V SA/Wa 3430/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. U. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej oraz rozłożenie spłaty należności na raty p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. o nałożeniu na M.U. kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za przejazd po autostradzie bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Natomiast przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., którą odmówiono M.U. umorzenia w całości kwoty ww. kary pieniężnej oraz rozłożono mu na raty kwotę tej kary i ustalono opłatę prolongacyjną. Do akt niniejszej sprawy, wyznaczonej na rozprawę w dniu [...] czerwca 2016 r., skarżący M.U. złożył pismo z dnia [...] maja 2016 r., w którym wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do dnia wydania wyroku przez Sąd, wskazując, że otrzymał zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego. Skarżący dodał również, iż "liczy na umorzenie mandatu karnego, którym został ukarany". Mając na uwadze etap postępowania sądowoadministracyjnego przedmiotowej sprawy, ww. pismo skarżącego zostało potraktowane jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 (dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Wymieniony w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Obowiązek wykazania tych przesłanek leży po stronie skarżącego. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10, Lex nr 741920). W niniejszej sprawie skarżący - wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi - nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podniesiony przez skarżącego argument w postaci zajęcia rachunku bankowego bez odniesienia do jego aktualnej sytuacji majątkowej nie może zostać uznany za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę. To bowiem strona powinna przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672 oraz z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12, Lex nr 1120728). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.