V SA/Wa 374/13

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...) przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej p o s t a n a w i a: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. J.K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 1476 zł (słownie: tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć złotych) w tym: tytułem wynagrodzenia - kwotę 1200 zł (słownie: tysiąc dwieście złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 276 zł (słownie: dwieście siedemdziesiąt sześć złotych) Postanowieniem z 5 października 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu – A. C. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu adw. J.K. Wyrokiem z 15 marca 2011 r., sygn. akt VSA/Wa 838/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lutego 2010 r. wydanej w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej. Pełnomocnikowi Sąd zasądził również wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wniósł organ administracji. Wyrokiem z 27 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1708/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Pełnomocnik strony skarżącej nie sporządził odpowiedzi na skargę kasacyjną. Nie był obecny również na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie II GSK 1708/11. Wnioskiem z 19 listopada 2012 r. pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż nie zostały uiszczone w całości albo w części przed skarżącego. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji wyrokiem z 27 lutego 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 374/13 uchylił zaskarżoną decyzję. Przyznał również pełnomocnikowi wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji ponownie wniósł organ administracji. Wyrokiem z 27 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 1181/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawił się adw. J. K. - pełnomocnik z urzędu skarżącego. Pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, ponieważ nie zostały one opłacone w części ani całości. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej "rozporządzenie"). Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia stanowiła kwotę 19.252 zł. W myśl natomiast § 6 pkt 5 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł – 2.400 zł. Na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie adwokat został ustanowiony w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji i Sąd przyznał mu wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu przed sądem I instancji. Pełnomocnik wnosił również o przyznanie wynagrodzenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zarówno w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II GSK 1708/11, jak również pod sygn. akt II GSK 1181/13. Zasadne jest jednak przyznanie wynagrodzenia za udział w rozprawie przed NSA w dniu 24 października 2014 r. w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II GSK 1181/13 w wysokości 1.200 zł (słownie: tysiąc dwieście złotych). Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Odnosząc się do wniosku z 19 listopada 2012 r. wskazać należy, że pełnomocnik nie stawił się na rozprawę w dniu 27 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1708/11. Nie był również stroną składającą skargę kasacyjną. Dlatego, w tym zakresie, przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi nie jest zasadne. W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.