V SA/Wa 4069/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "N." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] września 2015 r. P.M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "N." (dalej: "skarżący", "strona skarżąca") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] lipca 2015 r. nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze tej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej. Do skargi został dołączony PIT-36 wraz z załącznikiem PIT/B (dot. pozarolniczej działalności gospodarczej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą. Z faktu pozostawienia przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wynika bowiem konieczność szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Uzasadniając zatem przedmiotowy wniosek strona skarżąca w szczególności powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi więc nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma bowiem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10). W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną (w wysokości 24.000 zł), to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kary przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, na poparcie swojego wniosku przedstawił "Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2014" (PIT-36 k. 11-16 akt sądowych) wraz "Informacją o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej za rok 2014" (PIT/B k. 12 akt sądowych). Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny: "załączając do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dokumenty, wnioskodawca powinien precyzyjnie wyjaśnić w treści wniosku czemu mają służyć, tj. jakie twierdzenia wniosku czynić prawdopodobnymi." (post. NSA z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 839/15). W rozpoznawanej sprawie, pomimo przedłożenia ww. dokumentów, brak takich wyjaśnień. Takim wyjaśnieniem nie jest wyrażenie jednozdaniowej obawy, że wykonanie decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej. Z dokumentów wynika jedynie, że prowadzona działalność (rubryka B pkt. 11 PIT B) przyniosła skarżącemu stratę w wysokości 537,80 zł. Zatem nadal brak jest informacji dotyczącej realnego zagrożenia jakie może spowodować wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Podkreślić należy, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy, strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Natomiast w rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej kary pieniężnej. Podkreślić należy, iż zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego rzeczywistej sytuacji finansowej np. udokumentowanie źródeł osiąganego dochodu, posiadanego majątku (w tym nieruchomości). Natomiast strona wnioskująca o zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, poza informacją o tym, że działalność gospodarcza polegająca na konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych nie przyniosła zysku, nie wyjaśniła, czy oprócz niej prowadzi aktualnie inną działalność gospodarczą, gdyż z nadesłanego – i znajdującego w aktach sprawy – formularza PPF wynika, że strona skarżąca uzyskuje dochód w wys. 600 zł rocznie. A zatem z uwagi na powstałe rozbieżności co do sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej nie była możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niejako na marginesie zwrócić należy uwagę, że w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z 10 grudnia 2015 r. strona skarżąca nie nadesłała wypełnionego wniosku o przyznanie prawa pomocy na aktualnie obowiązującym wzorze formularza PPF, co skutkowało pozostawieniem przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji Sąd nie miał dostępu do informacji obrazujących sytuację majątkową strony, co mogłoby być pomocne również do rozważenia zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.