V SA/Wa 3053/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.M. na decyzję Zarządu Województwa M. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Zaskarżoną decyzją Zarząd Województwa [...] uchylił decyzję [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z [...] czerwca 2016r. nr [...], w części dotyczącej naliczenia odsetek i umorzył w tym zakresie postępowanie w pierwszej instancji, a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję I instancji w mocy tj. zobowiązał Województwo [...] do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur w kwocie 91.027,87 zł. W treści skargi zobowiązany wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zwracając uwagę na fakt, że brak wstrzymania doprowadzi do nieuprawnionej egzekucji należności, co w trudnej sytuacji Województwa [...] może wyrządzić mu niepowetowaną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności (w tym decyzji), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero w sytuacji, w której uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Sąd zauważa, że prawidłowo sporządzony wniosek o wstrzymanie wykonania aktu musi być uzasadniony. To na wnioskodawcy, w tym przypadku pełnomocniku Skarżącego, spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest on zobowiązany: "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami, na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej", (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącą wniosku, wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania gdy Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011r., sygn. akt II FZ 106/11, LEX nr 795365). Wskazać należy, że złożony wniosek nie spełnia tych warunków, gdyż zawiera jedynie lakoniczne uzasadnienie, opierające się na obawach skarżącego dotyczących ewentualnej egzekucji i wyrządzenia niepowetowanej szkody. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, Strona nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji finansowej za pomocą odpowiednich dokumentów. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, Strona nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został w sposób prawidłowy uzasadniony. Dodatkowo podnieść należy, że rodzaj obowiązku, tj. zwrot dofinasowania nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28.04.09 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty orzeczonej w decyzji przy użyciu określonych środków prawnych, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.