V SA/Wa 4047/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Ł. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W treści skargi złożonej na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry Ł. O. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że na mocy decyzji został bezpodstawnie nałożony na skarżącego obowiązek zapłaty kwoty [...] zł. Jego zdaniem jest to kwota, której zapłata wpłynie na sytuację finansową skarżącego. Zaznaczył, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki bowiem pozbawi skarżącego i jego rodzinę środków koniecznych do codziennej egzystencji. Pełnomocnik wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, które są pozbawione skuteczności zatem nie mogą stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej wydanej w sprawie indywidualnej. Więcej, na mocy art. 89 ust. 1 pkt. 2 ugh możliwe jest wymierzenie kary pieniężnej jedynie podmiotowi w formie spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a nie osobie fizycznej. Zdaniem pełnomocnika skarżący nie jest osobą odpowiedzialną za urządzanie gier na automatach w przedmiotowym lokalu, a jedynie podnajmującym lokal. Wskazał na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż została ona wydana w oparciu o bezskuteczne przepisy, skierowana do podmiotu, który nie może być stroną postępowania oraz wydana o niezgodne z rzeczywistością ustalony stan faktyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Zaznaczenia wymaga, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające samo przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W przypadku gdy zaskarżony akt nakłada na wnioskodawcę zobowiązanie pieniężne nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji kwoty tego zobowiązania. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia szkody majątkowej, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). W ocenie Sądu w sprawie niniejszej Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został bowiem dostatecznie uzasadniony. Skarżący jedynie ogólnikowo stwierdził, iż wykonanie przedmiotowej decyzji przekracza jego możliwości finansowe i pozbawi jego rodzinę środków do życia. Jednakże nie przedstawił on ani swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazał konkretnych skutków finansowych jakie miałoby dla jego sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przedłożył także żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować jej aktualną sytuację majątkową i potwierdzić twierdzenia zawarte w uzasadnieniu wniosku. Lakoniczne argumentacja oraz brak odpowiednich dokumentów uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny, czy zapłata kwoty nałożonej kary, tj. 36000,00 zł rzeczywiście pozbawi rodzinę Skarżącego środków do życia, tak jak twierdzi w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie. Dodatkowo należy zauważyć, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącego tj. uiszczenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty kary pieniężnej nałożonej w zaskarżonej decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu Skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.