V SA/Wa 4083/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.S. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 4083/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwa Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 4083/15. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania opisanej w komparycji decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. uzasadniając rozstrzygnięcie brakiem uprawdopodobnienia przez Z.S., zwanego dalej Skarżącym, niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody majątkowej i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił, iż uzasadnienie wniosku było lakoniczne, a załączone dokumenty niewystarczające do objęcia Skarżącego ochroną tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. Skarżący wniósł o zmianę powyższego postanowienia uzasadniając wniosek nieuwzględnieniem przez Sąd dokumentów wskazujących okoliczności, które dowodzą istnienie realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pominięte dokumenty zostały dostarczone do Sądu przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącego istotnie to na nim ciąży uprawdopodobnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), lecz przy badaniu wniosku Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i § 3, Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Skarżący są uprawnieni do złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub wniosku o zmianę już wydanego w tej kwestii postanowienia. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu ma bowiem charakter wpadkowy i nie kończy postępowania w sprawie, zatem nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Argumenty, które legły u podstaw postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy skonfrontować z wnioskiem Skarżącego o jego zmianę celem dokonania oceny, czy zmiana okoliczności istotnie nastąpiła i czy powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby możliwe było zastosowanie instytucji prawnej z art. 61 § 4 p.p.s.a. strona jest również zobowiązana wskazać istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał zmiany okoliczności ani nie uprawdopodobnił w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, które pozwoliłyby na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2015 r. Przede wszystkim Skarżący nie przedstawił żadnych nowych dokumentów finansowych obrazujących zmianę w jego stanie majątkowym. Uzasadnienie wniosku sprowadza się do zarzutu pominięcia przez Sąd dokumentów znajdujących się już w aktach sądowych oraz powtórzenia argumentacji zawartej w pierwotnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 grudnia 2016 r. Sąd istotnie nie odniósł się do dokumentów przesłanych przy piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. Należy jednakże przypomnieć Skarżącemu, iż dokonywana przez Sąd ocena czy w sprawie zaistniały przesłanki pozwalające na zastosowanie ochrony tymczasowej jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez Stronę co oznacza, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd do zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. "Błędne jest założenie jakoby dokumenty "mówiły same za siebie". Nie wymaga szerszego komentarza, że załączając do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dokumenty, wnioskodawca powinien precyzyjnie wyjaśnić w treści wniosku czemu mają służyć, tj. jakie twierdzenia wniosku czynić prawdopodobnymi" (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2016 r. II GZ 839/15 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawarte w uzasadnieniu twierdzenia oraz dołączone dokumenty posłużyły jedynie do wykazania trudnej sytuacji finansowej Skarżącego, pomijając sprecyzowanie jakiego rodzaju "znaczna szkoda" zostanie mu wyrządzona i jakie trudne do odwrócenia skutki wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje. Pamiętać bowiem należy, iż wykonania każdego aktu administracyjnego zobowiązującego Stronę do świadczenia pieniężnego skutkować będzie pogorszeniem jej stanu majątkowego. Z tego względu ustawodawca celowo, jako przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał "znaczną szkodę" a nie szkodę jakąkolwiek. Co do drugiej przesłanki Sąd zauważa, że zapłacenie nałożonej kary nie wywoła stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., II GZ 80/09 dostępne w CBOSA). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 4 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.