V SA/Wa 400/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi M.Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Przedmiotem skargi M.Sp. z o.o. w R., dalej: "Skarżąca" lub "Spółka" jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., dalej: "SKO" lub "organ" z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Zaskarżonym orzeczeniem SKO uznało zarzuty Skarżącej zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione i utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] W. (wierzyciela) z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...]. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Pismami z dnia [...] grudnia 2010 r. oraz [...] lutego 2011 r. Zarząd Dróg Miejskich w W., dalej: "ZDM", wezwał Skarżącą do uiszczenia opłaty dodatkowej w łącznej kwocie 300 zł, z tytułu nieuiszczania opłat za parkowanie pojazdu o numerach rejestracyjnych [...] na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego (SPPN) w W. w latach 2006-2009. W dniu [...] czerwca 2011 r. wierzyciel - Prezydent [...] W. – Zarząd Dróg Miejskich skierował do Spółki upomnienia wzywając do uregulowania należności wraz z kosztami upomnienia. W związku z tym, że w zakreślonym terminie należności nie zostały uiszczone, wierzyciel w dniu [...] czerwca 2012 r. wystawił tytuły wykonawcze. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Skarżąca wniosła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w związku z wystawionym tytułem wykonawczym argumentując, że został wystawiony przez nieuprawniony organ. Spółka podniosła, że wskazane w tytule wykonawczym "opłaty dodatkowe" nie dotyczą zdarzeń na drogach powiatowych, a zarówno ZDM, jak i J.T.– osoba, która podpisała tytuł wykonawczy, posiadają umocowanie do działania w obrębie dróg powiatowych na terenie Miasta [...] W., a więc, ani ZDM, ani osoba podpisująca tytuł wykonawczy nie mieli umocowania do podpisania wystawionego przeciwko Spółce tytułu wykonawczego. Spółka podniosła również, że zdarzenia wskazane w tytule wykonawczym miały miejsce w latach 2007 i 2008, a więc opłaty dodatkowe z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu na obszarze strefy płatnego parkowania niestrzeżonego przedawniły się. Argumentowała również, że egzekucję prowadzono przeciwko niewłaściwej osobie, ponieważ M. sp. z o.o. jako osoba prawna nie mogła popełnić czynów związanych z nałożeniem opłaty dodatkowej. Spółka wskazała również, że M. sp. z o.o. nie była właścicielem pojazdu, z którym związane były wskazane w tytule wykonawczym opłaty dodatkowe, jak również nie była wskazanym w dowodzie rejestracyjnym posiadaczem pojazdu. Postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. nr [...] Dyrektor ZDM, działający z upoważnienia wierzyciela, zajął stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Prezydent [...] W. (wierzyciel) uwzględnił jedynie zarzut przedawnienia opłaty dodatkowej nr [...] nałożonej w 2007 r. Spółka złożyła zażalenie na stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów. Ponownie wskazała, iż zarówno wezwania, jak i tytuł wykonawczy podpisała osoba nie mająca stosownego umocowania. Ponadto, nie zostało potwierdzone, że odpowiedzialność związaną z użytkowanie pojazdu będącego przedmiotem leasingu ponosi leasingobiorca. Skarżąca podkreśliła, że nigdy nie była właścicielem pojazdu o nr rej.[...], właścicielem tego pojazdu pozostawała bowiem firma P. S.A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. orzekając w wyniku złożenia przez Spółkę zażalenia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. W tym zakresie nie jest zatem wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Stosowne regulacje zawarte są przede wszystkim w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 17, poz. 115), dalej: "u.d.p.". Z treści art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 u.d.p. wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej i ewentualnie opłaty dodatkowej obciąża korzystającego z dróg publicznych. Nawiązując do ukształtowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazał, iż użyte przez ustawodawcę pojęcie "korzystający" obejmuje, poza właścicielem pojazdu, również inne osoby, tj. osoby korzystające z pojazdu na podstawie tytułu prawnego, za zgodą właściciela, jak i osoby działające bez takiego tytułu lub zgody. Nie oznacza to jednak, że na wierzycielu ciąży obowiązek wykazania, iż do uiszczenia opłaty parkingowej oraz opłaty dodatkowej jest zobligowany inny podmiot aniżeli właściciel pojazdu. Wierzyciel ma prawo domniemywać, iż korzystającym z drogi publicznej jest z reguły właściciel pojazdu i w związku z tym, to na właścicielu spoczywa obowiązek ponoszenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Organ wskazał, że pismem z [...] grudnia 2010 r., właściciel pojazdu – P. S.A. z siedzibą w G. poinformowała ZDM w W., iż przedmiotem jej działalności jest leasing i dzierżawa samochodów osobowych. W przypadku pojazdu marki O. kombi o nr rej. [...] korzystającym była M. sp. z o.o. z siedzibą w R.. W ocenie organu właściciel pojazdu wskazał osobę korzystającą z drogi publicznej. W konsekwencji ZDM wezwanie do uiszczenia opłat dodatkowych powstałych z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie przesłał Skarżącej. Organ wskazał, że uprawnienie do wskazania osób lub odpowiedzialnych za parkowanie pojazdu na obszarze SPPN przysługiwało także leasingobiorcy. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. Skarżąca wskazała jednak, że nie prowadzi ewidencji użytkowników pojazdów i nie jest możliwe ich wskazanie. Organ podkreślił, że aby uwolnić się od odpowiedzialności zapłaty opłaty dodatkowej konieczne jest wykazanie, kto konkretnie kierował pojazdem w określonym dniu i czasie, a obowiązek ustalania osób, które użytkowały pojazd zobowiązanego, jak i ciężar udowodnienia faktu użytkowania pojazdu przez inne osoby, w rozpoznawanej sprawie spoczywał na leasingobiorcy pojazdu, ponieważ to leasingobiorca pojazdu podnosząc tę okoliczność zamierzał wywołać określony skutek prawny. Odnosząc się do zarzutu, iż osoba prawna nie może ponosić odpowiedzialności za parkowanie pojazdu organ powołał wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt : I OSK 129/11, w którym Sąd stwierdził, że "przyjęcie stanowiska, iż spółka z o. o. nie może być uznana za korzystającego z drogi, bo nie jest to możliwe, by nie mogła kierować pojazdem prowadziłoby tym samym w istocie rzeczy do absurdalnego poglądu, że nie jest możliwe by tego rodzaju podmiot np. posiadał, władał lub pobierał pożytki." Analizując zarzut, iż zarówno wezwanie, jak i tytuł wykonawczy podpisała osoba nie mająca stosownego umocowania, SKO wyjaśniło, że Prezydent [...] W. udzielił J.T. - Naczelnikowi Wydziału Rozliczeń i Windykacji pełnomocnictwa do załatwiania w jego imieniu spraw w zakresie zadań statutowych ZDM. Stosownie do art. 19 ust. 2 pkt 4 u.d.p. zarządcą drogi jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 u.d.p. zarządca drogi może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządcą drogi utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli taka jednostka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Organ podkreślił, że Zarząd Dróg Miejskich jest jednostką organizacyjną o której mowa w art. 21 ust. 1 u.d.p., wobec czego ZDM jest uprawniony do kontroli uiszczania opłat oraz ich pobierania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Spółka wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia wydanego w I instancji, stwierdzenie, że postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę wskazała, że SKO rozpoznawało sprawę ponad rok, co w ocenie Skarżącej dowodzi przewlekłego prowadzenia sprawy. Ponadto, organ nie odniósł się do zarzutu skargi dotyczącego umocowania organu i osoby podpisującej wezwanie i tytuł egzekucyjny. Powołując przepisy rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, Spółka wskazała, że leasingobiorca winien być uwidoczniony w dokumentacji pojazdu jako użytkownik. W przedmiotowej sprawie w ewidencji pojazdów takiego wpisu nie było. SKO bez badania sprawy, opierając się jedynie na oświadczeniu podmiotu zagrożonego koniecznością uiszczenia opłaty, tj. leasingodawcy, uznało, że Skarżąca była użytkownikiem pojazdu, podczas gdy podstawą do rozstrzygnięcia powinna być urzędowa ewidencja pojazdów, a nie oświadczenie zainteresowanego podmiotu. Ponadto, w ocenie Spółki, SKO bezpodstawnie uznało, że wezwanie i tytuł egzekucyjny wystawił organ uprawniony, stwierdzając, że zarządcą drogi jest Prezydent Miasta [...] W. i działający w jego zastępstwie Zarząd Dróg Miejskich. Tymczasem, zgodnie z uchwałą Rady W., zarządcą dróg gminnych i lokalnych nie jest Miasto [...] W., ale poszczególne dzielnice. Zarząd Dróg Miejskich nie jest upoważniony do działania na obszarze dróg gminnych. Statut ZDM jednoznacznie stanowi, że jest uprawniony jedynie do działania w obszarze dróg powiatowych i wojewódzkich. Skarżąca wskazała również, że znajdujące się w aktach pełnomocnictwo nie upoważnia J.T. do działania w obszarze dróg gminnych, tak więc uzasadniony jest zarzut braku pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało w całości swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 i 2, 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."). Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Uwzględniając powyższe regulacje należało przyjąć, że skarga jest niezasadna, Sąd nie dopatrzył się bowiem takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. z 2012 r. poz. 1015), przy czym zgodnie z art. 18 ustawy - jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala traktować, jako pewną ciągłość postępowania z Kodeksu postępowania administracyjnego i postępowania wykonawczego unormowanego ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym, przepis ten pozwala na zastosowanie przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanego dalej - k.p.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 ustawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 33 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie zaś do przepisu art. 26 § 1 ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). Przepis art. 1a pkt 13 ustawy wskazuje, że przez pojęcie wierzyciela - rozumie się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast w pkt 7 przywołanego przepisu określono, że pojęcie organu egzekucyjnego obejmuje - organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnych oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. Zaś w pkt 14 tego przepisu wskazano, że przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego rozumie się odpowiednio wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa. Przepis art. 2 ustawy określa jakie obowiązki podlegają egzekucji administracyjnej. Egzekucji administracyjnej podlegają m.in. - należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw (art. 2 pkt 5 ustawy). Natomiast art. 5 § 1 pkt 2 ustawy stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności - podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie, lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. W świetle przywołanej powyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z uwzględnieniem powyższych przepisów, należy stwierdzić, że zarzuty Spółki podniesione w skardze okazały się niezasadne, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przy czym stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Przedmiotem skargi jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] W. w przedmiocie uznania zarzutów dłużnika za niezasadne (z wyjątkiem zarzutu przedawnienia opłaty dodatkowej, której obowiązek zapłaty powstał w roku 2007). Dalej wskazać należy, że generalnie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Obowiązek poniesienia takich opłat został określony w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm.). I tak, stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W przepisie art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych ustawodawca wskazał na cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Strefę płatnego parkowania ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art.13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób jej pobierania - art. 13b ust. 4 pkt 1) i 3) ustawy o drogach publicznych. Natomiast zgodnie z art. 13f ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych - za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania określa również rada gminy (rada miasta), przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 50,00 zł. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki powinien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji (por. wyrok z dnia 11 stycznia 2005 r. WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 822/04, LEX nr 340505) i może być wykonany w drodze egzekucji administracyjnej. 1. Zarzut skierowania egzekucji przeciwko niewłaściwej osobie. W zarzucie tym Spółka sformułowała de facto dwa zarzuty . Jeden dotyczył faktu niewyjaśnienia czy istotnie Spółka była posiadaczem pojazdu i oparcie się w zakresie tych ustaleń jedynie na oświadczeniu właściciela pojazdu P. S.A. z siedzibą w G.. Podniesiono, że skarżąca nie jest wpisana jako użytkownik pojazdu w dowodzie rejestracyjnym. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że pełnomocnik Spółki na rozprawie w dniu [...] maja 2015 r. przyznał fakt, iż Spółka w roku 2008 i 2009 była leasingobiorcą samochodu, którego dotyczą opłaty dodatkowe. W świetle treści art. 13 ust. 1 u.d.p. korzystającym z drogi publicznej, zobowiązanym do ponoszenia opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jest przede wszystkim właściciel pojazdu. Dopiero, kiedy właściciel pojazdu wykaże, że z należącego do niego pojazdu korzystał inny wskazany przez niego podmiot, który korzystał z drogi publicznej parkując w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty, obowiązek uiszczenia opłaty może obciążyć tego użytkownika drogi. We wszystkich innych przypadkach opłatę ponosi właściciel pojazdu (por. wyrok NSA z 11 marca 2009 r. o sygn. akt I OSK 1514/08, wyrok NSA z 18 sierpnia 2009 r. o sygn. akt II FSK 591/08). Zatem na właścicielu pojazdu spoczywa ciężar wykazania, że z drogi korzystał inny podmiot, który jest zobowiązany do poniesienia opłaty. W sprawie niniejszej w ocenie Sądu właściciel pojazdu wskazał, że użytkownikiem był leasingobiorca, leasingobiorca przyznał fakt użytkowania pojazdu na podstawie umowy leasingu, nie wskazał jednocześnie osoby, która faktycznie użytkowała pojazd. W ocenie Sądu został więc prawidłowo uznany za "korzystającego z drogi publicznej". Fakt, że nie był wpisany jako użytkownik do dowodu rejestracyjnego nie może zwolnić go od obowiązku wniesienia opłaty. Drugą kwestią, podnoszoną w toku postępowania administracyjnego, było twierdzenie, że osoba prawna nie może być "korzystającym z drogi publicznej". Również to stanowisko musi zostać uznane za błędne. Należy wskazać, że osoba prawna jest instytucją prawną, której istota polega na tym, że określona jednostka organizacyjna mocą normy prawnej zostaje wyposażona w atrybuty przysługujące osobom fizycznym, tj. w zdolność prawną i zdolność do czynności prawych. Z tym ostatnim pojęciem wiąże się ściśle kwestia faktycznego wykonywania czynności, które podejmują osoby fizyczne, będące pracownikami osoby prawnej, osobami działającymi na jej zlecenie, czy w jej imieniu. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 129/11, w sprawie o tym samym stanie faktycznym i prawnym, stwierdził, że "przyjęcie stanowiska prezentowanego przez skarżącą kasacyjnie, iż spółka z o.o. nie może być uznana za korzystającą z drogi publicznej, bo nie jest możliwe by mogła ona kierować pojazdem, prowadziłoby tym samym w istocie rzeczy do absurdalnego poglądu, że jest niemożliwe by tego rodzaju podmiot, np. posiadał rzecz, władał nią, czy pobierał z niej pożytki. W rezultacie zatem akceptacja powyższego poglądu oznaczałaby zaprzeczenie zasad funkcjonowania osób prawnych w obrocie". 2. Nietrafny jest także zarzut dot. braku umocowania Zarządu Dróg Miejskich do wymierzania i egzekwowania opłaty dodatkowej na drogach gminnych. Należy wskazać na uregulowania Statutu, nadanego ZDM uchwałami Rady [...] W.. Zarząd Dróg Miejskich jest jednostką organizacyjną [...] W., nieposiadającą osobowości prawnej, działającą w formie jednostki budżetowej (§ 2 ust. 1 Statutu). Istotnie ZDM jest zarządcą dróg publicznych krajowych, wojewódzkich i powiatowych, nie jest zarządcą dróg gminnych (§ 3 ust. 1 Statutu), jednak zostały mu przekazane zadania związane z poborem opłat w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych i drogach gminnych , w tym wykonywanie kontroli uiszczania opłat za parkowanie oraz pobieranie opłat dodatkowych (§ 3 ust. 2 pkt 3 Statutu). Z kolei zgodnie z art. 19 ust. 5 u.d.p. w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 u.d.p. zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Zgodnie z art. 21 ust. 1a zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. 3. Zapisy Statutu oraz powołanych wyżej unormowań ustawy o drogach publicznych stanowią także odpowiedź na wątpliwości strony dot. braku możliwości umocowania osoby podpisanej na tytule wykonawczym. Skoro ZDM jest jednostką organizacyjną [...] W., to pracownik ZDM może zostać upoważniony przez Prezydenta [...] W. do załatwiania spraw w jego imieniu na podstawie art. 268a k.p.a. 4. Nie jest także trafny zarzut strony dot. braku upomnienia, gdyż w aktach znajduje się kopia upomnienia skierowanego do strony w dniu 14.06.2011 r. na łączną kwotę 208,80 zł. 5. Nie jest trafny zarzut dot. braku ustosunkowania się Kolegium do zarzutu dot. braku umocowania organu i osoby podpisującej tytuł wykonawczy, gdyż uzasadnienie zawiera wyraźne zapisy w tym zakresie . Na koniec należy wskazać, że żądanie skargi dot. stwierdzenia, że postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć przewidzianych w art. 145 § 1 p.p.s.a Z tych wszystkich względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.