V SA/Wa 322/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Protokolant - st. spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... grudnia 2016 r. nr ... w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry; oddala skargę. W dniu [...] września 2013 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego [...] w W. w lokalu: [...], przy ul. [...] w G., w ramach realizacji zadań Służby Celnej wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2016 r. poz 1799, dalej jako: "ustawa o Służbie Celnej" tj. rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych oraz ścigania ich sprawców, w zakresie określonym w ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. poz. 186, z późn, zm., dalej także jako: "Kodeks karny skarbowy" lub "k.k.s."), ujawnili włączony do sieci elektrycznej i gotowy do eksploatacji automat do gier o nazwie: [...] nr [...]. Funkcjonariusze Urzędu Celnego [...] w W. przeprowadzili oględziny zewnętrzne ww. automatu opisane w protokole oględzin zewnętrznych z dnia [...] września 2013 r. Czynność przeprowadzenia eksperymentu gry na ww. automacie utrwalono na elektronicznym nośniku danych - płycie DVD-R, z której sporządzono protokół oględzin zawartości nośnika danych typu płyta DVD-R z dnia [...] września 2013 r. W ramach dokonanych czynności przesłuchano świadka R. R. - właściciela lokalu (dalej: "Skarżący" lub "Strona") i przeprowadzono przeszukanie w ww. lokalu, dokumentując powyższe protokołem przesłuchania świadka z dnia [...] września 2013 r. oraz protokołem przeszukania lokalu z dnia [...] września 2013 r. W trakcie przeszukania ujawniono m.in. 4 klucze do zamka okrągłego i 4 klucze do zamka płaskiego ww. automatu. W aktach sprawy znajduje się umowa najmu z dnia [...] sierpnia 2013 r. zawarta pomiędzy [...] R. R., ul. [...], [...] G.(wynajmującym), a H. sp. z o.o. ul. [...],[...] P. (najemcą), z której wynika, że Strona jako władająca lokalem [...], przy ul, [...] w G., udostępniła powierzchnię lokalu [...] sp. z o.o., w celu instalacji i eksploatacji urządzenia do gier [...]. Z treści umowy wynika, iż jej przedmiotem był najem powierzchni lokalu pod instalację urządzeń do gier przez Najemcę, który prowadzi działalność rozrywkową w zakresie eksploatacji urządzeń do gier zręcznościowych i symulacyjnych. Z tytułu ww. umowy Najemca zobowiązany był uiszczać na rzecz Strony miesięczny czynsz najmu w wysokości 45% przychodu z opłat za użytkowanie urządzenia [...]. W związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przestępstwa karnego skarbowego określonego w art. 107 § 1 k.k.s. ww. automat został zatrzymany do postępowania karnego skarbowego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia Stronie kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471, zwaną dalej jako: "ustawa o grach hazardowych"), za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Strona złożyła do akt sprawy m.in. prawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt [...], którym wymierzono jej karę grzywny w postępowaniu karnym za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 1 i § 4 k.k.s, tj., że w dniu [...] września 2013 r. w lokalu, przy ul. [...] w G., prowadziła gry na automacie [...] nr [...] niezgodnie z ustawą o grach hazardowych (k. 18 – 25 akt administracyjnych). W wyniku przeprowadzonego postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] września 2016 r. W przedmiotowej decyzji wymierzył Stronie karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach poza kasynem gry na w kwocie 12.000 zł. W dniu [...] września 2016 r. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Strona ponownie wniosła o umorzenie postępowania i podtrzymała dotychczasowe stanowisko w kwestii nieskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych względem jednostek ze względu na brak notyfikacji tych przepisów, jak również wniosła o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego skierowanego przez Sad Okręgowy w [...] w dniu [...] kwietnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania. Dyrektor Izby Celnej w W. po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wymierzającą karę pieniężną w wysokości 12.000.00 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 3 ustawy o grach hazardowych urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Artykuł 2 w ust. 3 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych definiuje co jest grą na automatach wskazując, że są to gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgodnie z brzmieniem art. 2 w ust. 4 ww. ustawy, wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Zdaniem organu odwoławczego, automat [...] był urządzeniem elektromechanicznym. Z akt sprawy wynika, że posiadał on m.in. bębny mechaniczne, przyciski do prowadzenia gier, liczniki elektroniczne, wyrzutnik monet, akceptor banknotów, zasilany był energią elektryczną, co świadczy o tym, że było to urządzenie elektromechaniczne. Spełniony został zatem jeden z warunków definicji gier na automatach, zarówno w rozumieniu art. 2 ust. 3, jak również art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, tj. gra jest rozgrywana na urządzeniu elektromechanicznym. Gra organizowana na tym automacie była w celach komercyjnych. Z akt sprawy wynika, że automat [...] udostępniony był publicznie w lokalu: [...], przy ul. [...] w G. Posiadał wrzutnik monet i akceptor banknotów, warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie pewnej kwoty pieniędzy. Wszystko powyższe świadczy o komercyjnym charakterze gier prowadzonych na tym automacie. Spełniony został zatem kolejny warunek definicji gier na automatach wynikający z art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, tj. gra jest organizowana w celach komercyjnych. Gry na automacie [...] miałycharakter losowy, bowiem zatrzymanie obracania się bębnów następuje samoczynnie i zależy wyłącznie od programu gry zainstalowanego na automacie (mechanizmu urządzenia), co powoduje, że zatrzymanie bębnów w odpowiedniej konfiguracji jest wynikiem wyłącznie przypadku (gracz nie ma realnego wpływu na wynik gry). Czynnikiem o przeważającym wpływie na wynik gry jest losowość (przypadek). Spełnione zostały zatem kolejne warunki definicji gier na automatach wynikające z art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych, tj. gra ma charakter losowy, a tym samym zawiera element losowości. Z opisu przebiegu gier przedstawionego w protokole oględzin zawartości nośnika danych typu płyta DVD-R wynika, że z automatu [...] nie wypłacono wygranych w postaci pieniężnej. Z ww. dowodu wynika jednak, że możliwe było uzyskiwanie wygranych rzeczowych w postaci punktów. Powyższe wskazuje, że wygrane punkty są wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy o grach hazardowych, ponieważ punkty zdobyte w poprzedniej grze powiększają pulę dostępnych punktów kredytowych i w ten sposób umożliwiają przedłużenie aktualnej gry lub rozpoczęcie nowej, bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że gry na automacie [...] toczyły się o wygrane rzeczowe, o których mowa w art. 2 ust. 3, w zw. z art. 2 ust. 4 ustawy o grach hazardowych. Mając na względzie ustalenia faktyczne i prawne, Dyrektor Izby Celnej w W. uznał zatem, że gry na automacie [...] wypełniają definicję gier na automatach w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, tj. są grami na urządzeniu elektromechanicznym o wygrane rzeczowe, zawierającymi element losowości. Organ II instancji wskazał, iż Skarżący urządzał gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, ponieważ aktywnie uczestniczył w organizacji tej działalności. Podpisał umowę najmu z dysponentem automatu, uczestniczył w eksploatacji automatu w swoim lokalu, był zobowiązany do ogólnego nadzoru i dbałości o niezakłócone działanie automatu, otrzymywał czynsz najmu uzależniony od przychodu automatu. Umożliwił więc wstawienie automatu, zapewnił warunki lokalowe, personel i media. Walnie przyczynił się tym samym do prawidłowego funkcjonowania, eksploatacji i udostępniania automatu w lokalu. W opinii organu II instancji, ustanowienie w umowie czynszu jako procentu od przychodów uzyskiwanych z eksploatacji zainstalowanego urządzenia sprawia, że Wynajmujący (Strona) przyjął na siebie część ryzyka działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach, gdyż nie działa on już tylko i wyłącznie jako osoba udostępniająca lokal i otrzymująca stały czynsz niezależny od przychodu osiąganego z automatu, ale jest zainteresowany, aby ten był jak najwyższy, gdyż wtedy również on osiąga wyższe zyski. Wówczas taka umowa ma charakter umowy o wspólnym przedsięwzięciu a Wydzierżawiający partycypuje w zyskach osiąganych z urządzanego przedsięwzięcia, a nie tylko z samego faktu najmu powierzchni - co uzasadnia uznanie go za urządzającego gry na automatach. Organ II instancji podkreślił również, iż Skarżący nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna gry, ani innego zezwolenia, o którym mowa w ustawie o grach hazardowych. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, iż Skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry, za co Naczelnik Urzędu zasadnie wymierzył jej karę pieniężną. Wyjaśnił przy tym, że kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa (art. 90 ust. 1 u.g.h.), w wysokości określonej w art. 89 ust. 2 pkt 2, tj. 12 000 zł od każdego automatu. Dalej Dyrektor Izby odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Skarżący zaskarżył ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z powodu rażącego naruszenia prawa lub ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem tego przepisu, tj. z pominięciem ustalenia, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5 jest grą na automacie w rozumieniu ustawy; - naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, że Skarżący może być w przedmiotowej sprawie uznany za osobę urządzającą grę w rozumieniu ww. ustawy, a przez to wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej w przypadku, w którym Skarżący gier nie urządzał; - naruszenie art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 ustawy o grach hazardowych, poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych; - naruszenie art. 2 ust. 3, ust 4 i ust. 5, art. 89 ust i pkt 2, art 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do wymierzenia kary; - rażącą obrazę przepisów art. 120, w związku z art. 201 § 1 pkt 2, w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 91, w związku z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, poprzez zaniechanie obligatoryjnego zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych - czy gra na przedmiotowym urządzeniu stanowi grę na automacie w rozumieniu ww. ustawy; - naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; - naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni i zastosowaniu przepisów art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 91 ustawy o grach hazardowych mimo braku notyfikacji projektu ustawy wymaganego przez art 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r.; - naruszenie art. 187 § 1, art. 191, art. 192, w związku z art. 120 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 91 ustawy o grach hazardowych, poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu i ich wybiórczą ocenę; - naruszenie art. 216, w związku z art. 180 § 1, w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 2, art. 14 i art. 89 ustawy o grach hazardowych, poprzez przyjęcie, bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, że gra na opisanych wyżej urządzeniach jest grą, która w świetle przepisów ww. ustawy prowadzona może być wyłącznie w kasynie gry; - naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 2 ust. 6, w związku z art. 91 ustawy o grach hazardowych, poprzez uznanie i przyjęcie, że gra na spornym automacie jest grą na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy mimo braku ustawowych kompetencji do rozstrzygania w tym zakresie; - naruszenie art. 216, w związku z art. 180 § 1, w związku z art. 181, w związku z art. 284a § 2-3 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 91 ustawy o grach hazardowych oraz, w związku z art. 36 ust. 5, w związku z art. 54 i 55 ustawy o Służbie Celnej oraz art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez dokonanie ustaleń w postępowaniu na podstawie materiałów pochodzących z niedopuszczalnych czynności; - naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący winien podlegać karze urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 12.000.00 zł od każdego automatu (przy założeniu, że Skarżący urządzał gry na automatach), zamiast zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy; - naruszenie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego celem wyjaśnienia wysokości kary pieniężnej jaka ewentualnie może być nałożona na Skarżącego według przepisów art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ww. ustawy; - naruszenie art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie; - naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych, poprzez przyjęcie, iż Skarżący mógł w przedmiotowej sprawie być zobowiązany do poniesienia kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. W rozpatrywanej sprawie istotna jest treść art. 11 p.p.s.a. Zgodnie ze tym przepisem ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełniania przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Oznacza to, że sąd administracyjny musi uwzględnić w swoim orzekaniu tego rodzaju wyrok karny, a co najistotniejsze nie ma prawa do jego kwestionowania, czy w jakikolwiek inny sposób dezawuowania ustaleń z niego wynikających. Innymi słowy, źródłem takich ustaleń pozostaje wówczas tylko i wyłącznie sam wyrok karny. Powoduje on niedopuszczalność ferowania odmiennych od niego ocen w oparciu o jakikolwiek inny materiał dowodowy zebrany w danej sprawie poddawnej osądowi sądu administracyjnego, nawet gdyby w jego świetle jako zasadne mogło jawić się zaaprobowanie zarzutów skargi odmiennych od ustaleń, które wynikają z wyroku karnego. To bowiem co przesądził w sposób prawomocny wyrok karny, nie może być już przedmiotem odmiennego dowodzenia. Oznacza to, że sąd administracyjny związany jest treścią sentencji takiego wyroku, co do faktu popełnienia przez daną osobę określonego czynu stanowiącego przestępstwo i co do znamion tego przestępstwa, okoliczności jego popełnienia (czas, miejsce, ewentualne współdziałanie z innymi osobami itp.). Należy zauważyć, iż pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżący poinformował, iż został prawomocnie ukarany za popełniony czyn stanowiący wykroczenie z art. 107 § 1 i 4 Kodeksu karnego skarbowego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. [...] o sygn. akt [...] karą grzywny w wysokości 600,00 zł. Do pisma załączył również dokumenty w postaci: zawiadomienia o wszczęciu egzekucji komornika sądowego z dnia [...] września 2014 r., zajęcie wierzytelności z dnia [...] września 2014 r., postanowienie z dnia [...] października 2014r. ustalające koszty postępowania egzekucyjnego oraz pokwitowanie wpłaty grzywny wraz z należnościami egzekucyjnymi na kwotę 929,95 zł z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] Z analizy akt sprawy zatem wynika, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Skarżący został uznany za winnego tego, że w dniu [...] września 2013 r. w lokalu, przy ul. [...] w G., prowadził gry na automacie [...] nr [...] spełniającym wymogi określone w art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, wbrew art. 6 w zw. z art. 3 ww. ustawy. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 3 ustawy o grach hazardowych urządzanie m.in. gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Natomiast art. 6 ust. 1 stanowi, iż działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. Dlatego też, w sprawie, w której przedmiotem badania jest ustalenie czy Skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry, przesądzenie wyrokiem karnym, że prowadził on gry na automacie [...] nr [...] w dniu [...] września 2013 r. niezgodnie z ustawą o grach hazardowych wiąże Sąd i powoduje, iż uzasadnione i konieczne staje się przyjęcie ustaleń zawartych w tymże wyroku. Przy tym należy podkreślić, iż pojęcie "urządzenie gry" jest pojęciem węższym od "prowadzenia działalności" i jako takie mieści się w zakresie przedmiotowym pojęcia "prowadzenia działalności" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 1998 r. sygn. II S.A. 682/98 - niepublikowany). Pojęcie "urządzającego gry na automatach" należy rozumieć jako podejmowanie aktywnych działań i czynności dotyczących zorganizowania przedsięwzięcia w tym zakresie, co w praktyce obejmuje szereg różnorodnych czynności, w szczególności zachowanie polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, utrzymanie automatów w stanie stałej aktywności, czynności umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń czy zatrudnianie odpowiednio przeszkolonego personelu (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5194/16). Czynności związane z procesem udostępniania automatów, w tym z ich obsługą oraz stworzeniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier na automatach, mogą być przy tym wykonywane w ramach podziału zadań i funkcji pomiędzy współpracujące podmioty, co powinno wynikać z zawartej przez nie umowy. Jednakże dla uznania danego podmiotu za "urządzającego gry na automatach", wystarczające jest wykazanie nawet niewielkiej jego aktywności w tym zakresie, tj. wykonywania tylko niektórych spośród wymienionych czynności. Zakres pojęcia "urządzanie gier" nie jest bowiem tożsamy z pojęciem "prowadzenie działalności gospodarczej", gdyż jest od niego węższy (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2210/16). Ponownie zatem wskazać należy, iż Sąd administracyjny pozbawiony jest możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń odnoszących się do sfery faktów dowodowych istotnych dla stwierdzenia popełnienia przestępstwa. Skoro zatem wyrok karny wydany w postępowaniu toczącym się przeciwko Skarżącemu stwierdza jednoznacznie o prowadzeniu przez Skarżącego gier hazardowych na automatach poza kasynem gry w dniu [...] września 2013 r. w lokalu: [...] [...], przy ul. [...] w G., to zasadnicze okoliczności dla sprawy administracyjnej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej tj. czy Skarżący może być w przedmiotowej sprawie uznany za osobę urządzającą grę w rozumieniu art. 89 ust.1 pkt. 1 ustawy o grach hazardowych, oraz czy gra na spornym automacie jest grą na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, będące przedmiotem badania w postępowaniu administracyjnym, zostały de facto przesądzone. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.