V SA/Wa 33/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Anna Falkiewicz – Kluj, , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. R. R. "A." S.A. w N. R. na informację zawartą w piśmie Ministra Gospodarki - Departament Wdrażania Programów Operacyjnych z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia oddala skargę. W dniu 13 maja 2013 r. [...] S.A. w N. złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu "[...]". Przedmiotowy wniosek złożony został w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Oś priorytetowa 3 Kapitał dla innowacji, Działanie 3.1 Inicjowanie działalności innowacyjnej. Wniosek o dofinansowanie zarejestrowany został pod numerem [...] Pismem z [...] czerwca 2013 r. Instytucja Wdrażająca - PARP poinformowała Spółkę o negatywnym dla niej wyniku oceny formalnej w zakresie kryterium formalnego nie podlegającego możliwości poprawy "kwalifikowalność wnioskodawcy w ramach działania". Pismem z dnia 1 lipca 2013r. Spółka złożyła protest, który Minister Gospodarki rozstrzygnięciem podjętym w dniu [...] września 2013r. uznał za bezzasadny. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa, wnosząc jednocześnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Wdrażającą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2013r. w sprawie sygn. akt VSA/Wa 2220/13 podzielając w pełni ustalenia organów oddalił skargę jako niezasadną. Od powyższego wyroku Spółka wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014r. sygn. akt II GSK 2390/13 uchylił wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2014r. w sprawie sygn. akt VSA/Wa 598/14 stwierdził, że ocena projektu (w zakresie zakwestionowanego kryterium formalnego) została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki. Na skutek powyższego wyroku, w wyniku ponownego rozpatrzenia protestu Instytucja Pośrednicząca rozstrzygnięciem podjętym w dniu [...] lipca 2014r. uznała, że ocena kryterium formalnego "Kwalifikowalność wnioskodawcy w ramach działania" została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy, a złożony protest jest zasadny. Instytucja Pośrednicząca uwzględniając protest skierowała wniosek o dofinansowanie do Instytucji Wdrażającej w celu dokonania kolejnego etapu oceny tj. do dokonania oceny merytorycznej po uprzednim wezwaniu wnioskodawcy do usunięcia uchybień formalnych. Na kolejnym etapie procedowania wniosku w wyniku oceny merytorycznej pismem z dnia [...] października 2014r. nr [...] PARP poinformowała wnioskodawcę, że projekt nie spełnił wszystkich kryteriów obligatoryjnych. Zakwestionowano bowiem: kryterium 2: Wnioskodawca oraz Partnerzy ( jeśli biorą udział w realizacji projektu ) posiadają potencjał finansowy, techniczny, kadrowy i organizacyjny niezbędny do realizacji projektu oraz kryterium 3: Wnioskodawca oraz Partnerzy ( jeśli biorą udział w realizacji projektu, działający na rzecz innowacyjności posiadają doświadczenie w zakresie świadczenia usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R oraz transferu technologii. Dalej poinformowano Spółkę o przyznanej punktacji w wyniku oceny kryteriów merytorycznych fakultatywnych i rozstrzygających. Pismem z dnia 29 października 2014r. wnioskodawca złożył protest od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu zarzucając nieprawidłową ocenę kryteriów merytorycznych obligatoryjnych. Pismem z dnia [...] grudnia 2014r. Minister Gospodarki poinformował wnioskodawcę powołując się na przepis art. 30 i pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. z 2009r. Nr 84 poz. 712 ze zm. zwanej dalej " u.z.p.p r. "), iż w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postepowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytet, o której mowa w art. 30 a ust 1 pkt 2 u.z.p.p.r. zostanie wyczerpana, właściwa instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art.30 c ustawy. W dniu 6 stycznia 2015r. [...] S.A. w N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] grudnia 2014r. w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 26 ust 2 oraz art. 31 ust 1 u.z.p.p.r., w związku z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach POIG 2007-2013 oraz Regulaminem przeprowadzania konkursu dotyczących braku przejrzystości reguł konkursu oraz rzetelnej oceny dołączonych do wniosku wszystkich dokumentów, w tym sprawozdań finansowych i oparcie oceny projektu, w części dotyczącej kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 2 wyłącznie o treść sformułowanego przez Instytucję Wdrażającą załącznika 1 do wniosku o dofinansowanie, a w części dotyczącej kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 3 wyłącznie o zapisy wniosku, bez zażądania wyjaśnień od strony skarżącej w obu przypadkach, pomimo obiektywnej takiej konieczności dla rzetelnej i kompleksowej oceny projektu. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie na podstawie art. 30 i pkt 2 u.z.p.p.r., że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, w pierwszej kolejności skarżąca odniosła się merytorycznie do oceny wniosku w zakresie zakwestionowanych kryteriów. Co do kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 2 skarżąca zarzuciła, że Instytucja Pośrednicząca oceniając potencjał finansowy Wnioskodawcy oparła się na równaniu: "minimalny wkład własny =< aktywa obrotowe — zobowiązania krótkoterminowe", przy czym dokonując obliczeń zamiast całych aktywów obrotowych rozumianych jako środki pieniężne i inne aktywa pieniężne wykorzystała zawartą w załączniku nr 1 do wniosku pozycję: "środki pieniężne i inne aktywa pieniężne z innych źródeł niż pomoc publiczna lub wsparcie ze środków publicznych", a po stronie pasywów zastosowała całą pozycję "zobowiązania krótkoterminowe". Zdaniem Spółki Instytucja Wdrażająca zapomniała jednak, że skoro badając potencjał finansowy strony skarżącej należy oceniać całe aktywa obrotowe, a dopiero w ich ramach środki pieniężne i inne aktywa pieniężne z innych źródeł niż pomoc publiczna lub wsparcie ze środków publicznych, to jest oczywiste, że IW niewłaściwie zastosowała do oceny potencjału finansowego strony skarżącej wyłącznie wartość dotyczącą środków niepublicznych, a nie wartość stanowiącą całe aktywa obrotowe spółki. Gdyby zaś uznać, że IW literalnie zastosowała zapisy Przewodnika, to zapis taki nie jest obiektywny dla oceny potencjału finansowego wszystkich podmiotów gospodarczych, nie uwzględnia bowiem specyfiki prowadzonej działalności strony skarżącej. Podkreślono, że w omawianym przypadku skarżąca realizuje m.in. program pożyczkowy dofinansowany z Inicjatywy [...], w którym jest Pośrednikiem Finansowym, a także jest pożyczkodawcą w [...] Regionalnym Funduszu Pożyczkowym. W efekcie w sposób ciągły po stronie aktywów posiada znaczne wartości krótkoterminowe stanowiące udzielone pożyczki oraz środki przeznaczone na ich udzielenie, a po stronie pasywów zobowiązania krótkoterminowe wynikające z dysponowania takimi środkami. Zaproponowany przez PARP sposób liczenia nakazuje wziąć do kalkulacji jedynie środki pieniężne z innych źródeł niż pomoc publiczna lub wsparcie ze środków publicznych, zamiast aktywów obrotowych i odjąć całe zobowiązania krótkoterminowe, a więc także zobowiązania z tytułu programu [...]. Sposób kalkulacji jest, zdaniem strony niezgodny z Przewodnikiem po kryteriach wyboru finansowych operacji w ramach POIG 2007-2013 (str. 8) i nie tylko narusza zasadę adekwatności porównywanych aktywów i pasywów, ale także zupełnie nie oddaje potencjału finansowego strony skarżącej. Zgodnie z przyjętą metodologią podmiot posiadający nawet dwukrotnie mniej środków pieniężnych i innych aktywów pieniężnych z innych źródeł niż pomoc publiczna lub wsparcie ze środków publicznych, ale nierealizujący np. Inicjatywę [...] (będącej w istocie neutralną dla potencjału finansowego), zostałby uznany za bardziej wiarygodnego od strony skarżącej, co stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym i logiką udzielania wsparcia z Programu. Wskazując na powyższe uchybienia skarżąca podała, że na koniec 2012 roku na rachunku bankowym posiadała środki pieniężne i inne aktywa pieniężne z innych źródeł niż pomoc publiczna lub wsparcie ze środków publicznych w wysokości 1.513.256,95 zł, traktowane jako aktywa obrotowe. Zgodnie z zasadą adekwatności porównywanych aktywów i pasywów, z zobowiązań krótkoterminowych, jej zdaniem należałoby wyłączyć pozycje odpowiadające wyłączonym aktywom, a więc zobowiązania wynikające z realizacji programu [...] (pozycja III.2.c na kwotę 11.961.881,09 zł) oraz z programu [...] Regionalny Fundusz Pożyczkowy (pozycja III.3 na kwotę 8.057.085,11). W efekcie zobowiązania krótkoterminowe, które powinny zostać uwzględnione przy prawidłowym posłużeniu się zaproponowanym wskaźnikiem do oceny potencjału finansowego, wynoszą 228.155,51 zł (pozycje III.1 + III.2.d) + III.2.e) + III.2.i). Oznacza to, że strona skarżąca spełnia warunek posiadania kwoty odpowiadającej przynajmniej 1,1 krotności minimalnego wkładu własnego wynoszącego 528.709,66zł. Skarżąca zarzuciła, że schemat wniosku nie pozwalał na szczegółowy opis zagadnień wskazanych w pkt. 1, wobec czego Instytucja Pośrednicząca powinna była na podstawie § 7 ust. 2 pkt. 8) Regulaminu przeprowadzania konkursu, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku zwrócić się do strony skarżącej o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Można też było, jak wskazała na podstawie art. 31 ust 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju powołać ekspertów. Odnosząc się natomiast do oceny kryterium nr 3 wskazano, że PARP w uzasadnieniu negatywnej oceny podała, że pewne projekty realizowane przez wnioskodawcę nie zostały zakwalifikowane jako świadczenie usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R lub transferem technologii, a inne opisy zostały uznane za zbyt szczątkowe. Nie zgadzając się z powyższą oceną Spółka zarzuciła, że trudno uznać, by przykładowo: upowszechnianie informacji nt. innowacyjności i transferu technologii poprzez serię spotkań, przeprowadzenie audytów technologicznych oraz wsparcie w zawieraniu umów z zakresu transferu technologii, które strona skarżąca realizowała przy projekcie "Rozwój Regionalnej Strategii Innowacji" nie stanowiło usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R oraz transferem technologii. W przypadku projektu "[...]" skarżący wskazał, że zorganizował szkolenia i warsztaty z zakresu innowacyjności i transferu technologii i utworzył bazę danych zapotrzebowania na innowacje. Podnoszenie wiedzy z zakresu transferu technologii wśród przedsiębiorców należy jego zdaniem uznać jako świadczenie usług związanych z transferem technologii. Świadczenie usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R obejmuje bowiem, jak wskazano szeroką gamę działań, w tym także wbrew temu co stwierdziła IW oferowanie przestrzeni biurowej i halowej dedykowanej projektom technologicznym. Dalej podkreślono, że skarżąca wyraźnie opisała charakter współpracy z [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. i [...]. Wskazała czynności, które realizuje na rzecz przedsiębiorców pomagając im zidentyfikować potrzeby technologiczne, a następnie przy współpracy wskazanych partnerów doradzając przy przeprowadzeniu procesu transferu technologii. Ze względu na ograniczoną ilość znaków we wniosku o dofinansowanie i rozległy charakter współpracy ze wskazanymi partnerami wnioskodawca, skupił się na podkreśleniu wsparcia swoich klientów w całym procesie transferu technologii. Jego zdaniem, podobnie jak w zachowaniu opisanym w pkt. 1 obowiązkiem IW było zażądać od strony skarżącej wyjaśnień dotyczących spełniania kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 3 w powiązaniu do treści wniosku, bowiem oparcie negatywnej oceny w tym zakresie wyłącznie na suchych danych zawartych we wniosku nie dawało możliwości rzetelnej i kompletnej oceny projektu. Reasumując, w ocenie autora skargi Instytucja Wdrażająca zdecydowanie za szybko, bez głębszej analizy, nie widząc nawet potrzeby złożenia przez stronę skarżącą wyjaśnień, od razu negatywnie oceniła wniosek. Na koniec, nie kwestionując faktu alokacji środków Spółka zarzuciła, że przedmiotowy wniosek z uwagi na wcześniejszą nieprawidłową ocenę potwierdzoną prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2014r. sygn. akt VSA/Wa 598/14 podlegał procedurze przez znaczny okres, co w międzyczasie doprowadziło do sytuacji, że obecnie protest strony pozostaje bez rozpatrzenia z powodu braku środków na realizację działania. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie wskazując na faktyczny brak środków i stan wykorzystania alokacji. Przedstawione przez Ministra wyniki wskazują, że na dzień 5 grudnia 2014r. wykorzystanie alokacji nastąpiło w 106,39%., a według stanu na dzień 5 lutego 2015r. zakontraktowane środki przekroczyły kwotę środków dostępnych w alokacji o 38 661957,37 zł, co stanowi wykorzystanie alokacji w 104,76%.( zmiany procentowe wynikają z e zmiany kursu euro). Ponadto organ podniósł, iż brak jest podstaw prawnych do zawarcia umów o dofinansowanie wskazując, iż umowy z beneficjentami Działania 3.1 Inicjowanie działalności innowacyjnej PO IG 2007-2013 mogły być zawierane do 31 grudnia 2014r. Minister nie odniósł się natomiast do merytorycznych zarzutów skargi podnosząc (stanowisko zajęte na rozprawie przed Sądem w dniu 16 lutego 2015r. k. 49 akt sąd.), że skoro podstawą zaskarżonej informacji było wyczerpanie środków i Minister nie rozpoznawał merytorycznie sprawy to tym samym w ocenie organu Sąd rozpoznając skargę na to rozstrzygnięcie nie może obecnie badać prawidłowości w zakresie merytorycznej oceny wniosku, a tylko rozpoznać zarzuty co do tego czy prawidłowym było rozstrzygnięcie formalne o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, z powołaniem się na alokację środków. Na powyższe powołano stanowisko zawarte w wyrokach WSA w Warszawie sygn. akt VSA/Wa 2545/14 i VSA /Wa 2469/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z kolei, w myśl art. 30 e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52 - 55, art. 61 § 3 - 6, art. 115 - 122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Przy czym zauważyć należy, że w niniejszej sprawie mają w niej zastosowanie przepisy u.z.p.p.r. w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2013r. Z treści art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 714) wynika, iż w przypadku gdy wnioskodawcy w ramach określonego programu operacyjnego na lata 2007-2013 przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu, stosuje się przepisy art. 30a ust. 3 i art. 30b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z uwzględnieniem ust. 2. Ponadto wskazać należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). W tym miejscu należy podkreślić, że w przepisach art. 30c-30i u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5 oraz 30i pkt 2 u.z.p.p.r.). Zgodnie z art. 30i u.z.p.p.r. w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytetu, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2, zostanie wyczerpana: 1) właściwa instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c; 2) sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przepis art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. nakłada na instytucję zarządzającą obowiązek pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w przypadku wyczerpania alokacji co oznacza, że protest nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Z kolei sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, jednakże nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zauważyć w tym miejscu należy, że przedmiotem kontroli sądowej jest ocena projektu, co wynika z postanowień art. 30c ust. 1 – 3 u.z.p.p.r. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. Nie jest natomiast wyłącznym przedmiotem kontroli sądu administracyjnego informacja, o której mowa w art. 30b ust. 9 u.z.p.p.r., czyli informacja o wyniku rozpatrzenia protestu. Z art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. wynika, że sąd uwzględnia skargę, stwierdzając – co należy szczególnie podkreślić – iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Ustawodawca expressis verbis wskazał zatem, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest ocena projektu. Kryterium tej oceny jest natomiast zgodność z prawem. Powyższe stanowisko zajęte zostało przez NSA który w wyroku z dnia18 listopada 2014r. sygn. akt II GSK 2535/14 uzasadniając je stwierdził , że również z art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. wynika, że sąd uwzględniając skargę, stwierdza, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Oznacza to, że także w przypadku, gdy instytucja zarządzająca na podstawie art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. pozostawia protest bez rozpatrzenia, to sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania kontroli oceny projektu, a nie wyłącznie prawidłowości dokonania czynności, o której mowa w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. Nasuwa się zatem wniosek, że w art. 30c ust. 3 oraz w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. przedmiot kontroli sądu jest tożsamy i jest nim ocena projektu. Okoliczność, że instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia na podstawie art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. nie stoi na przeszkodzie dokonaniu przez sąd kontroli oceny projektu. W ocenie NSA intencją wprowadzenia przepisu art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. jest bezprzedmiotowość ponownej oceny projektu w związku z wniesionym protestem ze względu na niemożliwość jego realizacji. Pozbawienie sądowej kontroli oceny projektu oznaczałoby, że ewentualne naruszenia prawa popełnione przy jego ocenie przez organ pierwszej instancji pozostałyby poza zakresem jakiejkolwiek kontroli, co godziłoby w ustrojowe kompetencje sądu administracyjnego i niweczyło sens ustanowienia regulacji przewidzianej w art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela powyższy pogląd, nie uznając tym samym stanowiska wyrażonego w powołanych przez Ministra Gospodarki wyrokach WSA w Warszawie sygn. akt VSA/Wa 2545/14 i VSa/Wa 2469/14., iż kontrolą powinna zostać objęta jedynie legalność formalnego rozstrzygnięcia o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia ( rozstrzygnięcie notabene nie kwestionowane przez skarżącą), z uwagi na wyczerpanie środków i brak możliwości zawarcia umowy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd rozpoznający skargę Spółki zobowiązany był zatem do dokonania kontroli oceny projektu, mając na uwadze zarówno normy prawa procesowego, jak również normy prawa materialnego, w tym w szczególności tzw. "Przewodnik po kryteriach", w tych granicach, które zostały zakreślone w proteście (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 534/14). Badając w tym kontekście zarzuty skargi, stwierdzić należy, że nie jest ona zasadna albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie formalne o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia było prawnie uzasadnione, a poprzedzające jego wydanie czynności, organu zdaniem Sądu również nie uzasadniały przyjęcia, iż ocena wniosku dokonana została z naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie formalne o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia znajduje swoje uzasadnienie w wykazanym przez Ministra faktycznym braku środków i stanie wykorzystania alokacji. Przedstawione przez organ wyniki ( niekwestionowane przez skarżącą) wskazują, że na dzień 5 grudnia 2014r. wykorzystanie alokacji nastąpiło w 106,39%., a według stanu na dzień 5 lutego 2015r. zakontraktowane środki przekroczyły kwotę środków dostępnych w alokacji o 38 661957,37 zł, co stanowi wykorzystanie alokacji w 104,76%.( zmiany procentowe wynikają ze zmiany kursu euro). Kontrolując natomiast dokonaną przez PARP ( IW ) w piśmie z dnia [...] października 2014r. ocenę wniosku w zakresie merytorycznych kryteriów obligatoryjnych nr 2 i 3 Wskazać należy, że zgodnie z Regulaminem konkursu ocena kryteriów merytorycznych obligatoryjnych przeprowadzana jest w systemie zero-jedynkowym, a zatem pozytywna ocena wniosku w tym zakresie wymaga spełnienia wszystkich tych kryteriów. Zakwestionowane przez IW kryterium nr 2 Wnioskodawca oraz Partnerzy (jeśli biorą udział w realizacji projektu) posiadają potencjał finansowy, techniczny, kadrowy i organizacyjny niezbędny do realizacji projektu nie zostało uznane za spełnione ze względu na brak potencjału finansowego. Wskazano, że w kwestii potencjału finansowego Spółka deklaruje posiadanie własnego kapitału, który może być użyty do pokrywania kosztów niekwalifikowanych i kosztów płatności końcowej do momentu jej refundacji (projekt nie przewiduje wkładu własnego w wydatkach kwalifikowanych). Zgodnie z dokumentacją koszty niekwalifikowane oraz płatność końcowa mają łącznie wartość 528 709,66 PLN. Tym samym, zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie wnioskodawca powinien wykazać w pozycji "środki pieniężne i inne aktywa pieniężne" bilansu 1,1 krotność tej kwoty, czyli 581 580,63 PLN. W tej pozycji w bilansie za rok 2012 widnieje kwota 13 032 291,43 PLN, co pozwala użyć wskaźnika Minimalny wkład własny - aktywa obrotowe — zobowiązania krótkoterminowe. Zgodnie z instrukcją: "W związku z tym, że wkład własny może pochodzić wyłącznie ze środków pochodzących z innych źródeł niż pomoc publiczna lub wsparcie ze środków publicznych w ramach aktywów obrotowych uwzględnia się kwotę z pozycji "w tym środki pieniężne i inne aktywa pieniężne z innych źródeł niż pomoc publiczna lub wsparcie ze środków publicznych" formularza przedstawiającego informacje ze sprawozdań finansowych zapisanego w generatorze wniosków o dofinansowanie." Wnioskodawca wpisał w tej pozycji 0,00 zł, co powoduje niespełnienie kryterium w zakresie posiadania potencjału finansowego (528 709,66 > 0,00 - 20 247 121, 70). RORP. Zarzuty skarżącej, że IW niewłaściwie zastosowała do oceny potencjału finansowego strony skarżącej wyłącznie wartość dotyczącą środków niepublicznych, a nie wartość stanowiącą całe aktywa obrotowe spółki nie są zasadne. IW dokonując oceny tego kryterium kierowała się zapisami Przewodnika, z którego jasno wynika w opisie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 2 sposób przeprowadzenia analizy potencjału finansowego z zastosowaniem wskazanego w Przewodniku wskaźnika. Taki wskaźnik w oparciu o przedstawione i sporządzone przez skarżącą dokumenty finansowe został zastosowany i okazał się dla Spółki niekorzystny. Obecnie Spółka kwestionując zapis Przewodnika zarzuca, że jest on w jej przypadku nieobiektywny, gdyż nie uwzględnia specyfiki prowadzonej działalności strony skarżącej, ze względu na, jak wskazała realizowany m.in. program pożyczkowy dofinansowany z Inicjatywy [...], w którym jest Pośrednikiem Finansowym, a także fakt, iż jest pożyczkodawcą w [...] Regionalnym Funduszu Pożyczkowym. W efekcie w sposób ciągły Spółka po stronie aktywów posiada znaczne wartości krótkoterminowe stanowiące udzielone pożyczki oraz środki przeznaczone na ich udzielenie, a po stronie pasywów zobowiązania krótkoterminowe wynikające z dysponowania takimi środkami. Zaproponowany przez PARP sposób liczenia nakazuje wziąć do kalkulacji jedynie środki pieniężne z innych źródeł niż pomoc publiczna lub wsparcie ze środków publicznych zamiast aktywów obrotowych i odjąć całe zobowiązania krótkoterminowe, a więc także zobowiązania z tytułu programu [...]. Zdaniem Sądu wskazać w tym miejscu należy, że sposób kalkulacji i dokonana analiza potencjału finansowego, wbrew zarzutom skargi nie jest niezgodna z opisem zawartym w Przewodniku, natomiast fakt specyfiki prowadzonej przez wnioskodawcę działalności finansowej, który ubiega się o dofinansowanie w ramach Konkursu i zna opis kryteriów, które winien spełnić uzasadnia przyjęcie ,że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia dokumentów finansowych i wyjaśnień w taki sposób by również uwzględniając specyfikę prowadzonej działalności warunki zawarte w opisie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 2 z Przewodnika spełnić. Zatem jakkolwiek dane finansowe winny wynikać z dokumentów, to wymagane informacje winny być przez potencjalnego beneficjenta ubiegającego go się o dofinansowanie tak przedstawione, by uwzględniały specyfikę jego działalności, a jednocześnie pozwalały na spełnienie posiadania potencjału finansowego odpowiadającemu warunku 1.1 krotności minimalnego wkładu własnego wyliczonego w oparciu o wskazany w Przewodniku wskaźnik. W innej sytuacji brak jest możliwości zastosowania tych samych, obiektywnych kryteriów dla wszystkich ubiegających się o dofinasowanie wnioskodawców. Brak przedstawienia przez Spółkę takich informacji i danych jak również wyjaśnień, a jednocześnie wypełnienie wymaganych dokumentów tj. formularza przedstawiającego informacje ze sprawozdań finansowych zapisanego w generatorze wniosków w taki sposób jak dokonał tego wnioskodawca nie uzasadniało konieczności zwracania się przez KK o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Treść wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów była bowiem jednoznaczna. Zgodnie z instrukcją: "W związku z tym, że wkład własny może pochodzić wyłącznie ze środków pochodzących z innych źródeł niż pomoc publiczna lub wsparcie ze środków publicznych w ramach aktywów obrotowych uwzględnia się kwotę z pozycji "w tym środki pieniężne i inne aktywa pieniężne z innych źródeł niż pomoc publiczna lub wsparcie ze środków publicznych" formularza przedstawiającego informacje ze sprawozdań finansowych zapisanego w generatorze wniosków o dofinansowanie." Skoro wnioskodawca wpisał w tej pozycji 0,00 zł, zasadnie przyjęto niespełnienie kryterium w zakresie posiadania potencjału. Brak ze strony skarżącej szczegółowego opisu zagadnień i wyjaśnień co do spełnienia kryterium posiadania potencjału finansowego nie może być uzasadniony schematem wniosku skoro dla oceny tego kryterium jak twierdzi Spółka zasadnicze znaczenia miała specyfika prowadzonej działalności finansowej. Jednocześnie nie można czynić zarzutu i obarczać obowiązkiem wyjaśniania powyższych kwestii członków KK, dla których taki jak przedstawił wnioskodawca opis wniosku i załączone dokumenty dawały podstawę do dokonania oceny kryterium nr 2 zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru. Co do oceny kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 3 Wnioskodawca oraz Partnerzy (jeśli biorą udział w realizacji projektu) działający na rzecz innowacyjności posiadają doświadczenie w zakresie świadczenia usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R oraz transferu technologii, PARP na podstawie opisu zamieszczonego we wniosku o dofinansowanie uznał, że nie można stwierdzić posiadania przez wnioskodawcę doświadczenia w zakresie świadczenia usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R oraz transferu technologii. Zarzucono, iż wskazane przez niego we wniosku o dofinansowanie doświadczenie skupia się na prowadzeniu dwóch funduszy pożyczkowych, parku przemysłowego (usługi związane z udostępnianiem miejsc biurowych firmom), punktu konsultacyjnego KSU oraz realizacji dwóch projektów ZPORR, których jednak nie można zakwalifikować jako świadczenie usług związanych z wdrażaniem prac B+R lub transferem technologii. Wnioskodawca wskazał także współpracę związaną z wdrażaniem prac B+R z [...] oraz [...]., jednak opis tej współpracy jest szczątkowy, co nie pozwala zdaniem IW zakwalifikować tego jako spełnienie kryterium. Mając na uwadze treść wniosku oraz opis ww. kryterium zawarty w Przewodniku, zdaniem Sądu ocena tego kryterium dokonana przez KK nie narusza wskazanych w skardze przepisów art. 26 ust 2 i 31 ust u.z.p.p.r. W myśl Przewodnika wnioskodawca winien wykazać doświadczenie w zakresie wdrażania usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+ R oraz transferu technologii. Opis jak wynik wynika z Przewodnika powinien zawierć nazwy projektów działań , źródła finansowania, zadania , konkretne usługi związane z wdrażaniem wyników prac B+R oraz transferu technologii oraz rezultaty tych usług. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że opisane we wniosku doświadczenie w zakresie usług polegających na udostępnieniu miejsc biurowych firmom, jak też prowadzenie punktu konsultacyjnego takich wymogów nie spełnia. Podobnie realizacja dwóch projektów ZPORR, nie wpisuje się jako świadczenie usług związanych z wdrażaniem prac B+R lub transferem technologii. Natomiast doświadczenie w zakresie współpracy związanej z wdrażaniem prac B+R z [...] oraz [...] dotyczy współpracy w zakresie ogólnie rzecz ujmując udzielania informacji na podstawie podpisanych listów intencyjnych co do przygotowania ofert lub zapytania o technologie, przeglądu profili dostawców, nawiązania kontaktu z dostawcą lub odbiorcą technologii, monitorowania wdrażania technologii lub realizacji umowy. Opis ten jest zatem, jak słusznie stwierdzono szczątkowy. Nie zawiera bowiem wymaganych przez Przewodnik konkretnych usług oraz, co jest wymagane wskazania rezultatów tych usług. Zarzut skarżącego, że podobnie jak w uprzednio w zakresie oceny kryterium 2 obowiązkiem IW było zażądać od strony skarżącej wyjaśnień dotyczących spełniania kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 3 w powiązaniu do treści wniosku, bowiem oparcie negatywnej oceny w tym zakresie wyłącznie na suchych danych zawartych we wniosku nie dawało możliwości rzetelnej i kompletnej oceny projektu nie podlega uwzględnieniu. Sąd podkreśla, że niezasadnym jest czynienie zarzutu KK , iż potencjalny beneficjent nie został wezwany do uzupełnienia dokumentacji aplikacyjnej lub przedłożenia wyjaśnień. W ocenie Sądu z par 7 ust 2 pkt 8 Regulaminu przeprowadzania konkursu wynika uprawnienie, a nie obowiązek Komisji Konkursowej o zwrócenie się do wnioskodawców o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień bądź informacji byłoby zdaniem Sądu zasadne gdyby z dokumentacji aplikacyjnej w różnych jej miejscach informacje co do spełnienia lub nie danego kryterium były niejasne i budziły wątpliwości. Skoro wnioskodawca we wniosku w części dotyczącej wykazania spełnienia kryterium nr 3 zawarł taki opis, z którego nie wynikał fakt posiadania doświadczenia w zakresie świadczenia usług związanych z wdrażaniem wyników prac B+R oraz transferu technologii, o którym mowa w Przewodniku, a Komisja ocenę w tym zakresie należycie uzasadniła, działanie jej było prawidłowe i brak było podstaw do żądania przedłożenia dodatkowej dokumentacji czy wyjaśnień. Podobnie jak uprzednio wskazać w tym miejscu należy, że to do wnioskodawcy ubiegającego się o dofinansowanie w ramach konkursu należy zaprezentowanie we wniosku projektu, w taki by spełnił stawiane mu kryteria. Nie można zarzucać KK braku działania zmierzającego do uzupełnienia wniosku bądź przedstawienia dodatkowych wyjaśnień, a tym samym inicjowania działań zmierzających do wykazania spełnienia danego kryterium skoro nie wynika ono z zapisów złożonego wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd kontrolując ocenę przedmiotowego projektu nie stwierdza, ponadto by w jej toku nie zapewniono przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów czy równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów. Zasady przeprowadzania konkursu i oceny projektów zostały sformułowane w sposób jasny w dokumentacji konkursowej dostępnej dla wszystkich uczestników konkursu. Sąd nie stwierdził również, aby zasady te naruszały zasadę równego dostępu dla potencjalnych beneficjentów konkursu. Mając zatem na względzie opis projektu skarżącej jak również obowiązujące w tym względzie przepisy prawa Sąd zgadza się z oceną wniosku, a skoro tak, to działając w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skargę należało oddalić.