V SA/Wa 369/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant ref.staż. - Anna Głowacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D.S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji: oddala skargę. Przedmiotem skargi z [...] grudnia 2014 r. (data nadania) wniesionej przez D. S. jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] listopada 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z [...] września 2014 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, iż skarżący pismem z 21 lipca 2014 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z [...] listopada 2013 r. orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe [...] Sp. z o.o. w [...]. Jednocześnie, na podstawie art. 246 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.); dalej: "o.p." wniesiono o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Naczelnika UC, z uwagi na istnienie dużego prawdopodobieństwa uchylenia przedmiotowej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Dyrektor IC wyjaśnił, iż odmawiając wstrzymania wykonania decyzji przyjął, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania, co oznacza, że uznał, iż strona brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. To ustalenie nastąpiło po wstępnym zbadaniu prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek określonych w art. 246 § 1 O.p., które to badanie nastąpiło z uwzględnieniem argumentacji zawartej we wniosku o wznowienie postępowania oraz argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej. Podkreślono, iż w dacie rozstrzygania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w wyniku złożonego zażalenia została już wydana decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...], który po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego orzekł o odmowie uchylenia decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania. Pismem z 22 grudnia 2014 r. D. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] listopada 2014 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 246 § 1 o.p., poprzez uznanie, iż w niniejszych okolicznościach nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji podczas, gdy strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w wyniku uchybienia w doręczeniu pism nie miał on możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji organu podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna. Odnosząc się do meritum sprawy wskazać należy, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii zasadności odmowy wydania przez Dyrektora Izby Celnej w [...] postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p. W rozpatrywanej sprawie podatnik jako podstawę wzruszenia spornej decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w trybie nadzwyczajnym, wskazał pkt 4 przepisu art. 240 § 1 O.p., tj. strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z przepisem art. 246 § 1 O.p. organ podatkowy, właściwy w sprawie wznowienia postępowania, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wprowadzenie do ww. przepisu pojęcia "prawdopodobieństwa" uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania bez określenia opisowego jego stopnia, daje podstawy do przekonania, że logicznie umotywowane przypuszczenie, iż okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w art. 240 § 1 O.p., powinno spowodować wstrzymanie wykonania decyzji. W okolicznościach faktycznych sprawy w dacie rozstrzygania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w wyniku złożonego zażalenia została już wydana decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z dnia [...] września 2014 r., który po przeprowadzeniu postępowania wznowionego orzekł o odmowie uchylenia decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania. Uchylenie decyzji będącej przedmiotem wznowionego postępowania spowodowało, że w sprawie nie występuje prawdopodobieństwo uchylenia tejże decyzji. Sąd przy tym podziela stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1531/07 oraz z dnia 7 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 801/08 (wyroki przytoczone w niniejszych rozważaniach są dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) zgodnie, z którymi uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu jest wysoce prawdopodobne. Fakt przedstawienia przez podatnika określonych argumentów nie oznacza samo przez się, że takie prawdopodobieństwo zaistniało. Skoro organ ma obowiązek wstrzymać wykonanie decyzji z urzędu, w każdym stadium postępowania aż do wydania decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, chociaż nie będzie ono jeszcze pewne i stwierdzone, to a contrario organ nie może abstrahować od faktu, że we właściwym trybie została już rozstrzygnięta, chociażby w sposób nieostateczny, kwestia wznowienia postępowania. W tym stanie sprawy skoro na podstawie art. 246 § 1 O.p. organ rozstrzygający w przedmiocie wznowienia postępowania jest zobowiązany na każdym etapie tego postępowania, aż do wydania decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania, do wstrzymania wykonania decyzji będącej przedmiotem wniosku podatnika, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, choć nie będzie ono jeszcze pewne i stwierdzone, to organ podatkowy nie może nie uwzględnić faktu, że we właściwym trybie została już wydana decyzja odmawiająca uchylenie decyzji po wznowieniu postępowania. Niezależnie od powyższego Sąd podziela stanowisko organu, że okoliczności sprawy wskazują na to, że strona brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że skarżący osobiście odbierał kierowaną do niego korespondencję. Wobec przedstawionej argumentacji zarzuty skargi należało uznać za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić.