V SA/Wa 3509/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2014 r.nr [...]. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej także jako "strona skarżąca", "skarżąca spółka", reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane w komparycji postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] czerwca 2014 r.nr [...], którą określono stronie skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 25.681,00 zł. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że jej wykonanie groziłoby wyrządzeniem spółce znacznej szkody majątkowej polegającej na konieczności zapłaty podatku w kwocie 25.681,00 zł, która jest dla niej kwotą znaczną w obecnej sytuacji rynkowej, podczas gdy, pomimo błędnego uznania organu II instancji, odwołanie zostało wniesione w terminie i decyzja wymiarowa nie jest jeszcze ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy. Granice tej samej sprawy administracyjnej obejmują akty administracyjne wydane w pierwszej instancji, do których należy decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., o której wstrzymanie wnioskuje skarżąca spółka. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Podstawową jej przesłanką jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (zarówno majątkową jak i niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy podkreślić, że nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zwraca uwagę, że prawidłowo sporządzony wniosek o wstrzymanie wykonania aktu musi być uzasadniony, a zatem to na wnioskodawcy, w tym przypadku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jego bowiem interesie leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09, LEX nr 564208). Lakoniczne stwierdzenie, że wykonanie decyzji organu I instancji groziłoby wyrządzeniem skarżącej spółce znacznej szkody majątkowej polegającej na konieczności zapłaty podatku, którego wysokość to dla spółki kwota znaczna w obecnej sytuacji rynkowej nie prowadzi, w ocenie Sądu, do stwierdzenia zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody. Spółka nie wykazała, by znajdowała się w takiej sytuacji finansowej, że wykonanie decyzji, to jest uiszczenie kwoty 25.681,00 zł spowoduje dlań znaczną szkodę. Ponadto rodzaj obowiązku tj. zobowiązanie podatkowe nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28.04.09 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej spółce kwoty orzeczonej w decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla strony skarżącej rozstrzygnięcia będą mu przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami. Przedstawione w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku twierdzenie, iż pomimo błędnego uznania organu II instancji odwołanie zostało wniesione w terminie i decyzja wymiarowa nie jest jeszcze ostateczna, nie może być rozważane przez Sąd na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Rozważanie takie stanowiłoby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty. Stąd też argumentacja strony skarżącej dotycząca poprawności zaskarżonego postanowienia nie mogła uzasadniać przedmiotowego wniosku. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.