V SA/Wa 3847/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadniony oddala skargę Wobec T. P. (dalej także: "Strona", "Skarżący") zostały przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej także: "Kierownik BP") wydane w dniu [...] marca 2014 r. decyzje nr [...] oraz [...], ustalające kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz płatności bezpośrednich. Obie decyzje zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej także: "Dyrektor OR") odpowiednio decyzjami z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] oraz z [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. W związku z powyższym Kierownik BP wystawił dwa tytuły wykonawcze o nr [...] oraz [...], dotyczące należności określonych w ww. decyzjach. Na ich podstawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. (dalej także: "Naczelnik", "organ I instancji") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Strony. Pismem z dnia [...] października 2014 r. Strona wniosła zarzut niedopuszczalności egzekucji, powołując się na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie dotyczące obu decyzji będących podstawą tytułów egzekucyjnych. Naczelnik przesłał zarzuty do Kierownika BP, jako wierzyciela, celem zajęcia stanowiska, powołując się na treść art. 34 § 1 w zw. z art. 33 pkt 6 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. 2016 poz. 599; dalej: "u.p.e.a."). Kierownik BP postanowieniem z [...] listopada 2014 r. nr [...] nie uwzględnił zarzutów strony, a wobec wniesienia przez stronę zażalenia zostało ono utrzymane w mocy przez Dyrektora OR postanowieniem z [...] grudnia 20414 r. nr [...]. Powodem nieuwzględnienia zarzutu była okoliczność, iż obie decyzje dotyczące nienależnie pobranych płatności były ostateczne w administracyjnym toku postępowania, natomiast wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie stanowi samoistnej przesłanki wstrzymania ich wykonania. Strona natomiast nie wniosła ani do organu, ani do sądu o wstrzymanie wykonania decyzji. Wobec powyższego stanowiska wierzyciela, Naczelnik postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony. W uzasadnieniu stwierdził, że wypowiedź Wierzyciela, stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., dotycząca wniesionego przez Stronę zarzutu niedopuszczalności egzekucji jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. W wyniku wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej także: "Dyrektor IS", "organ II instancji") postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. uchylił postanowienie Naczelnika z dnia [...] stycznia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, twierdząc, że nieprawidłowym było uznanie, że wypowiedź Wierzyciela w zakresie niedopuszczalności zarzutu (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) jest dla organu I instancji wiążąca i był on zwolniony był od samodzielnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Nakazano Naczelnikowi przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Naczelnik zwrócił się do Strony o nadesłanie dokumentów, które wskazywałyby na niedopuszczalność prowadzenia egzekucji. W odpowiedzi na wezwanie Strona poinformowała, że wobec upłynięcia 10 lat od wydania decyzji przyznających płatności uznane następnie za nienależnie pobrane, nastąpiło przedawnienie ich dochodzenia. Do pisma dołączono decyzje z dnia [...] grudnia 2004 r. przyznające płatności. Naczelnik postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] uznał zarzut Strony za nieuzasadniony. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że Strona nie wykazała w toku postępowania niemożności prowadzenia wobec niej egzekucji na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych. Należności nimi objęte podlegają egzekucji w trybie u.p.e.a., a zastosowane wobec Strony środki w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę mieszczą się w katalogu środków przewidzianych ta ustawą. Natomiast argumentacja podnoszona przez Stronę, dotycząca niemożności prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, nie znajduje odzwierciedlenia w przepisach prawa, które wprost stanowią, że do wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Pomimo informacji o późniejszym złożeniu przez Stronę takiego wniosku, nie została ona w żaden sposób potwierdzona. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, organ wskazał, że z informacji uzyskanych od Kierownika BP wynika, że płatności zostały przekazane skarżącemu w styczniu i lutym 2005 r. a decyzje ustalające kwoty nienależnie pobranych płatności zostały mu doręczone w marcu 2014 r., a zatem przed upływem 10-letniego okresu przedawnienia. We wniesionym zażaleniu Strona podniosła, że postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów jest prowadzone stronniczo, nie zostało Stronie przedstawione stanowisko organów ARiMR, ponadto podtrzymane zostało stanowisko dotyczące przedawnienia dochodzenia przedmiotowych płatności. Dyrektor IS na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18, art. 33 § 1 pkt 6 i art. 34 § 5 u.p.e.a. postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Naczelnika. W uzasadnieniu podzielone zostało stanowisko organu I instancji, wedle którego egzekucja w niniejszej sprawie była dopuszczalna z uwagi na charakter dochodzonych należności, zastosowane środki egzekucyjne oraz generalny obowiązek prowadzenia przez organy administracji egzekucji administracyjnej w przypadku braku dobrowolnego wykonania obowiązku. Dyrektor IS uznał, że nie wykazano w sprawie żadnych okoliczności przemawiających za możliwością ocenienia prowadzonej egzekucji za niedopuszczalną, nie jest nią z pewnością sam fakt wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie Organ II instancji zauważył, że zarzut przedawnienia, jako wniesiony po upływie przewidzianego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. terminu, dopiero w toku prowadzonego już postępowania, nie mógł zostać uznany za skutecznie wniesiony, za co za tym idzie, nie powinien być również rozpoznawany przez Naczelnika. Również pozostałe zarzuty Strony zostały uznane za niezasadne wobec stanu faktycznego i prawnego sprawy. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając organom dowolność w gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego, nieuzasadnione prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec nierozpatrzenia zgłoszonych zarzutów i błędy formalne wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem datowanym na dzień 2 sierpnia 2016 r. Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, uszczegółowiając zarzuty wskazane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, a zatem dotyczy oceny, czy organ prawidłowo uznał podniesione przez Skarżącego na podstawie art. 33 u.p.e.a. zarzuty za nieuzasadnione. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. I tak, zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (...). Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie natomiast z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. W niniejszej sprawie Skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i nr [...], powołując się na przesłankę wymienione w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., tj. na przesłankę niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Zdaniem Sądu, prawidłowo zatem organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska wobec zgłoszonych przez Stronę zarzutów. Kierownik BP postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., działając jako wierzyciel, uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Dyrektor OR - działając jako organ wyższego stopnia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy w/w postanowienie. W ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy stwierdził w postanowieniu z dnia [...] lutego 2015 r., że organ egzekucyjny zobowiązany jest do dokonania weryfikacji wypowiedzi wierzyciela poprzez dokonanie analizy dokumentów niezbędnych do oceny, czy faktycznie w niniejszej sprawie egzekucja prowadzona jest niedopuszczalna. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wydał w dniu [...] czerwca 2015 r. postanowienie, w którym uznał wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. za nieuzasadniony. Sąd stwierdza, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organów administracyjnych obu instancji zawartych w zaskarżonym, jak i poprzedzającym je postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. w zakresie interpretacji treści art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Rację mają bowiem organy administracyjne wydające w sprawie postanowienia, że niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wiąże się okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie merytorycznych (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2012r. sygn. akt II FSK 2615/10 I wyrok WSA w Gdańsku z 22 maja 2013r. sygn. akt I SA/Gd 348/13). Niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. powinna zatem wynikać albo ze względów podmiotowych (niewłaściwy organ egzekucyjny; zobowiązany, który nie podlega jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, albo zachodzi wobec niego jeden z wyjątków z art. 14 u.p.e.a.) albo z względów przedmiotowych (np. dany rodzaj obowiązku nie podlega egzekucji w trybie procedury administracyjnej, albo nie wynika z przepisów prawa). Skoro w rozpoznawanej sprawie zarówno Skarżąca podlegała jurysdykcji polskich organów administracyjnych, a egzekwowany obowiązek podlegał egzekucji administracyjne, to nie można było uznać za zasadne twierdzenia Skarżącej, że w sprawie wystąpiła niedopuszczalność stosowania środków egzekucyjnych, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. W przepisie art. 33 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych. Jako przykład wskazuje się na dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zobowiązanie wynikające z decyzji ustalających Zobowiązanemu kwoty nienależnie pobranych płatności podlegają egzekucji administracyjnej. Decyzje te - co wymaga dobitnego podkreślenia - mają walor rozstrzygnięcia ostatecznego i prawomocnego, nadal pozostając w obrocie z prawem. Wskazać też należy, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzje Dyrektor OR (sprawy o sygn. akt V SA/Wa 1464/14 i V SA/Wa 1547/14) nie spowodowało wstrzymania wykonania decyzji ustalających nienależne pobrane świadczenia, z tytułu płatności bezpośrednich oraz ONW. Zasadnie organ egzekucyjny wskazał, iż w przedmiotowej sprawie egzekucji podlegają należności ustalone decyzjami ostatecznymi, a Zobowiązany nie wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd administracyjny. Decyzja ostateczna to decyzja, od której nie przysługuje już żaden środek odwoławczy w toku instancji. Orzeczenie takie korzysta z domniemania zgodności z prawem, do czasu jego ewentualnego wyeliminowania z obrotu, w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji rozstrzygnięć ostatecznych (we wznowionym postępowaniu albo poprzez stwierdzenie nieważności). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca do tej pory w rozpoznawanym przez Sąd przypadku. Ponadto, Sąd z urzędu posiada wiedzę, iż w sprawach o wskazanych w skardze sygnaturach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniami odrzucił skargi Strony na decyzje Dyrektor OR z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] oraz z [...] kwietnia 2014 r. nr [...], a zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1547/14 oraz zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1464/14 zostały oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Organ odwoławczy słusznie uznał również, że zgłoszony przez Skarżącego w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. nowy zarzut, tj. zarzut przedawnienia (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), jest spóźniony i nie podlega on merytorycznemu rozpatrzeniu. Skarżący podnosi w piśmie procesowym z dnia 2 sierpnia 2016 r., iż rzeczywiście nie poruszył w piśmie z dnia [...] października 2014 r. zarzutu 10 letniego przedawnienia się sprawy. Jednakże zdaniem Skarżącego, na skutek jego zażalenia z dnia [...] stycznia 2015 r. zostało uchylone postanowienie Naczelnika z dnia [...] stycznia 2015 r. W opinii Strony "tym samym zakończyła się decyzją o uchyleniu - i to prawomocną - sprawa zarzutów wniesiony w dniu [...].10.2014 r. Sprawę trzeba było na nowo rozpatrzeć, a tym samym w ponownym badaniu sprawy można było wnieść nowe okoliczności dotąd nie badane w sprawie. Argumenty o przedawnieniu sprawy wniosłem więc jako nowe okoliczności pismem z dnia [...].05.2015 r. skierowanym do Naczelnika US w W.. Nie ustosunkowanie się do tych argumentów o przedawnieniu sprawy stanowi więc poważny błąd w ocenie materiału dowodowego przez Dyrektora Izby Skarbowej". Zdaniem Sądu, przytoczone powyżej stanowisko Skarżącego jest nieprawidłowe. Przede wszystkim należy zauważyć, iż postanowieniem z dnia [...] lutego 2015r., Dyrektor IS uchylił postanowienie Naczelnika z dnia [...] stycznia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, że nieprawidłowym było uznanie, że wypowiedź wierzyciela w zakresie niedopuszczalności zarzutu (art. 33 § 1 pkt 6 ustawy) jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. A w związku z tym organ I instancji niezasadnie uznał, iż zwolniony był od samodzielnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik zgodnie z wytycznymi organu odwoławczego rozpoznał zarzuty zawarte w piśmie Skarżącego z dnia [...] października 2014 r. Przepis art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zakreśla termin, w jakim zarzuty mogą być zgłaszane. Zobowiązany nie może zatem w dowolnym czasie wnosić nowych zarzutów lub uzupełniać je o nowe podstawy prawne lub faktyczne. Organ nie ma przy tym obowiązku z urzędu badać, czy wskazana przez zobowiązanego podstawa prawna zarzutu jest adekwatna do jego uzasadnienia. Uznanie za dopuszczalne zmiany podstawy prawnej zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego lub dodanie nowych zarzutów, po terminie do ich złożenia powodowałoby obejście przepisów dotyczących terminu na dokonanie czynności procesowej. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zajęcia wynagrodzenia pomimo wniesienia zarzutów, Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że zgodnie z art. 72 § 2 u.p.e.a. zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. W przedmiotowej sprawie dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomienie o zajęciu otrzymał w dniu [...] października 2014r., natomiast Zobowiązany wniósł zarzuty dopiero w dniu [...] października 2014r. Natomiast, Naczelnik zawiadomieniem z dnia [...] października 2014 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę Skarżącego w Samorządowym Zakładzie Gospodarki Komunalnej w L.. W myśl art. 35 § 1 u.p.e.a. zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Tym samym dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. zawiadomieniem z dnia [...] października 2014 r. zajęcie wynagrodzenia za pracę pozostało w mocy, a zatem podniesiony w tym zakresie zarzut był nietrafiony. W toku postępowania nie doszło również do naruszenia przepisów proceduralnych. W szczególności nie zachodzi sugerowane przez Skarżącego w piśmie procesowym naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. dotyczącym wadliwego podpisania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. W ocenie Sądu, nieczytelny podpis, czy też parafka znajdująca się w polu czytelnie naniesionej pod tekstem administracyjnej decyzji urzędowej pieczęci jest równoznaczna z podpisem. Odnośnie sposobu i formy złożenia podpisu należy podnieść, że powołany wyżej przepis art. 107 § 1 k.p.a. nie przesądza o sposobie, w jaki należy urzeczywistnić podpis w decyzji. Niewątpliwie podpis winien być umieszczony pod treścią decyzji, co oznacza, że została ona zakończona (etymologicznie: "pod pismem"). Ponadto, istotą podpisu jest jego własnoręczność, gdyż podpis świadczy o tym, że oświadczenie woli umieszczone ponad podpisem pochodzi od podpisanej osoby. Z tego względu podpis, jako językowy znak graficzny określonej osoby, powinien w swoim brzmieniu wskazywać tę właśnie osobę, a co najmniej - w powiązaniu z innymi okolicznościami - pozwalać na jej ustalenie. Elementami podpisu mogą być imię i nazwisko albo samo nazwisko w formie czytelnej bądź skróconej, stanowiącej "godło" podpisu, w formie zazwyczaj używanej, gdy podpisujący składa podpis na dokumentach. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. nie wprowadza wszak obowiązku złożenia czytelnego podpisu, ma natomiast na celu ma na celu identyfikację osoby wydającej decyzję poprzez wskazanie jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. W kontekście tego przepisu nie ulega wątpliwości, że zarówno podpis, jak i dane dotyczące imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego winny zostać zamieszczone w decyzji. Z reguły dane te stanowią treść pieczątki służbowej, której odcisk uwidoczniony jest na decyzji i pieczątka ta jest opatrywana podpisem przez osobę wydającą decyzję. Jak słusznie podniesiono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle przepisu art. 210 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa - zawierającego analogiczny jak art. 107 § 1 k.p.a. wymóg, by decyzja zawierała podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego - decyzja winna zostać opatrzona podpisem złożonym własnoręcznie przez osobę wskazaną w decyzji z imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, ale z przepisu nie wynika, aby dane te miały być zamieszczone obok podpisów, czy w ramach podpisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 151/07, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie umieszczona pod tekstem decyzji pieczęć zawiera informacje o zajmowanym stanowisku służbowym osoby podpisującej decyzję, jej imieniu i nazwisku. Takie oznaczenie osoby wydającej decyzję w połączeniu z parafką lub nieczytelnym podpisem spełnia wymogi z art. 107 § 1 k.p.a. Na podkreślenie zasługuje to, iż w przypadku posługiwania się przez urzędnika administracji państwowej - pieczęcią określającą, iż działa on z upoważnienia Dyrektora IS należy domniemywać, iż osoba ta posiada stosowne upoważnienie do działania w imieniu organu administracji. Sąd, rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), w skrócie "p.p.s.a.", nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę