V SA/Wa 4312/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp.j. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju P. Sp.j., dalej "Spółka", "Skarżąca", zawarła w wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kwota do zwrotu jest bardzo wysoka, a Spółka nie posiada istotnego majątku trwałego. Jej działalność polega na tworzeniu i prowadzeniu gier komputerowych (aplikacji) i opiera się na składnikach niematerialnych, przede wszystkim wiedzy i know-how wspólników. Wszczęcie przez organ egzekucji w celu wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność likwidacji Spółki i całkowite zaprzestanie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącej nawet w przypadku uchylenia decyzji przywrócenie stanu poprzedniego będzie niemożliwe, zatem egzekucja spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Do wniosku załączono wykaz środków trwałych Spółki i zrzut ekranu z jej strony internetowej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Zaznaczenia wymaga, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające samo przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W przypadku gdy zaskarżony akt nakłada na wnioskodawcę zobowiązanie pieniężne nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji powstanie uszczerbek w majątku strony. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie bowiem stanowi o "znacznej szkodzie", a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Skoro zatem Skarżąca dąży do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, prowadzącej nawet do likwidacji Spółki, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku należy zauważyć, że rodzaj obowiązku nałożony na Skarżącą tj. zobowiązanie do zwrotu dofinansowania nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty dofinasowania, które wcześniej sama zwróciła. Analizując wniosek Skarżącej pod kątem spełnienia drugiej przesłanki wstrzymania wykonania aktu Sąd musi dokonać zestawienia wysokości kwoty określonej zaskarżoną decyzją i całości majątku Spółki. Tylko takie porównanie pozwoli na rzetelną ocenę, czy istotnie zwrot kwoty 258.260,98 zł wraz z odsetkami doprowadzi do wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody. Oznacza to, ze Spółka winna załączyć do wniosku dokumenty źródłowe obrazujące w sposób pełny i wiarygodny jej sytuację finansową. Przedłożenie jedynie wykazu środków trwałych jest zdecydowanie niewystarczające. Nie zawiera on informacji na temat wysokości przychodu, jaki uzyskuje Spółka, jakie ponosi koszty, a także jakie posiada zasoby finansowe. Wnioskujący o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu winien pamiętać, że Sąd bada przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. jedynie na wniosek strony. Nie może zatem oczekiwać od Sądu aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i niedostarczenie miarodajnych dokumentów wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. Co do podnoszonego przez Spółkę niebezpieczeństwa wszczęcia przez organ postępowania egzekucyjnego należy zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca nie wykazała ponadto, że organ podjął lub zamierza podjąć działania w celu wyegzekwowania kwoty objętej zaskarżoną decyzją. Jest to więc argument abstrakcyjny, a nie okoliczność konkretna mogąca stanowić podstawę do uwzględnienia wniosku. Reasumując, w ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.