawy, niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu przez IZ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło instytucję zarządzającą do sprzecznych istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału, skutkiem czego było: Przyjęcie bezpodstawnej tezy przez IZ, iż naruszenia przez IP procedury, tj. nie przestrzegania zapisów umowy o dofinansowanie (§10 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu) w zakresie weryfikacji formalno-rachunkowej i merytorycznej wniosku o płatność, w terminie do 20 dni roboczych od daty ich otrzymania, nie miało wpływu na wydłużenie procedury zamknięcia projektu i generowanie kolejnych kosztów stałych w projekcie w zakresie części 1 projektu - zadania zarządzanie projektem. Podkreślić należy, że wszystkie wydatki związane były z pierwszą prawidłowo zrealizowaną częścią projektu, a więc należy je uznać za kwalifikowane jako wydatki związane z prawidłowo zrealizowaną częścią projektu. Dotrzymanie warunków umowy przez IP umożliwiłoby Skarżącemu dokonanie wszystkich płatności w ramach projektu do [...] listopada 2012 r. i wykazanie wszystkich wydatków we wniosku o płatność nr [...], który to wniosek byłby końcowym wnioskiem o płatność. W związku z powyższym, wszystkie wydatki poniesione przez Skarżącego po okresie odrzucenia strategii, a więc [...] lutego 2013 r. nie wystąpiłyby. Pominięcie przez IZ faktu, iż we wniosku o dofinansowanie projektu - str 9 i 10 "3.5" wskazane zostały zadania koordynatora projektu, który w zakresie swoich zadań miał zarządzanie całością projektu i zasobami - w tym finansowymi. Koordynator zobowiązany był do nadzoru sprawozdawczość, bieżącego monitoring i działania, dbania o kontakty z IP, przekazywanie wniosków o płatność i sprawozdawczość PEFS. Zarządzanie ryzykiem w projekcie, wobec powyższego jednym z głównych zadań koordynatora była kwestia rozliczania wniosków o płatność, nadzór nad przekazywaniem uzyskanych transz dofinansowania w formie wynagrodzenia uczestnikom projektu i stały kontakt z IP. Wobec powyższego wszystkie działania podejmowane po okresie odrzucenia strategii były umocowane we wniosku o dofinansowanie projektu, umowie o dofinansowanie, budżecie projektu, związane były z realizacją zaakceptowanego do rozliczeń 1 etapu projektu i zgodnie z § 28 ust 2 umowy o dofinansowanie, winny zostać uznane za wydatki kwalifikowane. Pominięcie przez IZ faktu, iż we wniosku o dofinansowanie projektu - str 9 i 10 "3.5" wskazane zostały zadania asystenta projektu, który w zakresie swoich zadań miał logistykę, prowadzenie biura, materiały na stronę www., archiwizację dokumentacji i baz danych, prowadzenie kancelarii i administrowanie, sprawy bieżące. Skarżący, po odrzuceniu strategii z własnej inicjatywy zastosował drastyczny system redukcji kosztów w poszczególnych zadaniach, zwłaszcza w obszarze zarządzania projektem, dbając o zasadę racjonalnego gospodarowania środkami zgodnie z zasadą nakład/rezultat. Uzyskane tą drogą oszczędności wyniosły 86 425,73 zł na przestrzeni 11 miesięcy, tj. od 1 listopada 2012 do 30 września 2013 r. (do dnia rozwiązania umowy o dofinansowanie projektu) w tym rozwiązał umowę umowę z Asystentem Projektu a jego zadania przejęła Koordynatorka Projektu. Wobec powyższego wszystkie działania podejmowane po okresie odrzucenia strategii były umocowane we wniosku o dofinansowanie projektu, umowie o dofinansowanie, budżecie projektu, związane były z realizacją zaakceptowanego do rozliczeń 1 etapu projektu i zgodnie z § 28 ust 2 umowy o dofinansowanie, winny zostać uznane za wydatki kwalifikowane. Pominięcie przez IZ faktu, iż w przypadku zamknięcia biura (abonament telefoniczny) i likwidacji stanowiska koordynatora projektu, po terminie odrzucenia strategii, wystąpił by brak podstaw prawnych i faktycznych umożliwiający rozliczenie projektu zgodnie z umową o dofinansowanie jak i wnioskiem o dofinansowanie projektu Pominięcie przez IZ faktu, iż IP naruszyła § 26 ust.3 pkt 2 łączącej strony umowy, gdyż zobowiązana była dokonać rozwiązania umowy o dofinansowanie w trybie natychmiastowym, a więc automatycznie po odrzuceniu strategii. W takiej sytuacji Skarżący nie byłby zobowiązany ponosić dodatkowych kosztów na zadania związane z zarządzaniem projektu do czego zobowiązywała go umowa o dofinansowanie. W przedmiotowej sprawie, IP rozwiązała ze Skarżącym umowę po siedmiu miesiącach od zaistnienia zdarzenia skutkującego powstaniem przesłanki jej rozwiązania w dniu [...] września 2013 r. (data wpłynięcia pisma zawiadamiającego o natychmiastowym rozwiązaniu umowy o dofinansowanie projektu), co wydłużyło okres trwania projektu, a zarazem, pomimo wprowadzenia licznych oszczędności ze strony Skarżącego, generowało koszty związane z ponoszeniem wydatków na zadanie 1 - ZARZĄDZANIE PROJEKTEM. - bezpodstawne scedowanie odpowiedzialności przez IZ na Skarżącego z tytułu naruszenia przez IP procedur, tj. nie przestrzegania zapisów umowy o dofinansowanie (§10 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu) oraz nierozwiązania przez IP umowy o dofinansowanie projektu w trybie natychmiastowym; 3. naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie art. 8 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, bądź ich brak, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności: - lakoniczne i nielogiczne uzasadnienie braku przesłanek do zatwierdzenia przez IZ spornych wydatków poniesionych na I etap projektu oraz pominięcie wielu istotnych faktów z zebranego w sprawie materiału dowodowego i wybiórcza ich analiza na potrzeby udowodnienia z góry przyjętej tezy w sytuacji, w której w przedmiotowym stanie faktycznym zaistniały przesłanki do dokonania zatwierdzenia poniesionych wydatków na podstawie wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL oraz łączącej strony umowy; 4. z ostrożności procesowej zarzucam również naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt.1 lit.a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), a konkretnie: - naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, art. 70 ust. 1 lit. b oraz art. 98 ust. 1 i ust. 2 i art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez brak odniesienia się do definicji nieprawidłowości w niniejszej sprawie. 5. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt.l lit.c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), a konkretnie naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 §1 k.p.a i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w zw. z art. 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, na skutek braku należytej wnikliwości i staranności przy rozpatrzeniu i ocenie stanu faktycznego, skutkiem czego był błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wydania decyzji, a polegający na braku analizy, czy stwierdzona przez IZ nieprawidłowość w przedmiotowym stanie faktycznym miała jakikolwiek wpływ na powstanie szkody bądź możliwość jej powstania w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, tym samym, nie wskazano podstaw prawnych do mechanicznego wydania decyzji dotyczącej zwrotu środków. 6. naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie art. 8 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, bądź ich brak, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności: a) niewyjaśnienie, jakie przepisy prawa wspólnotowego zostały naruszone w stopniu uzasadniającym wydanie decyzji dotyczącej zwrotu dofinansowania; b) brak jest w zaskarżonej decyzji analizy, czy stwierdzone uchybienia miały bądź mogły mieć jakikolwiek szkodliwy wpływ na budżet ogólny Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego w kontekście definicji nieprawidłowości zawartej w art. 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.), natomiast zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności zauważyć, że zaskarżona decyzja zapadła w konsekwencji uchylenia uprzedniej decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] lutego 2015 r. znak [...], która to została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 listopada 2015 r. sygn. akt V Sa/Wa 2210/15. Zaznaczyć również należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2018 r. sygn. akt I GSK 748/18 oddalił skargę kasacyjną organu. W związku z powyższym zarówno organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy w administracyjnym toku instancji, jak i skład Sądu obecnie orzekający, są związani oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym prawomocnym wyroku WSA i NSA. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, zaś według art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W kwestii zakresu związania oceną prawną trzeba zaakcentować, że ocena taka to "sąd o prawnej wartości sprawy". Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów czy zasadności ich zastosowania w danym przypadku (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2012 r., I OSK 563/11, wyrok WSA z dnia 20 stycznia 2015 r., II GSK 2183/13). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, stąd sąd administracyjny - ponownie orzekając w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w prawomocnym wyroku ani też nie może dokonywać ponownej oceny zagadnień, co do których ocena prawna została sformułowana. Jeżeli sąd administracyjny wyraża swoją ocenę prawną, to przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zakres tej oceny nie może być już przedmiotem kolejnego rozpoznania (wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r., II FSK 274/06). Mając powyższe na względzie wyrażone w przytoczonym wyroku stanowisko, że ,,wydatki poczynione po dacie poinformowania skarżącej spółki o odrzuceniu strategii wdrażania projektu nie mogą być uznane za kwalifikowalne" nie mogą być już być ponownym przedmiotem rozważań sądu. Podkreślenia wymaga, że skarżąca spółka zawierając umowę o dofinansowanie wiedziała, że realizacja projektu obejmuje kilka etapów, musiała więc również liczyć się z możliwością, że projekt nie zostanie przyjęty do realizacji. Organ postąpił prawidłowo uznając za niekwalifikowalne wydatki poniesione po dniu powiadomienia skarżącej spółki, że projekt nie został zakwalifikowany do dalszej realizacji, to jest wydatki poniesione po dniu [...] lutego 2013 r. Potwierdzić należy również, że prawidłowość trybu rozwiązania umowy pozostaje bez wpływu na ocenę kwalifikowalności wydatków poniesionych po [...] lutego 2013 r. Zdaniem Sądu organ prawidłowo wykonał zalecenia zawarte w wyroku NSA odnoszące się do kwestii realizacji przez Instytucję Pośredniczącą obowiązku wynikającego z umowy i wpływu ewentualnych naruszeń w tym zakresie na ustalenie kwoty dofinansowania, którą skarżąca ma zwrócić. W zaskarżonej decyzji organ przeanalizował kwestie kwalifikowalności wydatków poniesionych w projekcie po odrzuceniu strategii wdrażania projektu oraz wpływu na kwalifikowalność wydatków prawidłowości trybu rozwiązania umowy oraz terminowości weryfikacji przez Instytucję Pośredniczącą wniosków o płatność i stwierdził, że kwestie powyższe pozostają bez wpływu na kwalifikowalność wydatków poniesionych po [...] lutego 2013 r. Stwierdzić należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się zarówno do kwestii późniejszego niż odrzucenie strategii terminu rozwiązania umowy, jak i do kwestii wpływu terminowości rozliczeń wniosków o płatność na możliwość ponoszenia wydatków w ramach projektu po odrzuceniu strategii wdrażania. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy wyjaśnił, że w stanie przedmiotowej sprawy rozwiązanie umowy o dofinansowanie w trybie § 26 umowy natychmiast po odrzuceniu strategii wdrażania projektu, a przed dokonaniem zapłaty przez Skarżącą za wszystkie wydatki poniesione w I etapie realizacji projektu uniemożliwiłoby Skarżącej otrzymanie kolejnych transz dofinansowania wskutek nierozliczenia przynajmniej 70% transz uprzednio otrzymanych. Powyższe stanowisko jest zgodne z stanowiskiem WSA i NSA co do ponoszenia wydatków po ww. dacie tj. [...] lutego 2013 r. Wskazać należy, że zgodnie z § 28 ust. 2 umowy o dofinansowanie, w przypadku rozwiązania tejże umowy w trybie § 26 ust. 3 pkt 2 skarżąca spółka miała prawo do wydatkowania wyłącznie tej części otrzymanych transz dofinansowania, które odpowiadały prawidłowo zrealizowanej części projektu. Projekt należy rozumieć jako prawidłowo zrealizowany, gdy wydatki w ramach zrealizowanej części projektu poniesione zostały w proporcjonalnej wysokości na zadanie odnoszące się do zarządzania projektem oraz jego zadania merytoryczne. Ponownie należy podkreślić, że skarżąca spółka zawierając umowę o dofinansowanie wiedziała, że realizacja projektu będzie obejmować kilka etapów (§ 3 a ust. 1 umowy). Fakt poinformowania Skarżącej w dniu [...] lutego 2013 r. o odrzuceniu strategii należy uznać za moment, w którym zaprzestano realizacji skarżonego projektu. Zatem o niekwalifikowalności wydatków ponoszonych po dniu [...] lutego 2013 r. niejako "z góry" decydowały zapisy umowy o dofinansowanie w zakresie określonym w § 3a oraz § 28 ust. 2. Należy wyraźnie podkreślić, że skarżąca spółka miała prawo do wydatkowania tej części transz dofinansowania, które odpowiadały prawidłowo zrealizowanej części projektu (§ 28 ust. 2 umowy). Podkreślenia wymaga, że kwestia nie przestrzegania przez Instytucja Pośrednicząca zapisów umowy o dofinasowanie (§ 10 ust. 2) w zakresie obowiązku weryfikacji formalno-rachunkowej i merytorycznej wniosków o płatność w terminie do 20 dni roboczych od zakończenia okresu rozliczeniowego, nie miała wpływu na ustalenie kwoty dofinansowania, którą należało zwrócić. Zaznaczyć należy, że wszystkie wydatki dotyczące pierwszej części realizacji projektu, które zostały poniesione zgodnie z zapisami umowy o dofinansowanie oraz spełniają warunki kwalifikowalności wskazane w Wytycznych zostały uznane ostatecznie za kwalifikowalne. Natomiast koszty stałe oraz koszty na Zadanie Zarządzanie projektem poniesione po [...] lutego 2013 r. organ prawidłowo uznał za koszty niezwiązane z realizacją części dotyczącej strategii wdrażania projektu innowacyjnego, a zatem były to koszty niekwalifikowalne i podlegające zwrotowi. Z tego względu organ prawidłowo uznał, że na poniesienie wydatków po [...] kutego 2013 r. nie miały wpływu opóźnienia w weryfikacji wniosków o płatność przez IP. Należy zgodzić się z organem, że skarżąca spółka dysponowała środkami publicznymi, a wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów i optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów (art. 44 ust. 3 pkt. 1 lit a) i b) u.f.p.). Zdaniem Sądu, niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006. Podkreślenia wymaga, że skarżąca spółka błędnie wiąże pojęcie nieprawidłowości jedynie z powstaniem szkody. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Przepisy rozporządzenia obowiązek nałożenia korekty wiążą z wystąpieniem nieprawidłowości, tj. naruszeniem prawa, a nie wystąpieniem szkody. Podkreślić należy, że pojęcie nieprawidłowości jest szersze i obejmuje przypadki naruszenia prawa, które potencjalnie mogło, ale nie spowodowało szkody w budżecie. Naruszenie zapisów Wytycznych oznacza, że wydatki poniesione zostały niezgodnie z procedurami, rozliczone we wniosku o płatność i sfinansowane ze środków publicznych. Wypełniły zatem przesłankę "nieprawidłowości" określoną w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia. Podkreślenia wymaga, że szkoda w budżecie UE nie musi być konkretną stratą finansową, gdyż do stwierdzenia, że miała miejsce nieprawidłowość wystarczy, że istniało zagrożenie, że szkoda taka powstanie. Z tego względu organ prawidłowo wydał decyzję zobowiązującą do zwrotu środków. Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.