V SA/Wa 4693/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.) Sędziowie: NSA Ewa Wrzesińska-Jóźków NSA Piotr Piszczek Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia ... października 2015 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia w całości kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz J. B. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi J. B. jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] października 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] odmawiającej umorzenia należności z tytułu nałożonej kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] sierpnia 2015 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję nr [...], mocą której odmówił umorzenia w całości kary pieniężnej nałożonej na Stronę decyzją administracyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] września 2012 r., w kwocie 3.000,00 zł, za naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych. Dnia 7 września 2015 r. do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2015 r., o nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia. Do wniosku załączono: kopię decyzji ZUS z dnia [...] sierpnia 2015 r., kopię orzeczenia lekarskiego, kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 13 lipca 2015 r. Zaskarżoną do Sądu decyzją organ utrzymał w mocy decyzje własną. Organ wyjaśnił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed organem I i II instancji wynika, iż skarżący jest rencistą o znacznym stopniu niepełnosprawności. Posiadał dodatkową pracę na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. W okresie od dnia 30 stycznia 2015 r., do 30 lipca 2015 r. przebywał na zasiłku chorobowym. Przeszedł skomplikowaną operację stawu biodrowego. W okresie od dnia 28 maja 2015 r. do 20 czerwca 2015 r. skarżący miał przyznany z ZUS turnus rehabilitacyjny w [...]. Gospodarstwo domowe prowadzi z małżonką. J. B., żona skarżącego nie pracuje i nie otrzymuje żadnych dochodów. Opiekuje się od przebytej operacji mężem. Dochód rodziny stanowi renta skarżącego w kwocie 734,38 zł. Skarżący otrzymywał również zasiłek chorobowy w wysokości 900,00 zł , jednak Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. odmówił prawa do zasiłku chorobowego z powodu wykorzystania ilości dni okresu zasiłkowego (182 dni). Z zaświadczenia lekarskiego wydanego dnia 28 sierpnia 2015 r. wynika, że skarżący nie jest zdolny do pracy na stanowisku kierowcy zawodowego samochodu ciężarowego. Organ podniósł, iż Państwo B. ponoszą wydatki w wysokości ok. 600,00 zł na: podatek za grunt i budynki mieszkalne, usługi telekomunikacyjne plus internet ok. 50,00 zł, gaz ok. 30,00 zł, energię elektryczną ok.70,00 zł., fundusz remontowy, wodę, wywóz śmieci. Dodatkowy wydatek stanowi zakup opału na zimę ok.1.000,00 zł i zakup lekarstw ok.100,00 zł. Organ dokonując analizy zebranego materiału dowodowego stwierdził, że w stosunku do skarżącego w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 56 ust. 1, pkt 1,2,4 u.f.p. Organ dokonał oceny materiału dowodowego również pod kątem przesłanki sformułowanej w art. 56 ust. 1 pkt 3 u.f.p. i uznał, że także ten przepis nie znajduje zastosowania do umorzenia należności w niniejszej sprawie. W sprawie także nie zaistniała zdanie organu przesłanka z art. art. 56 ust. 1 pkt 5 u.f.p. Zdaniem organu sytuacja życiowa i majątkowa wnioskodawcy nie wskazuje, by w sposób trwały nie posiadał on możliwości płatniczych. W ocenie organu nie występują po stronie Wnioskodawcy takie okoliczności, które faktycznie mogłyby uzasadniać wniosek o umorzenie należności oraz potwierdzać fakt, że skarżący nie jest w stanie ponieść konsekwencji finansowych związanych z przejazdami po drodze krajowej bez uiszczenia przewidzianych przepisami prawa opłat. Okoliczności te nie stanowią dostatecznej podstawy do uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności z tytułu nałożonej kary pieniężnej. W ocenie Organu okoliczność ukarania skarżącego za naruszenie obowiązku opłaty elektronicznej i wynikająca z tego znaczna kwota nałożonego na stronę zobowiązania, nie może uzasadniać umorzenia należności w przedmiotowej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji administracyjnej zarzucił naruszenie norm postępowania administracyjnego, a w szczególności: 1. art. 138 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia ... sierpnia 2015 r., ... pomimo iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 6 kpa, 8 kpa i 107 § 3 kpa, art. 7 i 77 kpa, art. 11 kpa oraz art. 64 ust 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o finansach publicznych 2. art. 7 kpa i 77 § 1 kpa poprzez nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, a w szczególności poprzez nieodniesienie się do nowo przedstawionych przez skarżącego dokumentów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych wniosków w zakresie możliwości uiszczenia przez skarżącego kary pieniężnej 3. art. 8 kpa i 107 § 3 kpa poprzez zbyt lakoniczne uzasadnienie przyczyn odmowy uwzględnienia wniosku o umorzenie postępowania; 4. art. 64 ust 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o finansach publicznych poprzez odmowę umorzenia postępowania, pomimo wystąpienia przesłanek uzasadniających podjęcie takiej decyzji; 5. art. 56 ust. 1 pkt 5 ustawy o finansach publicznych poprzez jego błędną wykładnię wyrażają się w przyjęciu, iż ważny interes strony zachodzi jedynie w nadzwyczajnych, losowych sytuacjach, w sytuacji gdy taka interpretacja tego przepisu jest niedopuszczalną interpretacją na niekorzyść dłużnika. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Mając na uwadze wskazane regulacje stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Organ w zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia przepisów materialnych i postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do wyjaśnienia motywów podjętego przez sąd rozstrzygnięcia przede wszystkim wskazać, że w sprawie do podjęcia decyzji w przedmiocie umorzenia w całości lub części należności oraz rozłożenia na raty zastosowanie winny znaleźć przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z art. 60 u.f.p., środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu samorządu terytorialnego: 1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie; 2) należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego; 3) wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych; 4) wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych; 5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych; 6) należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich; 7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw; 8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa. Wniosek o umorzenie w całości należności złożony został z uwagi na nałożenie decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2012r., nr [...] kary pieniężnej w wysokości 3000 zł na podstawie na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. 2013 r. poz. 260). Kary te zgodnie z tą ustawą – w brzmieniu obowiązującym w przedmiotowej sprawie - przekazywane są na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów, o czym stanowi art. 40a ust. 3 tej ustawy. Obowiązek uiszczenia tej kary należy więc do kategorii należności wymienionych w treści art. 60 pkt 7 u.f.p. Zgodnie z art. 64 ust. 1 u.f.p. właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Powyższe oznacza, że stosownie do art. 55 u.f.p. niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym mogą być umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Tym samym organ nieprawidłowo stosował art. 55-57 u.f.p., które nie mają w sprawie zastosowania. Podkreślić bowiem należy, że przepisy ustawy o finansach publicznych nie zawierają przesłanek, które warunkują dopuszczalność stosowania ulg w odniesieniu do niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym, lecz zawierają odesłanie zawarte w art. 67 u.f.p., iż do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm., dalej: "o.p."). Dział III ustawy Ordynacja podatkowa, dotyczy zobowiązań podatkowych. Powyższe oznacza, że do ulg niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym należy stosować rozdział 7a - ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W związku z powyższym sąd zauważa, że w wypadku podmiotów nie prowadzących działalności gospodarczej zastosowanie znajdą przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, a w szczególności art. 67a O.p., a nie stosowane przez Generalnego Dyrektora art. 55-57 u.f.p., które w sprawie nie miały zastosowania. Wyjaśnić bowiem trzeba, że przepisy te stosuje się tylko do należności cywilnoprawnych, natomiast przedmiotowe należności są niepodatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publicznoprawnym, o czym szerzej wyżej. Zatem brak było podstaw do stosowania art. 57 u.f.p. W sprawie zgodnie z art. 67 u.f.p. odpowiednie zastosowanie znalazłyby przepisy działu III Ordynacji podatkowej, gdyby nie przepis szczególny jakim jest art. 64 ust. 2 u.f.p. Pogląd powyższy jest akceptowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 2 września 2015r., II GSK 1562/14, z 7 czerwca 2016r., II GSK 239/15, WSA w Warszawie z 3 września 2015r., V SA/Wa 1599/15). Zgodnie z art. 67a § 1 O.p., organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b (dotyczy podatnika prowadzącego działalność gospodarczą), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzja organu ma charakter uznaniowy, lecz musi uwzględniać przesłanki zawarte w art. 67a § 1 O.p. Podsumowując powyższe zasady postępowania dotyczące umarzania przedmiotowych należności stwierdzić należy, iż organ administracyjny przy wydawaniu decyzji w zakresie zastosowania ulg dotyczących niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym winien rozważyć czy za zastosowaniem ulgi w postaci umorzenia przedmiotowych należności przemawia ważny interes strony lub interes publiczny. Powyższe przesłanki stanowią katalog zamknięty, dlatego też organ administracyjny rozpoznający sprawę winien rozpoznać wniosek o umorzenie po wnikliwym ich zbadaniu. Pamiętać także należy, iż ustawodawca, używając zwrotu "może" przesądził, że decyzja organu ma charakter uznaniowy, a to oznacza, że organ ten przy ustalonym stanie faktycznym ma możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia wniosku. W przypadku wniosków o umorzenie w trybie art. 67a § 1 pkt 3 O.p. będą to : umorzenie w całości lub w części bądź też odmowa umorzenia, a zatem rozstrzygnięcia o treści diametralnie różnej. Podobnie do umorzenia przedstawia się sytuacja dotycząca wniosku o rozłożenie na raty. Wyjaśniając przesłanki wiążące organ w przedmiotowej sprawie ustawodawca w dyspozycji art. 67a O.p. użył zwrotów niedookreślonych: ważny interes podatnika oraz interes publiczny, co uznaje się za swoistą klauzulę generalną odsyłającą do ocen pozaprawnych. Przyjmuje się, że klauzula ta określa dyrektywy wyboru organu podatkowego, co każdorazowo wymaga dokonania oceny skutków rozstrzygnięcia, przy czym obie przesłanki o jakich mowa w art. 67a § 1 O.p. mają charakter równorzędny. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, w myśl którego "interes publiczny" to sytuacja, gdy zapłata zaległości spowoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspakajać swoich potrzeb materialnych (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, niepubl.). Nie powinno budzić zastrzeżeń stwierdzenie, że "interes publiczny" nie sprowadza się do zapewnienia maksymalnych dochodów w budżecie państwa, zaś wystarczającą przesłanką do stosowania ulgi powinien być interes podatnika (wyrok NSA z 30 maja 2001 r. w sprawie III SA 830/00), jednak mówiąc o interesie publicznym mowa jest o ochronie wpływów do budżetu, która powinna uniemożliwiać sytuację rezygnacji z tych wpływów oraz rezygnację z konieczności ochrony interesów innych podatników. Z kolei "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik (strona) nie jest w stanie uregulować zaległości. Będzie to między innymi utrata losowa majątku, utrata możliwości zarobkowania, nieporadność życiowa związana również ze stanem zdrowia, czy też w przypadku podmiotów innych niż osoby fizyczne; trudności ekonomiczne podmiotu zobowiązanego. Przechodząc natomiast na grunt przedmiotowej sprawy trzeba wskazać, że organ analizował sprawę pod kątem art. 55-57 pkt 1 u.f.p., a nie na podstawie art. 67a O.p. Mimo powyższej nieprawidłowości, to jednakże nie ona stanowiła główną przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem przesłanki do zastosowania tej ulgi określone w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. odpowiadają przesłankom badanym przez organ i określonym art. 56 ust. 1pkt 5 u.f.p., a więc w obu przypadkach chodzi o ważny interes wnioskodawcy lub interes publiczny. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydając zaskarżoną decyzję naruszył jednak również podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej: "K.p.a.", co powoduje, że decyzja ta nosi znamiona dowolności. Organ administracji rozpatrując wniosek o umorzenie należności działa w ramach uznania administracyjnego, o czym była mowa wyżej. Oczywistym przy tym jest, że wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Ze względu na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, przy niewłaściwym uzasadnieniu decyzji uznaniowej, z samego przepisu prawa oraz istniejącego w sprawie stanu faktycznego nie można wywieść jednoznacznej oceny, czy decyzja organu jest prawidłowa w zakresie samego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony, a zatem czy jest prawidłowa w aspekcie materialnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2494/13). Sądowa kontrola legalności takich decyzji jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Stwierdzenie przez ustawodawcę, że organ może umorzyć należności, w tym wypadku należność z nałożonej kary pieniężnej, nie oznacza jednak dowolności (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2012 r. sygn. II GSK 1545/11). Organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do rzetelnej analizy wszystkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Wybór kierunku rozstrzygnięcia winien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Kontrola Sądu obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, czy ustalone okoliczności faktyczne zostały poddane wnikliwiej i rzetelnej ocenie. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organ nie ocenił rzetelnie i wnikliwie faktycznych aktualnych możliwości płatniczych strony. Zawarte w uzasadnieniu decyzji stwierdzenie, iż ocena przesłanki ważnego interesu dłużnika w kontekście przedstawionej przez stronę sytuacji majątkowej i życiowej doprowadziła do uznania, iż brak podstaw do zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności, pozostaje w logicznej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Należy zauważyć, że organ bardzo pobieżnie odniósł się do przesłanki interesu publicznego w umorzeniu należności, a przedstawione przez wnioskodawcę fakty wymagały od organu pogłębionej refleksji w tym przedmiocie. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie został właściwie rozpatrzony i oceniony, co uzasadnia postawienie zarzutu naruszenia art. 77 §1 i art. 80 K.p.a. Organ niedostatecznie bowiem wziął pod uwagę specyficzną indywidualną, obiektywnie trudną sytuację zobowiązanego. W szczególności z uzasadnienia decyzji nie wynika z jakich przyczyn organ uznał, że sytuacja strony nie wskazuje, aby w sposób trwały nie posiadała ona możliwości spłaty zadłużenia. Należy zauważyć, że skarżący do odwołania dołączył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 13.07.2015 r. , z którego wynika, że został zaliczony do stopnia niepełnosprawności znacznego , a więc jego stan zdrowia pogorszył się w stosunku do roku poprzedniego. Z treści decyzji wynika, że skarżący ma problemy z poruszaniem się. Orzeczenie to zostało wydane co prawda na czas oznaczony – do 13.07.2017 r., ale zważywszy że niepełnosprawność istnieje od 6-go roku życia i obecny wiek zainteresowanego, to znaczące polepszenie stanu zdrowia nie wydaje się prawdopodobne. Doświadczenie życiowe wskazuje, że bardziej prawdopodobna jest sytuacja odwrotna. Umknęło także uwadze organu, że skarżący nie otrzymuje już zasiłku chorobowego, więc jedynym jego dochodem jest renta. Z tych powodów, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie mieści się w sferze swobodnego uznania administracyjnego lecz nosi cechy dowolności, a ustalenia dokonane przez organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego są niepełne i w konsekwencji niewyczerpująco rozpatrzone. Ponownie rozpoznając sprawę organ - mając na uwadze wskazania Sądu - winien poddać wnikliwej analizie sytuację życiową i materialną wnioskodawcy oraz jego rodziny, ze szczególnym uwzględnieniem dochodów i niezbędnych wydatków, biorąc pod uwagę konieczność utrzymania gospodarstwa domowego na poziomie niezagrażającym egzystencji oraz uwzględniając obciążenia wynikające z innych tytułów, a następnie rozważyć, czy w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie kary pieniężnej. Analiza ta winna być dokonana w ramach zakreślonych wskazanymi przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu przepisami prawnymi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu, który miał wpływ na treść rozstrzygnięcia i uchylił je na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.