V SA/Wa 32/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia dotacji postanawia: odrzucić skargę. odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa (dalej: "GIORN" lub "organ") przyznał [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") dotację w kwocie 1.581.795,59 zł. W dniu 5 grudnia 2018 r. (data nadania) Spółka zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Równocześnie tego samego dnia wystąpiła do organu z wnioskiem o uzupełnienie zaskarżonej decyzji oraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do włożenia wniosku o uzupełnienie decyzji. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], GIORN przywrócił Skarżącej termin do złożenia wniosku o uzupełnienie zaskarzonej decyzji, a następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] uzupełnił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że do dotychczasowej treści rozstrzygnięcia dodał treść o brzmieniu "oraz odmawiam przyznania dotacji w pozostałej wnioskowanej kwocie, tj. 412089,22 zł". W dniu 2 stycznia 2019 r. Skarżąca wystąpiła do organu z wnioskiem o ponownego rozpatrzenie sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją w części uzupełnionej ww. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Przy piśmie z dnia 10 stycznia 2019 r. organ przekazał skargę Spółki wnosząc o jej odrzucenie z uwagi na pierwszeństwo drogi administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu lecz nie z przyczyn podanych przez organ. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b k.p.a.). Z kolei z art. 111 § 2 k.p.a. wynika, że w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Dokonując wykładni przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że w przypadku wystąpienia przez stronę w terminie określonym w art. 111 § 1 k.p.a. z wnioskiem o uzupełnienie (lub sprostowanie) decyzji termin do wniesienia środka zaskarżenia decyzji na drodze administracyjnej (odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) bądź złożenia skargi do sądu administracyjnego, biegnie dopiero od dnia doręczenia stronie postanowienia organu w przedmiocie wniosku o uzupełnienie (lub sprostowanie), bez względu na sposób jego rozpoznania. Zgłoszenie omawianego wniosku powoduje bowiem przerwanie dotychczasowego biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia wymienionego w art. 111 § 2 k.p.a. aż do dnia doręczenia postanowienia rozstrzygającego w przedmiocie wniosku, kiedy termin ten rozpoczyna bieg na nowo (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2014 r. sygn. II OSK 1089/14 oraz wyrok NSA z dnia 20 października 2015 r. sygn. II OSK 1222/15). Dopiero wówczas ponownie otwiera się dla stron postępowania administracyjnego dopuszczalność m.in. drogi sądowoadministracyjnej. Orzeczenie w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie ma bowiem bytu samodzielnego, lecz jest ściśle związane z aktem objętym wnioskiem, z uwagi na możliwość wywarcia wpływu na jego treść. W konsekwencji może mieć również wpływ na ewentualną decyzję strony co do wystąpienia ze skargą i samą treść takiej skargi, zwłaszcza jeżeli uwzględnić wymagania formalne tego pisma procesowego określone w art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten wymaga określenia w skardze naruszenia prawa lub interesu prawnego zaskarżanym aktem. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wraz z doręczeniem decyzji z dnia [...] października 2018 r. otworzyły się dla Spółki dwa terminy: czternastodniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i trzydziestodniowy termin do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. Środkiem zaskarżenia przysługującym od decyzji GIORN (wydanej jako decyzja I instancji) jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a pozwala natomiast na wniesienie na taką decyzję skargi do sądu administracyjnego z pominięciem wniosku. Poprzez przywrócenie Skarżącej terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji doszło do zamknięcia pierwotnych terminów do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy albo wniesienia skargi do sądu administracyjnego które, stosownie do treści art. 111 § 2 k.p.a., rozpoczęły swój bieg na nowo od dnia doręczenia postanowienia z dnia [...] grudnia 2018 r. o uzupełnieniu zaskarżonej decyzji, co nastąpiło 28 grudnia 2018 r. Wówczas, mając pełen obraz sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] października 2018 r., Skarżąca mogła podjąć kroki celem wzruszenia tej decyzji poprzez wybór jednego z dwóch wykluczających się środków prawnych, tj. wniosku do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy lub skargi do sądu administracyjnego. Z akt administracyjnych wynika, że Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę z dnia 5 grudnia 2018 r. należało zatem uznać za przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z przyczyn innych niż określone w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a., wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. i art. 111 § 2 k.p.a., Sąd orzekł jak w sentencji.