V SA/Wa 3421/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. C. sp. z o.o. w W. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] czerwca 2015r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] marca 2015r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 48.000 zł z tytułu urządzania gry na automatach do gier: HOT SPOT PLATIN nr [...] i nr [...], BLACK HORSE nr [...] oraz HOT SPOT nr [...] bez wymaganego zezwolenia, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w chwili obecnej Spółka otrzymała jeszcze kilka innych decyzji wymierzających kary pieniężne na łączną kwotę prawie 100.000,00 zł., która w sposób znaczący przekracza możliwości finansowe spółki. Majątek spółki, jak zaznaczył wnioskodawca nie starczyłby nawet na pokrycie części wskazanej kwoty, natomiast konieczność zapłaty kar, czy też ewentualna egzekucja z ruchomości bądź nieruchomości spowoduje całkowitą likwidację spółki i może spowodować nieodwracalne skutki, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji przez tut. Sąd. Autor skargi podkreślił, że realizacja obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji będzie prowadziła do natychmiastowej upadłości spółki, jako podmiotu całkowicie niewypłacalnego. Do wniosku załączono: bilans oraz rachunek zysków i strat za okres 01 stycznia do 30 czerwca 2015r. Z przekazanych akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w Warszawie nie rozstrzygnął wniosku o wstrzymanie wykonania własnej decyzji z [...] czerwca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, np. uzyskanego przy rozpoznaniu prawa pomocy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a pojawiające się zwroty nieostre wiążą się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd oparł się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W przedmiotowej sprawie z analizy dokumentów nadesłanych przez stronę wynika, że za rok 2014 skarżąca uzyskała przychód netto w wysokości 838.491,63 zł (pkt 27 D.1 zeznania CIT-8 za rok 2014) oraz uzyskała dochód w wysokości 20.161,74 zł (pkt 35 D.3 zeznania CIT-8 za rok 2014). Natomiast w okresie od 01 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2015 r., przychód netto z prowadzonej działalności wyniósł 1.206.942,87 zł. Zatem przychód, który uzyskała skarżąca z prowadzonej działalności na automatach w pierwszym półroczu 2015 r., przekraczający o kwotę 370.451,21 zł przychód za cały 2014r., przeczy twierdzeniom strony o negatywnej kondycji finansowej firmy i jej ewentualnej niewypłacalności. Ponadto wskazać trzeba, mając na uwadze, średniomiesięczne wydatki w wys. 196.063,47 zł (na podstawie zestawienia za okres od 01 stycznia do 30 września 2015r.) ponoszone przez Spółkę, to należy zauważyć, że strona nie podjęła próby ograniczenia ponoszonych kosztów na przestrzeni tylu miesięcy, mimo jak wskazuje toczących się postępowań przez organami celnymi. Działalność gospodarcza spółki jest prowadzona w dużej części w oparciu o usługi świadczone przez firmy zewnętrzne, z przedłożonego "Rachunku zysków i strat za okres od dnia 01 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r." wynika, że w ramach kosztów działalności operacyjnej na "usługi obce" Spółka wydatkowała znaczną kwotę 914.635,15 zł (pkt B III). Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej, że kary pieniężne nałożone na spółkę, w sposób znaczący przekraczają jej możliwości finansowe. Podkreślić należy, że wywieranie skutków finansowych dla zobowiązanego do zapłaty wymierzonej kary pieniężnej jest prawidłową konsekwencją egzekucji administracyjnej i choć skutki w tym zakresie są oczywiste i ujemne prowadzą do zmniejszenia majątku. Jednak uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 września 2014 r., sygn. akt: I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt: II GZ 684/13). W rozpatrywanym przypadku strona skarżąca wprawdzie przedstawiła zestawienie posiadanych środków pieniężnych, jakimi dysponuje, jednakże kara nałożona zaskarżoną decyzją, w ocenie Sądu, na tym etapie, nie grozi wyrządzeniem Spółce znacznej szkody lub spowodowaniem dla niej nieodwracalnych skutków. W świetle powyższego Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w stosunku do niej zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.