V SA/Wa 3864/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa (...) P. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Przedmiotem skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w K. ( dalej skarżąca, strona lub spółka) jest postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej ( dalej organ lub organ odwoławczy ) z dnia [...] lipca 2015r. nr. [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2015r., nr. [...]. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r., nr.[...], Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił skarżącej spółce wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za listopad 2013r. Decyzja została doręczona spółce w dniu [...] kwietnia 2015r. Wymienione rozstrzygnięcie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w terminie 14dni od dnia jego doręczenia. Termin do wniesienia odwołania upływał [...] maja 2015r. W dniu [...] maja 2015r. spółka wniosła odwołanie od wskazanej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazała, że w okresie od [...] maja 2015r. pracownik zajmujący się przedmiotową sprawą oraz sporządzający odwołania od decyzji organów administracji w sprawach [...] – główna księgowa J. D. przebywała na urlopie wypoczynkowym udzielonym na żądanie z uwagi na chorobę [...]. Nagła konieczność w udzieleniu tegoż urlopu w odniesieniu do osoby, która jako jedyna w spółce miała stosowną wiedzę do przygotowania odwołania, była zdaniem spółki, okolicznością obiektywną, niezawinioną i wyjątkową, powodującą uchybienie terminu niezależnie od zainteresowanej. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżąca dołączyła poświadczoną za zgodność z oryginałem kartę urlopową J. D. z dnia [...] maja 2015r. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] kwietnia 2015r. Organ administracyjny wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w okresie wymienionym w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013r. j.t. ze zm., dalej k.p.a.), tj. w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny, dla której spółka uchybiła terminowi. Uznał, że przyczyna uchybienia ustała w dniu [...] maja 2015r. oraz ustalił, że wraz z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu spółka dopełniła czynności, dla której określony był termin, tj. złożyła odwołanie. Organ odwoławczy nie podzielił natomiast twierdzeń spółki aby udzielenie urlopu wypoczynkowego na żądanie pracownika wywołane [...] stanowiło okoliczność uprawdopodobniającą brak winy spółki w dopełnieniu czynności procesowej złożenia odwołania od decyzji. Wskazał, że kłopoty kadrowe związane z urlopem pracownika nie stanowią usprawiedliwienia dla niedotrzymania terminu wniesienia odwołania. Są to kwestie organizacji pracy, które przy dołożeniu odpowiedniej staranności ze strony kierownictwa spółki , można było rozwiązać. Niedołożenie należytej staranności przez spółkę przy prowadzeniu swoich spraw ma ten skutek, że nie można uznać , iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony w myśl art. 58 k.p.a. Organ powołał się na istniejące orzecznictwo w tej kwestii. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - zasady legalizmu, prawdy obiektywnej, wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli z art. 7. Art. 75 i art. 77 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania do organów państwa z art. 8 k.p.a. - zasady przekonywania z art. 11 k.p.a. - zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. W obszernym uzasadnieniu skargi spółka nie zgodziła się z oceną organu zarzucając mu m. in. brak wnikliwości w tej ocenie czy [...] przygotowującego odwołanie należy czy też nie należy do kategorii siły wyższej oraz czy skarżąca była w stanie tak zorganizować pracę, że nawet w przypadku zaistnienia nagłych , nie do przewidzenia okoliczności, nie nastąpią żadne problemy w prawidłowym funkcjonowaniu spółki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ są prawidłowe i podzielane przez sąd orzekający w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W świetle poglądów prezentowanych zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowo administracyjnym, kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku, wiąże się z obowiązkiem strony dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W konsekwencji o braku winy można mówić tylko w sytuacji, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. . Należy zwrócić uwagę, iż z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż nawet sam fakt choroby nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (postanowienie NSA z 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11, Lex nr 1116237). Niekoniecznie musi ono oznaczać niemożność dokonania w sposób prawidłowy konkretnej czynności procesowej (postanowienie NSA z 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 534/11, Lex nr 844610). W przedmiotowej sprawie skarżąca jest jednostką organizacyjną z osobowością prawną, a nie osobą fizyczną samodzielnie wykonującą czynności. Słusznie zatem organ uznał, iż skarżąca powinna tak zorganizować pracę, że czynność procesowa jaką jest wniesienie odwołania od decyzji mogła być wykonana przez inną osobę. Zwłaszcza, ze odwołanie mogło być wniesione przez samą spółkę, tj. przez jej reprezentanta. Z niespornych ustaleń organu administracyjnego nie wynika aby J. D. była członkiem zarządu spółki i to jedynym, który mógłby skutecznie reprezentować skarżącą. Z dołączonej do akt sądowych informacji z dnia [...] listopada 2015r. odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, tj. z KRS spółki o nr. [...] wynika, że członkiem zarządu - prezesem jest S. S. uprawniona do samodzielnej reprezentacji. Ponadto spółka ma ustanowionego prokurenta w osobie J.U. W prawdzie z ww. informacji wynika, że ostatni wpis do rejestru był dokonany w dniu [...] lipca 2015r. i nie wiadomo czego dotyczył, to jednak zważywszy na podpis prezesa zarządu – S. S. złożony w dniu [...] marca 2015r. w protokole przedstawienia stronie zebranego materiału dowodowego ( k. 25 akt adm.), należało uznać, że nie obejmował on wskazanego prezesa zarządu samodzielnie reprezentującego spółkę. W tych warunkach twierdzenia skarżącej, że konieczność udzielenia urlopu na żądanie pracownika zajmującego się sprawą administracyjną, było dla spółki przeszkodą nie do przezwyciężenia w złożeniu odwołania od decyzji jest nieusprawiedliwione. Zwłaszcza w warunkach gdy wniesienie odwołania nie jest sformalizowane, jak też nie ma przeszkody formalnej w dalszym uzupełnieniu odwołania. W ocenie sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie można przyjąć, że skarżąca spółka dochowała należytej staranności w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania. Bezzasadne są zarzuty o naruszeniu przez organ przepisów postępowania z art. 7, art.8, art.11, art. 75, art.77 i art.80 k.p.a. Skarżąca sama przestawiła przyczynę uchybienia terminu ( konieczność udzielenia urlopu na żądanie pracownika zajmującego się sprawą administracyjną). Organ bez zastrzeżeń przyjął tę okoliczność do ustaleń faktycznych sprawy tylko inaczej niż skarżąca ocenił ją w świetle wymagań art. 58 § 1 k.p.a. Ocena tej okoliczności jest dokonana przez organ prawidłowo. Jest ona podzielona przez sąd orzekający w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego z kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Z tych względów sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.