V SA/Wa 4537/15

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G-O Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty paliwowej postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Spółka z o.o. G.-O. z siedzibą w W. , reprezentowana przez kuratora ustanowionego przez sąd powszechny na wniosek organu podatkowego, wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o majątku i dochodach wskazano, iż kapitał zakładowy Spółki wynosi 50.000,00 zł. Spółka nie posiada rachunków bankowych. Uzasadniając wniosek kurator podniósł, iż od dłuższego czasu Spółka przynosi jedynie straty, nie posiada jakichkolwiek kosztowności, oszczędności, akcji ani obligacji, których zbycie pozwoliłoby na uzyskanie środków finansowych. Pismem procesowym z dnia 28 grudnia 2015 r. kurator wyjaśnił, iż nie jest w posiadaniu dokumentacji księgowej Spółki, nie posiada również wiedzy, gdzie znajduje się taka dokumentacja, bowiem jedyny udziałowiec i Prezes Zarządu Spółki nie żyje i nie ma żadnych spadkobierców. Spółka nie ma również faktycznej siedziby i nie prowadzi żadnej działalności. Kurator nie posiada również wiedzy na temat majątku Spółki, nie posiada również żadnych środków na pokrycie kosztów sądowych w sprawie. Dodatkowo podniósł, iż jako podmiot pełniący rolę społeczną korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych we wszystkich rodzajach postępowań. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") i może zostać przyznane osobie prawnej w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Przed wyłożeniem motywów podjętego rozstrzygnięcia, odnieść należy się do zawartego w piśmie z dnia 28 grudnia 2015 r. stwierdzenia kuratora, iż korzysta on ze zwolnienia od kosztów sądowych we wszystkich rodzajach postępowań. Stanowisko to nie jest prawidłowe. Wskazać bowiem należy, iż ustawowe zwolnienie z kosztów sądowych – o którym mowa w art. 239 pkt 3 p.p.s.a. – dotyczy kuratorów ustanowionych przez "sąd orzekający", zatem przez sąd administracyjny, do którego złożono skargę. Postępowanie w tym zakresie zostało uregulowane w art. 30 p.p.s.a. W niniejszej sprawie kurator nie został ustanowiony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 30 p.p.s.a., lecz przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy mocą postanowienia z dnia 19 stycznia 2015 r. o sygn. akt Wa XIII NsRejKRS 1090/15/976. Wobec powyższego, reprezentujący Spółkę kurator nie jest zwolniony od kosztów sądowych z mocy prawa. Prezentowane stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2014 r. o sygn. akt II GZ 788/14; z dnia 12 lutego 2015 r. o sygn. akt II OZ 95/15; z dnia 4 listopada 2015 r. o sygn. akt I GZ 724/15; orzeczenia dostępne w internetowej bazie pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do oceny wniosku, uznać należało, że zasługuje on na uwzględnienie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia to, iż kurator nie dysponuje majątkiem ani środkami pieniężnymi należącymi do Spółki, z których byłby w stanie ponieść koszty sądowe. Nie udało się mu również odnaleźć dokumentów dotyczących finansów Spółki, na podstawie których można by ustalić aktualny stan jej majątkowego posiadania. Wobec powyższego przyjąć należało, iż wnioskująca strona nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania i na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji postanowienia.