V SA/Wa 3429/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Anna Wesołowska (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi R. [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Wojewódzki Urząd Pracy w W. określił [...] Sp. z o.o. (skarżąca, spółka) kwotę [...] zł wraz z odsetkami, jako przypadającą do zwrotu. Uzasadniając zasadność żądania zwrotu organ wskazał, że podczas realizacji zamówienia na "[...]" naruszona została zasada konkurencyjności wyrażona w § 20 umowy o dofinansowanie projektu skarżącej z dnia [...] marca 2011 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Minister Rozwoju Regionalnego (Minister) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2011 r. pomiędzy Wojewódzkim Urzędem Pracy a spółką została zawarta umowa dotycząca realizacji projektu "[...]" w ramach Działania 6.1 "Poprawa dostępu do zatrudnienia oraz wspieranie aktywności zawodowej w regionie" Poddziałanie 6.1.1 " "Wsparcie dla osób pozostających bez zatrudnienia na regionalnym rynku pracy". W dniach [...] września 2011 r. przeprowadzona została kontrola powyższego projektu, w wyniku której stwierdzono, że spółka naruszyła zasadę konkurencyjności poprzez wybór wykonawcy bez zachowania bezstronności i obiektywizmu. W związku z powyższym, uznano koszt realizacji usługi szkoleniowej w wysokości [...] zł za wydatek niekwalifikowany, z czego kwotę [...] zł poniesioną na opracowanie merytoryczne i przygotowanie graficzne materiałów szkoleniowych za nieprawidłowość, gdyż ujęta została w zatwierdzonym wniosku o płatność za okres [...] marca – [...] maja 2011 r. Naruszenie zasady konkurencyjności wynikało z faktu, że pomiędzy skarżącą a wykonawcą szkoleń – B. P. istniały powiązania kapitałowo-osobowe. Jak wynika z protokołu z walnego zgromadzenia udziałowców Spółki z dnia [...] lutego 2011 r. B.P. była prokurentem oraz wspólnikiem posiadającym 60 udziałów tejże Spółki. W związku z powyższym założenia projektu oraz jego wartości finansowe mogły być jej znane. Organ II Instancji zauważył, że kwoty wskazane w ofercie B. P. są zbieżne z kwotami przeznaczonymi na szkolenia wykazanymi we wniosku o dofinansowanie projektu w wersji z [...] marca 2011 r., a więc przed wszczęciem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Jedyną różnicą w ofercie w stosunku do kwot przewidzianych we wniosku o dofinansowanie stanowi pozycja na opracowanie materiałów szkoleniowych dla uczestników szkoleń (we wniosku zaplanowano kwotę [...] zł, natomiast oferta opiewa na kwotę [...] zł). Organ II instancji podał, że zaskarżona decyzja nie obejmuje pełnej kwoty wydatków niekwalifikowanych dotyczących zamówienia, tj. [...] zł. Organ I instancji powinien był ująć w zaskarżonej decyzji kwotę [...] zł. Niemniej jednak z uwagi na zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się organ odwoławczy nie był uprawniony do rozstrzygnięcia w decyzji o zwrocie tejże kwoty. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła skargę do tutejszego sądu zarzucając decyzji organu drugiej instancji : 1) naruszenie przepisu prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 5 pkt 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w ten sposób że poprzez zastosowanie kryterium kwalifikowalności wydatków nieznanego ustawie i niewskazanego w ww. przepisie uznano za niekwalifikowalne wydatki w wysokości [...] zł i nakazano ich zwrot oraz kwoty [...] zł i odmówiono wypłacenie tej kwoty. 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 30 ust. 2 Ustawy poprzez zastosowanie kryterium kwalifikowalności wydatków nieopisanego w zawartej ze Skarżącą umowie, na skutek czego doszło do odmowy wypłaty środków na skutek uznania wydatków za niekwalifikowane; 3) naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 30 i art. 30a Ustawy poprzez ich niezastosowanie i nakazanie zwrotu środków oraz niewypłacenie środków, pomimo zaakceptowania projektu i zaakceptowania w dniu 15.11.2011 r. wniosku o płatność 4) naruszenie art. 207 ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.) w zw. z art. 5 pkt 6 Ustawy oraz art. 30 i 30a Ustawy poprzez zastosowanie przepisu art. 207 ustawy o finansach publicznych, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności, które pozwalają na uznanie środków za nienależne; 5) naruszenie art. 7 w zw. z art. 138 ust. 1 pkt 2 i art. 138 ust. 2 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez Ministra w treści decyzji (poza uzasadnieniem) do żądania uzupełniania decyzji organu I instancji w zakresie kwoty [...]zł; 6) naruszenie art. 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez: a) nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącej dotyczącej sprzedaży udziałów w tej spółce i wybiórczą analizę zebranego materiału; b) uznanie, że doszło do naruszenia zasady konkurencji, podczas gdy analizując tą okoliczność organ powinien mieć na uwadze także fakt znacznie ograniczonej liczby podmiotów świadczących usługi, na których wykonanie przeznaczone miały być środki pochodzące z dofinansowania. 7) naruszenie art. 107 § 1 i § 3 i 7 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez: a) niewskazanie w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia podstawy, na skutek czego Skarżącą pozbawiono prawa do poznania sposobu przeprowadzania analizy sprawy oraz podstaw rozstrzygnięcia.; b) brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji poprzez brak dokładnego wskazania, na jakich dowodach organ oparł swoją decyzję, brak wskazania jakim dowodem i z jakich przyczyn odmówił wiarygodności. 8) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pomimo że istniały przesłanki do uchylenia wcześniejszej decyzji lub jej zmiany. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji [...] w całości ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra w całości. W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in., że wszystkie warunki konkurencyjności opisane w § 20 umowy zostały przez skarżącą spełnione bowiem skierowała zapytanie ofertowe do wszystkich podmiotów świadczących usługi danego typu funkcjonujące na rynku, złożyła pisemne wyjaśnienie dotyczące stwierdzenia tego, że na ryku funkcjonuje mniej niż 3 podmioty spełniające warunki uczestnictwa w wyborze podmiotu realizującego zamówienie, (wszelkie czynności były przeprowadzone w formie pisemnej). W ocenie skarżącej nie można w toku trwania realizacji Projektu zmienić kryteria konkurencyjności, a przez to uniemożliwiać beneficjentowi otrzymanie środków. Dodanie nowego kryterium, nieokreślonego w umowie o dofinansowanie oraz Ustawie, stanowi naruszenie prawa i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że Projekt został zrealizowany ze środków własnych. Działanie organu zmusiło spółkę do sfinansowania Projektu, a następnie uniemożliwiono Skarżącej otrzymanie dofinansowania. Takie działanie jest całkowicie sprzeczne z prawem oraz powoduje znaczne szkody w majątku Spółki. Skarżąca podniosła również że umowa określała warunki konkurencyjności w § 20. Nie zawarto tam jednak zapisu dotyczącego ewentualnej współpracy beneficjenta z podmiotem powiązanym z osobą która w przeszłości była wspólnikiem beneficjenta. Poza tym środki których zwrot nakazano nie powinny zostać uznane za nienależne ponieważ zdaniem skarżącej organy obu instancji w sposób nieuprawniony i nieprawidłowy dokonały uznania wydatków za niekwalifikowane. Z tego też względu art. 207 ustawy o finansach publicznych nie powinien znaleźć zastosowania. W ocenie skarżącej Minister całkowicie pominął wyjaśnienia przez nią złożone i nie wziął pod uwagę tego że jedynie dwie firmy na rynku świadczyły usługę polegająca na prowadzeniu szkoleń według tzw. metody [...]. Pominięto również fakt że druga firma prowadzi szkolenia na kwotę wyższą o ponad 80%. Niezależnie od tego podkreślono że organy obu instancji powołały się na naruszenie przez spółkę zasady konkurencji nie wskazując jednak z jakiego przepisu ustawy wywodzą taką interpretację tej zasady co pozwoliło na uznanie wydatków na niekwalifikowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Tutejszy sąd wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. sygn.. akt. V SA/Wa 1005/13 oddalił skargę. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn.. akt II GSK 738/14 uchylił wyrok tutejszego sądu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, wskazując w uzasadnieniu, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy prawne, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty znajdują usprawiedliwienie prawne. Jak wynika z uzasadnienia wyroku sądu kasacyjnego, nietrafny okazał się zarzut skargi kasacyjnej podnoszący naruszenie przez wyrok przepisów postępowania, w szczególności art. 1, art. 134 i art. 135 p.p.s.a. jak również zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. NSA nie zgodził się ze stwierdzeniem skarżącej, że sąd pierwszej instancji nie uchylił skarżonej decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów odnoszących się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego, bo pominął fakty związane z wartością złożonej oferty. Okoliczność ta nie miała prawnego znaczenia, bowiem podstawą uzasadniającą zwrot środków nie była wartość oferty, ale istnienie związków personalnych między skarżącą a podmiotem ubiegającym się o realizację zadań w ramach projektu, na który zostały przyznane środki unijne. Istnienie tej relacji przesądziło zdaniem Sądu I instancji o uznaniu, że skarżąca naruszyła zasady wynikające z umowy przyznającej środki, bo wydatkowanie ich nastąpiło z naruszeniem konkurencyjności. W zakresie podnoszonych przez spółkę naruszeń prawa materialnego nietrafne były w ocenie sądu kasacyjnego zarzuty wskazujące na wadliwość wyroku ze względu na niewłaściwe zastosowanie, bądź niezastosowanie art. 207 ust. 8 pkt 2, art. 207 ust. 9 i ust. 10 u.f.p. Niestosowanie tych przepisów przez organy i akceptowanie tego działania przez sąd w odniesieniu do kwoty [...] złotych było skutkiem tego, że decyzja podlegająca sądowej kontroli dotyczyła tylko części przyznanych środków, czyli kwoty [...] złotych, bo tylko ta część była objęta skarżonym rozstrzygnięciem. Pozostała kwota przyznanych środków została uznana za niekwalifikowalną, ale nie była przedmiotem orzekania, zatem nie dotyczyła ich decyzja kontrolowana przez sąd. Z tego też względu sąd I instancji nie mógł naruszyć wskazanych w zarzucie przepisów w odniesieniu do kwoty, o której nie orzekano w postępowaniu administracyjnym. W kontekście tych uwag ten zarzut kasacyjny musiał być uznany za nieuzasadniony. Za uzasadniony uznał natomiast sąd kasacyjny zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym zakresie, który wiąże się z uchyleniem się sądu od wszechstronnej oceny i kontroli ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym z uwagi na niewyjaśnienie powodów, dla których ten Sąd przyjął, że poprawne jest stanowisko organów zakładające, że skarżąca naruszyła przejrzystość i konkurencyjność prowadzonego postępowania, w którym dokonała wyboru firmy B. P. jako wykonawcy zamówienia spółki. NSA podkreśli, że sąd w ramach przyjętej argumentacji pominął postanowienia wytycznych, zwłaszcza zawarte w pkt 2 sekcji 3.1.3. z odniesieniem do podsekcji 3.1.3.1., a postanowienia zawarte w tych przepisach mają kluczowe znaczenie dla oceny w jakim zakresie i w jaki sposób spółka zrealizowała postanowienia umowy o dofinansowanie. W ocenie NSA trafny okazał się również zarzut naruszenia przepisów materialnych, § 20 umowy o dofinansowanie w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz 184 ust. 1 i 2 u.f.p. Skoro Sąd I instancji nie wyjaśnił swojego stanowiska w zakresie rozumienia zasady uczciwej konkurencji, a równocześnie przyjął, że Spółka naszyła tę regułę i z tego powodu przekazane środki należało uznać za wydatkowane z naruszeniem procedur, to tym samym w nieuprawniony sposób stwierdził, że skarga Spółki nie zasługiwała na uwzględnienie, zatem naruszył art. 151 p.p.s.a. Końcowo NSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie uznanie prawidłowości bądź nieprawidłowości wydatkowania środków pomocowych przez Spółkę zależy od oceny poprawności udzielanych przez Spółkę zamówień, a to nierozłącznie jest związane z zachowaniem w tym postępowaniu uczciwej konkurencji. Skoro ten problem nie został przez sąd I instancji wyjaśniony, to nie było podstaw do przyjęcia stanowiska, że organy nie naruszyły § 20 umowy, tym samym do oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie wyjaśnić należy, że z uwagi na rozpoznawania niniejszej sprawy na skutek uchylenia wyroku tutejszego sądu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd obecnie rozpoznający sprawę z mocy art. 190 p.p.s.a. związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez sąd kasacyjny. Ratio legis unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy (por. wyroki NSA z dnia 2 grudnia 2014 r. I FSK 1448/13, z dnia 11 kwietnia 2014 r. II GSK 130/13) W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany jest do : a. przeanalizowania postanowień wytycznych, zwłaszcza zawartych w pkt 2 sekcji 3.1.3. z odniesieniem do podsekcji 3.1.3.1., bowiem, jak wynika z wyroku NSA postanowienia zawarte w tych przepisach mają kluczowe znaczenie dla oceny w jakim zakresie i w jaki sposób spółka zrealizowała postanowienia umowy o dofinansowanie, b. wyjaśnienia rozumienia zasady uczciwej konkurencji, c. dokonania oceny poprawności udzielanego przez spółkę zamówienia, co nierozłącznie związane jest z zachowaniem w tym postępowaniu uczciwej konkurencji. Na wstępie podkreślenia wymaga – co nie jest sporne - że skarżąca była związana zawartą z Województwem [...] Wojewódzkim Urzędem Pracy umową o dofinansowanie z dnia [...] marca 2011 r. oraz, że realizacja projektu, którego celem było podniesienie aktywności zawodowej oraz zdolności do zatrudnienia w grupie [...]osób ([...] kobiet i [...] mężczyzn) miała odbyć się w okresie od [...] marca 2011 r. do [...] października 2011 r. Jest niesporne, że w dacie zawarcia i zrealizowania umowy, co miało miejsce w 2011 r., obowiązywała wersja Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach POKL z dnia 22 listopada 2010 r. W ich treści nie zamieszczono zakazu brania udziału w postępowaniu przetargowym podmiotów (dostawców) powiązanych kapitałowo lub osobowo z Beneficjentem. Nie ulega wątpliwości, że taki zakaz pojawił się dopiero w Wytycznych z dnia 22 listopada 2011 r. obowiązujących od 1 stycznia 2012 r., które w stanie faktycznym sprawy nie miały zastosowania. Wobec powyższego, podstawowy argument zawarty w decyzji organów obu instancji a dotyczący naruszenia konkurencyjności poprzez zawarcie umowy z osobą powiązaną ze spółką uznać należy za nieuzasadniony. Przechodząc do przeanalizowania, zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyroku NSA, zapisów wytycznych oraz oceny ich przestrzegania przez skarżącą jak również wyjaśnienia pojęcia konkurencyjności, wskazać należy co następuje : Zgodnie z zasadami dotyczącymi kwalifikowalności wydatków Sekcja 3.1.3 wytycznych – przejrzystość i konkurencyjność wydatków - pkt 1 lit b przy udzielaniu zamówienia w ramach projektu Beneficjent stosuje zasadę konkurencyjności w rozumieniu podsekcji 3.1.3.1, przy czym dotyczy to wszystkich podmiotów, które nie są zobowiązane do stosowania ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych. Zgodnie z pkt. 2 "Beneficjent przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia, w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców" oraz w pkt 3 " W przypadku naruszenia przez Beneficjenta zasad określonych w pkt 1, podmiot będący stroną umowy lub inny uprawniony organ kontrolny ma prawo zastosować taryfikator korekt określony w umowie o dofinansowanie projektu". W podsekcji 3.1.3.1 określono m.in. jakich zamówień dotyczy zasada konkurencyjności, do jakich zamówień się jej nie stosuje oraz działania obowiązujące Beneficjenta, które musi zastosować ażeby można było uznać zachowanie przez niego powyższej zasady. Zgodnie z punktem 4 podsekcji 3.1.3.1 w celu spełnienia zasady konkurencyjności Beneficjent zobowiązuje się do: a) wysłania zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, o ile na rynku istnieje trzech potencjalnych wykonawców danego zamówienia; równocześnie Beneficjent jest zobowiązany do zamieszczenia na swojej stronie internetowej, o ile posiada taką stronę, oraz w swojej siedzibie powyższego zapytania ofertowego; zapytanie ofertowe powinno zawierać w szczególności opis przedmiotu zamówienia, kryteria oceny oferty oraz termin składania ofert, przy czym termin na złożenie oferty powinien wynosić nie mniej niż 7 dni od dnia otrzymania zapytania ofertowego; w przypadku, gdy pomimo wysłania zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, Beneficjent otrzyma tylko jedną ofertę, uznaje się zasadę konkurencyjności za spełnioną. b) wyboru najkorzystniejszej spośród złożonych ofert w oparciu o ustalone w zapytaniu ofertowym kryteria oceny; wybór oferty jest dokumentowany protokołem, do którego załączane są zebrane oferty. W niniejszej sprawie zapytanie ofertowe zostało wystosowane do dwóch podmiotów, to jest do B. P., prowadzącej działalność pod firmą [...] oraz do firmy [...]. Okoliczność ta nie była jednak kwestionowana przez organy, bowiem jak wskazała spółka w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. tylko dwa podmioty na rynku miały uprawnienia do świadczenia usług w zakresie szkoleń opartych o narzędzia Komunikatu Otwartego. Z akt przedstawionych sądowi wynika, że zostały spełnione również pozostałe warunki wymienione w punkcie 4 to jest zamieszczono ofertę na stronie internetowej spółki, termin na złożenie ofert wynosił nie mniej niż 7 dni od dnia otrzymania zapytania ofertowego, które zawierało elementy wymienione w analizowanym punkcie wytycznych. Wybór oferty udokumentowany został protokołem który zgodnie z punkt 7 sekcji 3.1.3.1. wytycznych jest dowodem potwierdzającym prawidłowość wyboru wykonawcy zgodnie z zasadą konkurencyjności. Protokół powinien zawierać co najmniej m.in.- wykaz ofert, które wpłynęły do Beneficjenta w odpowiedzi na zapytanie ofertowe wraz ze wskazaniem daty wpłynięcia ofert do Beneficjenta oraz z podaniem tych danych z ofert, które stanowią odpowiedź na kryteria oceny ofert. Znajdujący się w aktach administracyjnych protokół zawiera powyższe elementy. Wobec powyższego uznać należy, że skarżąca spełniła wymogi formalne niezbędna dla uznania przestrzegania przez nią zasady konkurencyjności. Jak już jednak wyżej wskazano, że jeszcze wszczęciem postępowania ofertowego skarżąca zgodnie z obowiązującymi ją przepisami ( § 20 ust. 6 umowy) poinformowała WUP o tym, że na rynku istnieje jedynie dwóch potencjalnych wykonawców przewidywanej usługi ( szkoleń). Sytuacja taka zapewne istniała również już na etapie składania wniosku, o czym wiedzę skarżąca posiadała. Wynika to wprost z treści wniosku z pkt 3.3., w którym opisując działania podejmowane w projekcie zadanie 3 blok IV wskazuje, że "Z uwagi na dużą intensywność szkoleń i ilość przekazywanego materiału, planuje się organizacje zajęć przez 4 dni w tygodniu. Po ukończeniu szkolenia uczestnicy otrzymają Certyfikaty ukończenia Szkoły Trenerów [...] I –go stopnia". W świetle tego zapisu, trudno sobie wyobrazić ażeby to jakiś inny podmiot poza firmą B. P., prowadzącej działalność pod nazwą [...] był uprawniony do wydawania certyfikatów jej szkoły. Wniosek ten jest tym bardziej uprawniony w świetle tego, że jak podkreślano w sprawie tylko ta firma posiadała prawo do posługiwania się pewnymi narzędziami [...]. Wobec powyższego za niezasadne uznać należyte zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia wskazanych tamże przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, kodeksu postępowania administracyjnego. Należy uznać, że zapis § 20 umowy dotyczący konkurencyjności, jak również zapisy Wytycznych w zakresie rzetelności wydatkowania środków finansowych (3.1.3 Sekcja 3 pkt 2), jest wystarczający do tego ażeby mieć świadomość w jaki sposób powinna wyglądać realizacja tej zasady. W ocenie Sądu podmioty funkcjonujące na konkurencyjnym rynku nawet bez specjalnego zapisu umowy, czy też Wytycznych, powinny mieć świadomość tego że równe traktowanie podmiotów w postępowaniu ofertowym powinno polegać na zapewnieniu im takich samych warunków i dostępie do takich samych danych, a przede wszystkim na dokonywaniu wyboru podmiotu, który zrealizuje określone usługi, dopiero po przeprowadzeniu postępowania ofertowego. Tak rozumiana zasada konkurencyjności nie została przez skarżącą zachowana, bowiem skarżąca już na etapie składania wniosku o dofinansowanie dokonała wyboru podmiotu, który realizować będzie zamówienie. Sąd podkreśla że nie wystarczy wypełnienie formalnych warunków postępowania ofertowego zapisanych literalnie w umowie ażeby uznać, że zasada konkurencyjności zastała dochowana a projekt właściwie zrealizowany. Nawet fakt, że cele projektu zostały osiągnięte, nie może przesłonić okoliczności w jakich miało to miejsce i sposobu wydatkowania środków. W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji nie powołano się na naruszenie zasady konkurencyjności we wskazanym wyżej rozumieniu a jedynie na fakt zaistnienia powiązań między spółką a wykonawcą, co jak już wyżej wskazano nie może być uznane za naruszenie wytycznych obowiązujących w dacie realizacji umowy. Uchybienie to stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., jednak pozostaje ono bez wpływu na wynik sprawy, bowiem zaskarżona do sądu decyzja mimo błędnego w tym zakresie uzasadnienia odpowiada prawu. Z uwagi na powyższe stosownie do art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.