V SA/Wa 3833/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (I Oddział ZUS w W.) z dnia [...] lipca 2015 r. nr [....] w przedmiocie umorzenie postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Odział w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z [...] czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania. W piśmie z [...] listopada 2015 r. skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak [...] organ umorzył postępowanie w przedmiocie umorzenia składek za ubezpieczenie zdrowotne oraz na ubezpieczenia społeczne w części finansowej przez ubezpieczonych oraz umorzył częściowo postępowanie w zakresie umorzenia należności z tytułu składek za pracowników na ubezpieczenia społeczne w części finansowej przez płatnika oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Autorka wniosku uważa, że ZUS w odpowiedzi na skargę nie odniósł się do jej zarzutów , że decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego, ani uzasadnienia prawnego, jest nieczytelna, gdyż nadal nie wyjaśnia za jaki okres i w jakiej wysokości umorzone zostały należności, czyli do jakiego okresu i kwoty odnosi się sentencja decyzji. Skarżąca wskazała, że na podstawie czasu toczącego się postępowania stwierdza, że część należności uległa przedawnieniu, nie może odnieść się natomiast do konkretnego okresu, bo decyzja nie wymienia za jaki okres i w jakiej wysokości zostały należności umorzone. Zdaniem wnioskodawczyni postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczy także należności za 2006 r. Skarżąca zaznaczyła, że decyzja jest dla strony nieczytelna i strona nie może merytorycznie odnieść się do tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek został oddalony. Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). W przypadku rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy w konkretnej sytuacji decyzja administracyjna nadaje się i wymaga wykonania, przy czym przez pojęcie wykonania należy rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Zarówno z praktyki sądowniczej, jak i z piśmiennictwa wynika, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, opubl. w Lex pod nr 837880, z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1108/11, opubl. w Lex pod nr 1070497, patrz także T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217). W tym miejscu należy zauważyć, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy aktu administracyjnego, którym przyznano Stronie uprawnienia w postaci umorzenia należności z tytułu składek. Jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 762/11, opubl. w Lex pod nr 1151471). Sąd wskazuje, że decyzja umorzająca składki nie podlega wykonaniu przez organ, należało zatem odmówić wstrzymania jej wykonania. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.