V SA/Wa 319/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2017 r. sprawy ze skargi I. w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2015 r. znak: [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej jako "Minister", "organ odwoławczy", "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako "Prezes Zarządu PFRON", "organ I instancji") z [...] czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania od wynagrodzenia dla osób niepełnosprawnych za miesiąc grudzień 2013 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: [...] Sp. z o.o. Sp.k. (dalej jako "Skarżąca". "Strona") przekazała za pośrednictwem Systemu Obsługi Dofinansowań i Refundacji do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. miesiąc. Decyzją z [...] czerwca 2015r. znak: [...] Prezes Zarządu PFRON odmówił stronie wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za grudzień 2013 r. W uzasadnieniu organ pierwszej I instancji wskazał, iż na podstawie analizy dokumentacji przedstawionej przez stronę, ustalił że na dzień złożenia wniosków Wn-D wartość niepokrytych strat Spółki przekroczyła 50% wysokości kapitału zarejestrowanego, w tym wysokość straty w ciągu ostatnich 12 miesięcy przekroczyła 25% wysokości tego kapitału. W związku z powyższym w ocenie organu strona spełniła przesłankę z pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. UE.C z 2004r. Nr 244, poz. 2, ze zm., dalej: "Wytyczne wspólnotowe"). Tym samym, zgodnie z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych pomoc ze środków Funduszu (Dz.U. z 2011r., Nr 127, poz 721, z późn. zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji") pomoc w formie dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych nie mogła jej udzielona ze względu na jej trudną sytuację ekonomiczną. Po rozpoznaniu odwołania, Minister zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej określonych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 oraz Wytycznych wspólnotowych. Minister podkreślił, iż Strona w formularzach Inf-o-PP dołączonych do wniosków Wn-D oświadczyła w części A pkt 6, że należy do kategorii przedsiębiorstw innych niż wskazane w pkt 1-3. Wobec powyższego, przy ocenie sytuacji finansowej Strony organ odwoławczy zastosował definicję przedsiębiorstwa zagrożonego określona w pkt. 10 Wytycznych wspólnotowych. Organ odwoławczy podkreślił, iż wartość zarejestrowanego kapitału Spółki wynosiła 3.837,000 zł, zaś strata odnotowana w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku Wn-D za grudzień 2013 r. wyniosła 2458000 zł (co stanowi 51,35 % kapitału Spółki). W taki zaś stanie rzeczy w ocenie Ministra, zbędną była analiza dodatkowych przesłanek wyrażonych w pkt. 11 warunkujących uznanie przedsiębiorstwa za zagrożone, w przypadku gdy nie spełnia ono warunków zawartych w pkt. 10 Wytycznych wspólnotowych. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż bada on sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy - to co wynika z art. 37 ust. 5 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej i art. 26a ustawy o rehabilitacji. Z kolei w myśl motywu 36 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 za datę przyznania pomocy należy uznać dzień w którym beneficjent nabył prawo do przyjęcia pomocy zgodnie z przyjętym krajowym systemem prawnym. W związku zaś z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, niezasadnym był zawarty w odwołaniu zarzut, że organ I instancji nie badał sytuacji podmiotu na moment złożenia prawidłowego i kompletnego wniosku w sprawie, gdyż analiza finansowa była przeprowadzana na koniec pełnego okresu sprawozdawczego poprzedzającego dzień złożenia wniosku tj. na koniec grudnia 2013 r., gdyż strona ubiegała się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w grudnia 2013 r. Podobnie zdaniem Ministra nie mógł być uwzględniony również argument skarżącego o podwyższeniu kapitału zakładowego, co ma wpływ na ocenę sytuacji ekonomicznej strony. Wyjaśnił przy tym, że wpis do KRS nastąpił w dniu 24 stycznia 2014 r., natomiast zgodnie z treścią art. 262 § 4 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, podwyższenie kapitału zakładowego następuje z chwilą wpisania do rejestru. Skargę na powyższą decyzję złożyła skarżąca spółka wnosząc o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON, - dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, na okoliczność: poprawności i rzetelności pod względem rachunkowym i finansowym działań podjętych przez Skarżącą w spornym dla stron okresie w zakresie posiadanego przez nią kapitału jak i odnotowanej straty i pokrycia jej w oparciu m.in. o uchwały zawarte w akcie notarialnym z dnia 28 czerwca 2013 r. (uchwała w sprawie przekształcenia spółki [...] Sp. z o.o. w spółkę [...] z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa oraz uchwały dotyczącej przyjęcia tekstu umowy spółki komandytowej, gdzie w § 11 umowy spółki komandytowej, gdzie wskazano, że w wartości wkładów wspólników, które zostały określone na podstawie wartości bilansowej na dzień 30 maja 2013 r. uwzględniona została strata za lata ubiegłe, jak i bieżąca strata Skarżącej za okres styczeń-maj 2013 r., jak i dalszych czynności wspólników Skarżącej, czynności samej Skarżącej, jak i czynności faktycznie zaistniałych m. in. skutecznie dokonanie przekształcenia spółki i dokonanie wpisu o przekształceniu do KRS w dniu 1 sierpnia 2013 r. (w tym zakresie Skarżąca wskazuje, że wszelkie istotne dowody znajdują się już w aktach sprawy) oraz ustalenia czy Skarżąca na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za miesiąc grudzień 2013 r. spełniania czy też nie przesłanki określone w pkt 10 lit. b Wytycznych Wspólnotowych, - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi, jak i wszelkich dowodów powoływanych przez Skarżącą już na etapie postępowania administracyjnego, zatem ; znajdujących się już w aktach sprawy, na okoliczność ustalenia czy Skarżąca na dzień złożenia . wniosków o dofinansowanie do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za miesiąc grudzień 2013 r. spełniania czy też nie przesłanki określane w pkt 10 lit. b Wytyczny Wspólnotowych, - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 138 § 1 ust. 1 kpa poprzez jego błędne i bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy przy wykorzystaniu reguł określonych w art. 7, 77, 78 § 1 oraz 84 kpa, Organ zobowiązany był - z uwagi na brak spełnienia przez Skarżącą przesłanki określonej w pkt 10 lit. b Wytycznych Wspólnotowych - do wydania decyzji zmieniającej decyzję PFRON z dnia 19 czerwca 2015 r., zatem decyzję przyznającą Skarżącej dofinansowania do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za miesiąc grudzień 2013 r., a tym samym Organ zobligowany został do zastosowania art. 138 § 1 ust. 2 kpa, - art. 136 kpa w zw. z art. 7, 77, 78 § 1, 84 oraz 15 kpa poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, w szczególności dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, na okoliczności szczegółowo wskazane w petitum skargi, - art. 107 § 3 w zw. z art. 7 oraz 77 kpa poprzez wydanie i doręczenie Skarżące-decyzji zawierającej istotne błędy w ustalonym stanie faktycznym sprawy m. in w zakresie kwestii rzekomej skuteczności podwyższenia kapitału zakładowego Skarżącej jako spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w dniu 24 stycznia 2014 r. zatem w okresie, gdy Skarżąca funkcjonowała już jako spółka osobowa oraz błędnego ustalenia wysokości utraconych strat przez Skarżącą na dzień złożenia wniosków o dofinansowanie, jak i w okresie poprzedzającym 12 miesięcy, czy też pominięcia okoliczności, że w dniu 1 sierpnia 2013 r. w KRS dokonano skutecznego wpisu zmiany organizacyjnoprawnej Skarżącej, - art. 107 § w zw. z art. 11 kpa poprzez wydanie i doręczenie Skarżącej decyzji zawierającej istotne braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie braku odniesienia się do większości zarzutów sformułowanych w odwołaniu i sprowadzenie uzasadnienia decyzji do mechanicznego przepisania fragmentu analizy Organu I Instancji bez poddania dowodów zgromadzonych w aktach sprawy rzetelnej merytorycznej ocenie, w szczególności dowodów powołanych przez Skarżącą na okoliczność zmiany formy organizacyjnoprawnej na przełomie czerwca - sierpnia 2013 r. oraz skuteczności pokrycia w tym czasie strat za lata ubiegłe, jak i strat bieżącej - w ocenie Skarżącej niniejsi skutecznie dokonane czynności prawne miały bezpośredni wpływ na ocenę spełniania przez nią czy też nie przesłanek określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych Wspólnotowych, zatem miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia istoty niniejszej sprawy. Organ zaś ww. okoliczności W zupełności pominął w zakresie weryfikacji przesłanek określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych Wspólnotowych, jak również nie wytłumaczył z jakich powodów faktycznych i prawnych argumentacja przedstawiona przez Skarżącą nie zasługuje na uwzględnienie, - ww. zarzut - w aspekcie sprowadzenia przez Organ uzasadnienia decyzji do mechanicznego przepisania fragmentu analizy Organu I Instancji bez poddania analizie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy i poddania ich rzetelnej merytorycznej ocenie, - w konsekwencji doprowadził do naruszenie art. 15 kpa poprzez brak przeprowadzenia postępowania spełniającego kryteria dwuinstancyjnego postępowania, - art. 7, 77 oraz 80 kpa poprzez zaniechanie podjęcia przez Organ wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a tym samym brak rzetelnego ustalenia przez Organ stanu faktycznego niniejszej sprawy w aspekcie spełniania przez Skarżącą czy też nie przesłanek określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych Wspólnotowych, - art. 7, 8, 10 kpa przez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający podstawiał zasadę postępowania administracyjnego tj. zasadę pogłębiania zaufania obywatela do organu Państwa oraz zaniechanie podjęcia z urzędu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu Skarżącej, co doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej przyznania dofinansowania w oparciu o dane historyczne, a nie rzeczywista sytuację finansową Skarżącej, 2) powyższe istotne naruszenia prawa procesowego w zakresie nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego co do spełniania przez Skarżącą przesłanek określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych Wspólnotowych, doprowadziło w konsekwencji do naruszenia następujących przepisów prawa materialnego: - art. 26 a w zw. z art. 48 a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (dalej ustawa o rehabilitacji) w zw. z pkt 10 lit. b Wytycznych Wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne uznanie, iż nie ma podstaw do udzielenia Skarżącej miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc grudzień 2013 r. z uwagi na rzekome znajdowanie się Skarżącej w trudnej sytuacji ekonomicznej z powodu utraty kapitału w odpowiednich proporcjach ilościowych i jakościowych określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, pomimo, że na moment składania wniosków o dofinansowanie zakończony został proces związany z pokryciem przez Skarżącą straty za lata ubiegłe, jak i bieżącej straty, co wyłączało możliwość zastosowania w stosunku do niej kryteriów ilościowych i jakościowych określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, - art. 26a ust. 9a w związku z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 4, ust 2 ustawy o rachunkowości poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że dokonane przez Skarżącą w momencie przekształcania spółki ze spółki kapitałowej na spółkę osobową czynności mającej na celu pokrycie straty zarówno za lata ubiegłe, jak i bieżący rok obrotowy 2013, nie wpłynęły na zmianę sytuacji finansowej Skarżącej w sposób pozwalający na przyjęcie, iż nie zachodzą w stosunku do niej przesłanki ilościowe i jakościowe określone w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, co umożliwiałoby Skarżącej uzyskanie dofinansowania do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych za miesiąc grudzień 2013 r. W rozwinięciu przedstawionych zarzutów Skarżąca wyjaśniła, że w związku ze zmianami w kapitałach zakładowych, następnie wkładach, jak również w zakresie pokrycia przez nią strat w momencie przekształcenia, jak i na mocy uchwały z 30 czerwca 2014 r., skuteczność ww. czynności szczegółowo uzasadniła zasadami określonymi m. in. art. 4. ust 2 ustawy o rachunkowości, jak i międzynarodowych standardach rachunkowości. W ocenie Skarżącej ich prawidłowość i skuteczność w aspekcie oceny przesłanek określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych Wspólnotowych, została w zupełności pominięta przez organ odwoławczy, choć była to okoliczność najistotniejsza z punktu widzenia istniejącego między stronami sporu. W ocenie Skarżącej powyższe pominięcie mogło wynikać z uwagi na brak przez organ kompleksowej wiedzy z zakresu księgowości, a co za tym idzie brak możliwości należytej analizy i oceny poprawności działań Skarżącej w spornym dla stron okresie. Skarżąca jest przekonana - mając na uwadze ww. okoliczności – że prawidłowe wyliczenie kapitału zakładowego za miesiąc grudzień 2013 r. powinno wyglądać następująco: wartość uznanego przez organ kapitału Skarżącej wynosi 4.787.000 zł. Niepokryte straty Skarżącej na dzień 31 grudnia 2013 r. to jedynie wynik finansowy za rok obrotowy: - 6.232.000 zł pomniejszony o pokrytą przez wspólników stratę 5.066.000 zł = - 1.166.000 zł podzielony przez wartość kapitałów na dzień 31.12.2013 r.: 4.787.000 zł*100= 24,36 %. Oznacza to, że wg obowiązujących przepisów wytycznych wspólnotowych Skarżąca z uwagi, że nie spełniła łącznie 2 przesłanek określonych w pkt 10 lit. b Wytycznych Wspólnotowych, nie powinna zostać uznana za przedsiębiorstwo zagrożone. Zdaniem Skarżącej spółki wartość wskazana w bilansie zysków i strat w pozycji "niepodzielony wynik z lat ubiegłych" zgodnie z przesyłanymi uchwałami, jak i prowadzoną polityką rachunkowości, nie jest częścią kapitału zakładowego, zapasowego, rezerwowego czy kapitału z aktualizacji wyceny, tylko stanowi wartość pokrytej straty, która to powinna mieć bezpośredni wpływ co do wyliczenia poprawnej wartości niepokrytej straty w kapitale Skarżącej, co jednak przez organ zostało w zupełności pominięte. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił jednocześnie, że w treści zaskarżonej decyzji organ omyłkowo wskazał na wpis dokonany do rejestru KRS w dniu 24 stycznia 2014 r., który dotyczył [...] Spółki z o. o. należącej do kapitałowej [...] S.A. Niezależnie jednak od tego, w przedstawionym przez akcie notarialnym z 28 czerwca 2013 r., dotyczącym przekształcenia Spółki, nie ma informacji na temat pokrycia strat. Ponadto, strona w przekazanych wraz z pismem z 15 kwietnia 2014 r. oraz z dnia 28 maja 2014 r. danych finansowych w postaci bilansu sporządzonego na dzień 30 czerwca 2014 r. oraz na dzień 31.07.2014 r. wskazała wartość kapitału podstawowego i rezerwowego Spółki oraz wartość z lat ubiegłych, przy czym z przedstawionych danych nie wynika, aby nastąpiło pokrycie strat odnotowanych przez Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wyjaśnić należy, iż kontrola sądowa decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Jak wynika z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 800/2008, a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w tym rozporządzeniu. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu nr 800/2008. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art. 1 tego rozporządzenia. W powołanym akcie zostały również określone sytuacje, w których nie ma on zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc, jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona. Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia nr 800/2008, pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych Wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Z dokumentacji załączonej do sprawy i , co nie jest sporne między stronami postępowania wynika, że spółka nie należy do przedsiębiorstw wskazanych w pkt 6 poz. 1- 3 załącznika A do wniosku Wn-D. Państwa członkowskie przyznając pomoc dla dużych przedsiębiorstw jako przedsiębiorstw zagrożonych stosują pełną definicję zawartą w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Powołane Wytyczne zawierają definicję przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej i określają kryteria uznania przedsiębiorstwa za "przedsiębiorstwo zagrożone", stanowiąc w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, że w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki warunek ten jest spełniony, jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy. W ocenie Sądu organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły, że w przypadku skarżącej wystąpiła ww. sytuacja, o której mowa w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ w sposób wystarczający przeanalizował sytuację finansową spółki pod kątem wystąpienia utraty kapitału. Wskazał bowiem powołując się na dokumenty przedstawione przez stronę, że wartość zarejestrowanego kapitału spółki wynosiła 4.787.000 zł, wartość straty odnotowanej w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku za grudzień 2013 r. wyniosła 2.458.000 zł, co stanowi o utracie w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku za ww. miesiąc 51,35 % kapitału Spółki. Podkreślenia ponownie wymaga, że powyższe dane pochodzą od samej spółki, wynikają z jej sprawozdań i nie są w żaden sposób kwestionowane przez którąkolwiek ze stron. Tym samym nie ulegało wątpliwości, że strona spełnia przesłankę określoną w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, a więc pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń za okres wskazany we wniosku nie może zostać udzielona. Należy podkreślić, że spełnienie powyższej przesłanki jest w świetle Wytycznych wspólnotowych wystarczające do uznania przedsiębiorcy za znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Wbrew twierdzeniom strony organy nie muszą badać innych przesłanek – w tym tych wymienionych w pkt 11 Wytycznych . Badanie ich bowiem jest możliwe tylko wtedy, gdy nie zachodzą przesłanki wymienione w pkt 10 – świadczy o tym treść przepisu : "Nawet gdy nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w pkt 10, przedsiębiorstwo może nadal być uznane za zagrożone, w szczególności gdy występują typowe oznaki, takie jak rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. W niektórych poważnych przypadkach, przedsiębiorstwo może już znajdować się w sytuacji niewypłacalności lub być przedmiotem zbiorowego postępowania upadłościowego prowadzonego zgodnie z prawem krajowym. W tej ostatniej sytuacji, niniejsze wytyczne stosuje się do każdej pomocy przyznanej w kontekście takiej procedury, która prowadzi do utrzymania przedsiębiorstwa na rynku. W każdym przypadku przedsiębiorstwo zagrożone kwalifikuje się do pomocy tylko wtedy, gdy ewidentnie nie może odzyskać płynności dzięki środkom własnym lub środkom uzyskanym od właścicieli/akcjonariuszy lub ze źródeł rynkowych" ( podkreślenie Sądu). Innymi słowy przepis ten rozszerza możliwości uznania dla potrzeb pomocy publicznej przedsiębiorcy za znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej, a nie je zawęża, jak to wywodzi strona.. W tym miejscu odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego zastosowania w sprawie art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz przepisów rozporządzenia nr 800/2008 do przedsiębiorcy nie znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej wskazać należy, że spółka, co wynika z dokumentów przedstawionych przez stronę znajdowała na dzień złożenia wniosku w trudnej sytuacji ekonomicznej uniemożliwiającej wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres grudzień 2013 r. Odnosząc się do argumentacji skarżącej dotyczącej nie wzięcia pod uwagę dalszej działalności spółki i jej rozwoju to trzeba zaznaczyć, że ocena sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o pomoc jest badana na dzień złożenia wniosku. Zatem wspominana przez skarżącą intensyfikacja działalności i perspektywy rozwoju spółki nie odnoszą się do spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 5 ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U z 2007r. nr 59, poz. 404 ze zm.), który stanowi, że podmiot ubiegający się o pomoc (...) jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Zatem ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej po dniu złożenia wniosku nie ma znaczenia dla przyznania pomocy (por. wyrok WSA z 14 października 2011r. sygn. akt: V SA/Wa 1287/11; NSA w wyrokach z 28 listopada 2013r. II GSK 1044/12 , II GSK 1107/12 i II GSK 1170/12). Za prawidłowością takiego poglądu przemawia także motyw 36 rozporządzenia nr 800/2008 , zgodnie z którym za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym Poza tym podkreślić należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, ze zm., rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji z art. 37 ust. 6 ww. ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej) - wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące swojej sytuacji ekonomicznej, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Zgodnie natomiast z art. 45 ust. 2 ustawy o rachunkowości sprawozdanie finansowe składa się z: 1) bilansu; 2) rachunku zysków i strat; 3) informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia (odnoszące się bezpośrednio do bilansu lub rachunku zysków i strat). To właśnie te, a nie inne dokumenty stanowią podstawę rozpoznania wniosku o wypłatę dofinansowania. To na ich podstawie organ ocenia również, czy wnioskodawca nie jest "przedsiębiorstwem zagrożonym" m.in. w rozumieniu pkt 10 lit. a Wytycznych wspólnotowych. Tak też było w rozpoznawanej sprawie. Stąd też niezasadne są zarzuty dot. nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż sposób ustalenia spełnienia przesłanek uznania za przedsiębiorstwo zagrożone jest ściśle określony, o czym była mowa już wyżej. Odnosząc się do twierdzeń strony dotyczących nierozpatrzenia całości materiału dowodowego i pominięcia znacznej jego części, wskazać należy, iż stanowisko to nie znajduje uzasadnienia z tego względu, iż organy obydwu instancji zebrały i rozpatrzyły całość zgromadzonego w sprawie materiału, jak również wskazały, jakie znaczenie miały dla jej rozstrzygnięcia przedstawione przez stronę skarżącą dowody z dokumentów. Jeszcze raz podkreślić należy, że ocena zasadności przyznania pomocy następuje na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, według danych (w tym danych o sytuacji ekonomicznej) z dnia jego złożenia. Skoro, bowiem, pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy są również powody dla której Spółka utraciła kapitał. To bowiem skarżąca podejmuje określone decyzje gospodarcze i za te decyzje bierze również odpowiedzialność. Nie może być bowiem zgody na takie działanie podmiotu, który podejmując określone decyzje gospodarcze traci kapitał w sposób odpowiadający Wytycznym wspólnotowym dla przedsiębiorstwa zagrożonego i jednocześnie żąda dofinasowania stanowiącego pomoc publiczną, która może być udzielona w ściśle określonych przepisami wspólnotowymi warunkach. Skoro z akt sprawy wynika, że na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc sierpień 2014 r. wobec skarżącej miały zastosowanie przesłanki przewidziane w pkt 10 lit. b Wytycznych wspólnotowych, to stronie w sposób prawidłowy odmówiono wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Podsumowując wskazać należy, że w realiach sprawy niniejszej pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc grudzień 2013 r. nie mogła być udzielona, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.