V SA/Wa 353/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2014r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranej pomocy finansowej; oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K.P. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR") z [...] grudnia 2013 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej: "Dyrektor Oddziału") nr [...] z [...] października 2013 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 12 sierpnia 2008 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie pomocy w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. przyznał wnioskowaną pomoc finansową w wysokości 50 000,00zł. Z pouczenia zawartego w decyzji wynikała konieczność wydatkowania co najmniej 70% kwoty pomocy na inwestycje określone w biznesplanie w okresie 3 lat od dnia wypłaty pomocy oraz przedłożenia w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii faktur, dokumentów księgowych lub innych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków co najmniej 70% kwoty przyznanej pomocy na inwestycje zgodnie z założeniami biznesplanu do dnia 23 września 2011 r. Pismem z dnia 27 stycznia 2011 r. Skarżący zwrócił się do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z prośbą o zmianę założeń biznesplanu. Dyrektor Oddziału wyraził zgodę na zmianę założeń biznesplanu. Pismem z dnia 29.09.2011 r. Dyrektor Oddziału poinformował Skarżącego, że 22 listopada 2011 r. upływa termin przedłożenia sprawozdania z realizacji biznesplanu. 15 listopada 2011 r. Skarżący złożył w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR: świadectwo uzyskania tytułu zawodowego w zawodzie technik rolnik z dnia [...] sierpnia 2009 r., oświadczenie w sprawie niezawierania umów kupna-sprzedaży w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" z małżonkiem oraz wstępnymi i zstępnymi swoimi oraz małżonka, fakturę VAT nr [...] z dnia [...] września 2011 r. (dot. zakupu ciągnika rolniczego) oraz dowód zapłaty w dniu 21października 2011 r. kwoty 45.000 zł. za ww. fakturę. W związku z nieprzedłożeniem przez skarżącego dokumentów potwierdzających realizację inwestycji zgodnie z założeniami biznesplanu, Dyrektor Oddziału wezwał Skarżącego do nadesłania: zaświadczenia z KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników, oryginałów dokumentów potwierdzających zapłatę za ciągnik, zaświadczenia o spełnieniu standardów w zakresie ochrony środowiska, zaświadczenia o spełnieniu standardów dot. higieny i warunków utrzymania zwierząt, sprawozdania z realizacji biznesplanu. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący w dniach 8 i 11 lipca 2013 r. złożył dokumenty potwierdzające poniesienie w dniach 21 października 2011 r. (45.000 zł.) i 21 listopada 2011 r.(55.000 zł.) kosztów za fakturę nr [...] z dnia [...] września 2011 r. dotyczącej ciągnika rolniczego, zaświadczenie z KRUS, sprawozdanie z realizacji biznesplanu. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR poinformował skarżącego o możliwości dokonania dobrowolnego zwrotu kwoty nienależnie pobranych płatności. Zawiadomieniem z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Oddziału wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności przyznanych Skarżącemu na mocy decyzji z [...] sierpnia 2008 r. Pismem z dnia 30 września 2013 r. Skarżący wskazał, że z uwagi na wystąpienie huraganu skutkującego pogorszeniem jego sytuacji materialnej, nie miał możliwości opłacenia w terminie 3 lat od dnia wypłaty pomocy należności za fakturę nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Następnie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] ustalił Skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom w wysokości 50.000 zł. Decyzja została doręczona w dniu 17 października 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania Prezes ARiMR zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że wypłaty 50.000 zł. kwoty pomocy dokonano na konto beneficjenta w dniu 23 września 2008 r., w związku z powyższym Strona winna wydatkować 70 % kwoty pomocy na inwestycje zgodne z założeniami biznesplanu, oraz przedłożyć w Oddziale Regionalnym ARiMR dokumenty potwierdzające ww. wydatkowanie najpóźniej w dniu 23 września 2011 r. Skarżący we wskazanym okresie nie wydatkował 70 % kwoty przyznanej pomocy. Z dostarczonych przez Skarżącego dokumentów wynika bowiem jednoznacznie, iż dokonał zapłaty za fakturę ciągnika rolniczego w dniach 21 października 2011 r. i 21 listopada 2011 r., a więc po upływie wskazanego terminu. A zatem – zgodnie z treścią § 20 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1443, ze zm.); dalej: "rozporządzenie MRiRW" – zasadne jest żądanie zwrotu całej kwoty tj. 100 % przyznanej pomocy. Ustosunkowując się do zarzutu nieuwzględnienia wyjątkowych okoliczności, które zaistniały w gospodarstwie Skarżącego, organ powołał przepisy § 22 rozporządzenia i art. 47 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.UE.L.2006.368.15) – dalej: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 - zgodnie z którymi przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłaszane przez Beneficjenta na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona osoba są w stanie dokonać tej czynności. Tymczasem Skarżący dopiero w dniu 1 października 2013 r. poinformował organ o wystąpieniu w jej gospodarstwie huraganu, a w dniu 22 października 2013 r. złożył dokumenty potwierdzające poniesienie strat w gospodarstwie w wyniku gradobicia oraz upadku zwierząt. Pismem z dnia 8 stycznia 2014 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] grudnia 2013 r., zarzucając: 1. naruszenie § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia MRiRW poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na uznaniu, że wskazany w tym przepisie moment wydatkowania środków  pochodzących z przyznanego wsparcia tożsamy jest z momentem przelewu środków na konto sprzedawcy, nie zaś z momentem fakturowania transakcji; 2. naruszenie art. 7, art. 8, oraz art. 9 k.p.a. poprzez niedochowanie przez organ obowiązku poinformowania strony o okolicznościach prawnych, mających wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków - w szczególności poprzez zaniechanie poinformowania strony o mającej podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji normie art. 47 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006. W uzasadnieniu skargi wskazał, że celem przepisu § 18 ust. pkt 3 lit. b rozporządzenia MRiRW jest zagwarantowanie, iż w terminie nie późniejszym niż 3 lata od otrzymania przez skarżącego pomocy, środki z niej pochodzące zostaną przeznaczone na konkretną, przewidzianą w biznesplanie inwestycję. Istotne jest zatem to, by środki pomocowe, jakimi on dysponuje zostały przed wymienioną datą zakontraktowane, tzn. żeby korzystająca ze wsparcia strona w sposób udokumentowany zobowiązała się do zakupu wskazanych w biznesplanie towarów lub usług, za daną kwotę. Samo, będące następstwem takiego zobowiązania, fizyczne przekazanie sprzedawcy zapłaty ma charakter wtórny i nie wydaje się być czynnością rozstrzygającą o "wydatkowaniu" przyznanego wsparcia. Skarżący zarzucił, że organ nie zastosował dyspozycji normy § 22 rozporządzenia MRiRW, zgodnie z którą w przypadku wystąpienia siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności zwrot pomocy nie jest wymagany. Podniósł, iż zgłosił (i odpowiednio udokumentował) fakt wystąpienia wyjątkowych okoliczności w terminie późniejszym niż wskazany w powołanym przez organ art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 bowiem nie został poinformowany o obowiązujących w tym zakresie regulacjach. Podniósł, iż organy nie zakwestionowały wiarygodności dostarczonych dokumentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentacje zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Rozpatrując sprawę w powyższych granicach należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.) Prezes Agencji ustala, w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Płatność przyznana Skarżącemu pochodziła ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy. Płatność nienależna jest to płatność przyznana niezgodnie z przepisami unijnymi i wbrew warunkom przewidzianymi dla danej płatności. Ponieważ przepisy nie definiują płatności nienależnej, jej sensu należy poszukiwać w ustaleniu warunków do płatności należnej. Ustalenie, że dokonano wypłaty z uchybieniem któregokolwiek z warunków, będzie oznaczało nieprawidłowe wydatkowanie kwot pomocy, których zwrotu jako płatności nienależnej należy dochodzić w oparciu o przyjęte przez dane państwo procedury. Dokonując oceny zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności zważyć należy, czy organy administracyjne działały w oparciu o obowiązujące w sprawie przepisy prawa a następnie, zważywszy na sporne pomiędzy stronami okoliczności, odnieść się do podniesionych w skardze zarzutów. W prawie krajowym Zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 określone zostały w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy (...). Bezspornym w sprawie jest złożenie przez skarżącego w dniu 12 sierpnia 2008 r. w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosku o dofinansowanie w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Kwestią sporną natomiast pozostaje to, czy skarżący spełnił właściwie przesłanki do przyznania pomocy finansowej w trybie § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia MRiRW. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia MRiRW beneficjent powinien zrealizować do dnia upływu 5 lat od dnia wypłaty pomocy założenia biznesplanu, w szczególności wydatkować, w okresie 3 lat od dnia wypłaty pomocy, co najmniej 70 % kwoty pomocy na inwestycje określone w biznesplanie. Stosownie do treści § 19 pkt 2 rozporządzenia MRiRW beneficjent powinien przedłożyć w Agencji potwierdzone za zgodność z oryginałem przez pracownika Agencji lub notariusza kopie faktur, dokumentów księgowych o równoważnej wartości dowodowej lub innych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków co najmniej 70 % kwoty pomocy na inwestycje zgodne z założeniami biznesplanu – po zrealizowaniu każdej z inwestycji i nie później niż do dnia upływu 3 lat od dnia wypłaty pomocy. W dniu 29 września 2011 r. Z kolei § 20 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia stanowi, że w przypadku niespełnienia warunku, o którym mowa § 18 ust. 1 pkt 1a,3,5,6,7 lub 8 – zwrotowi podlega 100 % kwoty pomocy. W niniejszej sprawie, wypłaty kwoty 50.000,00 zł. tytułem pomocy dokonano na konto beneficjenta w dniu 23 września 2008 r., w związku z powyższym skarżący powinien wydatkować 70 % kwoty pomocy oraz przedłożyć w Oddziale Regionalnym ARiMR dokumenty potwierdzające wydatkowanie tej kwoty najpóźniej w dniu 23 września 2011 r. Skarżący natomiast we wskazanym okresie nie wydatkował 70 % kwoty przyznanej pomocy. Z dostarczonych przez niego dokumentów wynika jednoznacznie, iż w dniu 21 października 2011 r. wydatkował kwotę 45 000, 00 zł. natomiast w dniu 21 listopada 2011 r. kwotę 55 000,00 zł. tytułem zapłaty za fakturę nr [...] z dnia [...] września 2011 r. na zakup ciągnika. W związku z niedopełnieniem przez skarżącego warunku, o którym mowa w § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia, zwrotowi, zgodnie z § 20 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia MRiRW, podlega 100 % kwoty wypłaconej mu pomocy. Skarżący nie dopełnił obowiązku wydatkowania określonej kwoty we wskazanym przepisami terminie. W związku z tym uzasadnione jest zastosowanie normy z § 20 ust. 3 pkt. 1 powołanego wyżej rozporządzenia MRiRW, zgodnie z którą skarżący jest zobowiązany do zwrotu 100 % kwoty pomocy ze względu na nie wywiązanie się z warunku określonego w § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b. rozporządzenia. (tak też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 327/14 - orzeczenie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.) W ocenie Sądu, Skarżący składając wniosek o przyznanie płatności miał obowiązek zapoznania się z warunkami wynikającymi z jej przyznania. Fakt ten potwierdził składając podpis na dokumentach. W tych okolicznościach trudno przyjąć, że nie był świadomy ciążących na nim obowiązków wynikających z przystąpienia do programu. Z wniesionej skargi wynika, że skarżący miał świadomość obowiązywania pięcioletniego okresu zobowiązania oraz faktu wydatkowania 70 % przyznanej kwoty we wskazanym w przepisach terminie. Pojęcie "wydatek" definiować należy – w ocenie Sądu – zgodnie z ekonomicznym rozumieniem tego terminu, czyli jako rozchód środków pieniężnych z kasy lub z rachunku bankowego, tj. rzeczywisty wypływ środków z jednostki. "Wydatkowanie środków" należy interpretować zgodnie z wykładnią językową, czyli jako przeniesienie środków pieniężnych na inny podmiot. Nie jest równoznaczne z wydatkowaniem środków, o którym mowa w § 18 ust. 1 pkt 3 lit. b. rozporządzenia samo wystawienie faktury, jest to bowiem wyłącznie zobowiązanie do zapłaty w przyszłości. Nie jest również uprawnione powoływanie się przez Skarżącego na wystąpienie siły wyższej (gradobicie). Zgodnie z art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006, przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłaszane przez beneficjenta lub przez upoważnioną przez niego osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. W niniejszej sprawie termin ten nie został zachowany. W ocenie Sądu, Skarżący nie poinformował Dyrektora [...]Oddziału Regionalnego ARiMR we wskazanym przepisami terminie (art. 47 ust. 2), o wystąpieniu w jego gospodarstwie siły wyższej, uniemożliwiającej poniesienie do dnia 23 września 2011 r. co najmniej 70 % wydatków na inwestycje zgodne z założeniami biznesplanu. Dopiero w odpowiedzi na wystosowane do niego w dniu [...] września 2013 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, skarżący złożył w dniu 1 października 2013 r. pismo, w którym poinformował o wystąpieniu w jego gospodarstwie huraganu, skutkującego brakiem możliwości terminowego opłacenia faktury nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Poza tym dopiero w dniu 22 października 2013 r. złożył w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR odpowiednie dokumenty potwierdzające poniesienie strat w gospodarstwie w wyniku gradobicia oraz upadku zwierząt. Na marginesie należy zauważyć, że złożone przez Skarżącego dokumenty dotyczą różnych zdarzeń z lat 2010 – 2013. Organ nie ustosunkował się do przedłożonych dokumentów co bynajmniej nie oznacza uznania, uznał że w gospodarstwie Skarżącego miały miejsce wyjątkowe okoliczności i że zostały one w sposób prawidłowy udokumentowane. Organ wyjaśnił, iż skoro Skarżący nie poinformował właściwego organu w terminie określonym w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 o wystąpieniu w jego gospodarstwie siły wyższej, okoliczności te nie mogą być uwzględnione. Wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze, żaden przepis prawa nie zobowiązywał organu do pouczania skarżącego o treści art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006. Powołany przez Skarżącego przepis art. 9 k.p.a. stanowi, że "organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek". Statuuje on zasadę obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej. Naruszenie tej zasady przejawia się w odmowie udzielenia informacji stronie oraz w nienależycie udzielonej informacji, przez udzielenie informacji niejasnej lub błędnej oraz udzielenie informacji niewyczerpującej, tj. takiej, która pomija okoliczności faktyczne lub prawne, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy (patrz: B. Adamiak (w) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. CH Beck Warszawa 2011, str. 70). Wprawdzie po stronie organów stoi obowiązek wyczerpującego udzielania informacji i wyjaśnień stronom postępowania, jednakże obowiązek ten nie może być utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów. Dotyczy to nie tylko przepisów prawa krajowego, ale także przepisów unijnych, które Polska zobowiązała się stosować na mocy traktatu akcesyjnego. Należy podkreślić, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006, określające termin, w jakim należy zgłosić przypadki siły wyższej zostało wprost powołane w treści § 22 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy (...), tak więc odnalezienie tego przepisu nie było utrudnione. W ocenie Sądu, w trakcie prowadzonego postępowania organy nie naruszyły reguł procedury stosowanej w sprawach dotyczących przyznania pomocy. W szczególności należy podkreślić, iż, wypełniając obowiązek udzielania informacji faktycznej i prawnej, w pouczeniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. o przyznaniu pomocy finansowej organ powiadomił wnioskodawcę o konieczności potwierdzenia wydatkowania przynajmniej 70 % kwoty pomocy na inwestycje zgodne z założeniami biznesplanu – po zrealizowaniu każdej z inwestycji i nie później niż do dnia upływu 3 lat od dnia wypłaty pomocy, tj. do dnia 23 września 2011 r. (pkt 2 d/ pouczenia) Skarżący został również pouczony o sankcjach przewidzianych za niespełnienie powyższego wymogu. Ponadto, skarżący składając wniosek oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania i wpłaty pomocy z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom. Tym samym, w świetle powyższych wywodów, nie można zarzucać organowi naruszenia treści art. 7, art. 8, oraz art. 9 k.p.a. Reasumując należy wskazać, że nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że postępował prawidłowo i nie naruszył prawa skoro, co zostało już wyżej wykazane, nie wypełnił ciążących na nim wobec organu obowiązku. Z tych względów, w oparciu o art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę.