V SA/Wa 559/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013r. sprawy ze skargi A. P. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz A. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "ARiMR") zawarte w piśmie z dnia [...] października 2012 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: A. P. złożył w dniu 3 listopada 2011 r. wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 311 "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej". Pismem z dnia 7 lutego 2012 r. ARiMR poinformowała wnioskodawcę o stwierdzonych uchybieniach wniosku oraz wezwała do złożenia poprawnych dokumentów i wyjaśnień według 14-punktowej listy (vide: k. 181-186 akt adm.). W piśmie zwrócono się m. in. o dostarczenie Formularza informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis (punkt 2), zwany dalej: "Formularzem de minimis", a także dostarczenie podpisanego kosztorysu inwestorskiego (punkt 7). W dniu 7 marca 2012 r. do Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęły dokumenty nadesłane przez wnioskodawcę w odpowiedzi na wezwanie, w tym kosztorys inwestorski (k. 133-138 akt adm.) oraz Formularz de minimis wypełniony w dniu 28 lutego 2012 r. (k. 149-155 akt adm.). Pismem z dnia 15 czerwca 2012 r. wnioskodawca został ponownie wezwany do uzupełnienia wniosku według 18-punktowej listy (vide: k. 98-103 akt adm.). W punkcie 2 pisma wskazano, iż wnioskodawca załączył błędnie wypełniony Formularz de minimis, w związku z czym zwrócono się o jego korektę. Ponadto zwrócono się m. in. o przedłożenie inwentaryzacji obiektu, w którym wnioskodawca planuje wykonać roboty budowlane w ramach realizowanej operacji (punkt 17), a także o poprawę kosztorysu inwestorskiego, w którym brak jest tabeli elementów scalonych (punkt 18). Do pisma załączono – według informacji o załącznikach – "Kopie stron Wniosku oraz załączników wypełnionych na formularzach Agencji złożonych przez Wnioskodawcę, które wymagają uzupełnienia / poprawienia z zaznaczonymi błędami / brakami". W dniu 10 września 2012 r. do Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęły dokumenty nadesłane przez wnioskodawcę w odpowiedzi na wezwanie, w tym kosztorys inwestorski uproszczony (k. 34-44 akt adm.) oraz Formularz de minimis wypełniony w dniu 25 lipca 2012 r. (k. 48-52 akt adm.). Zaskarżonym pismem z dnia [...] października 2012 r. o numerze [...], ARiMR odmówiła przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1442 ze zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem". W uzasadnieniu podniesiono, iż zgodnie z § 10 ust. 5 jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, ARiMR nie przyznaje pomocy. Wskazano, iż pismem z dnia 15 czerwca 2012 r. wezwano wnioskodawcę do dostarczenia uzupełnień / poprawnych dokumentów / wyjaśnień do wniosku, jednakże złożone w odpowiedzi uzupełnienia są niekompletne. ARiMR stwierdziła następujące braki: 1) Formularz de minimis (złożony w dniu 10 września 2012 r.) został nieprawidłowo wypełniony, bowiem w punkcie B 5 b), c) i e) zaznaczono odpowiedź "tak", natomiast pkt B 6 pozostał niewypełniony, co powoduje, że nie można ustalić czy wnioskodawca jest w stanie odzyskać płynność finansową; 2) w kosztorysie inwestorskim brak ogólnej charakterystyki obiektu lub robót budowlanych zawierający opis techniczny wraz z istotnymi parametrami, które określają wielkość obiektu lub robót budowlanych; 3) brak inwentaryzacji obiektu, w którym wnioskodawca planuje wykonać roboty budowlane; 4) brak oryginału zaświadczenia z banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej wskazującego wyodrębniony rachunek wnioskodawcy lub jego pełnomocnika, bądź też kopii umowy z bankiem lub spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową na prowadzenie wyodrębnionego rachunku lub jego części, bądź też innego dokumentu z banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej świadczącego o aktualnym, wyodrębnionym numerze rachunku. Pismem z dnia 9 listopada 2012 r. skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu podniósł, iż do wezwania z dnia 15 czerwca 2012 r. ARiMR dołączyła 5 stron Formularza de minimis – strony nr 2, 3, 5, 6 i 7 – które wypełnił zgodnie z zaleceniami, natomiast ARiMR nie załączyła strony nr 4 zawierającej punkt B 6, wobec czego nie został on uzupełniony. Wskazał także, iż kosztorys inwestorski został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane i zgodnie z właściwymi przepisami, zaś na wezwanie z dnia 15 czerwca 2012 r. kosztorys został uzupełniony o tabelę elementów scalonych. Odnosząc się do zarzuconego braku inwentaryzacji obiektu, wnioskodawca zauważył, iż istnieją dwa rodzaje inwentaryzacji, natomiast ARiMR nie określiła jakiej oczekuje. Wskazał również jakie dokumenty dostraczył w odpowiedzi na wezwanie organu w tym zakresie. Wnioskodawca przyznał, iż nie podał numeru rachunku do wypłaty zaliczki, jednakże nie ma to wpływu na merytoryczną wartość wniosku i nie powinno go dyskwalifikować. Zaznaczył przy tym, iż wyjaśnił w odpowiedzi na wezwanie, iż numer rachunku i wymaganą gwarancję bankową przedstawi przed podpisaniem umowy o dofinansowanie. Stosując się do pouczenia zawartego w piśmie ARiMR, A. P. złożył w dniu 10 stycznia 2012 r. (data nadania korespondencji w placówce pocztowej) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie pisma ARiMR z dnia [...] października 2012 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisamych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materilanego poprzez błędną wykładnię § 2 i § 4 rozporządzenia; 2) przepisów postępowania, w szczególności art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.". W uzasadnieniu skargi podtrzymał argumentację zaprezentowaną w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz wskazał, iż pozostało ono bez odpowiedzi organu, wobec czego skarga stała się konieczna. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 24 stycznia 2013 r., ARiMR stwierdziła, że nie doszło do naruszenia prawa. Organ uwzględnił część zarzutów wnioskodacy i stwierdził, że przesłanki odmowy wskazane w punktach 2 i 4 zaskarżonego pisma z dnia [...] października 2012 r., nie powinny stanowić o odmowie przyznania pomocy. W pozostałym zakresie ARiMR podtrzymała wczesniejsze stanowisko o stwierdzonych nieprawidłowościach. Wskazano, iż po skierowaniu do skarżącego pierwszego wezwania do złożenia uzupełnionego Formularza de minimis, odesłał on egzemplarz, który nie został wypełniony w punkcie 5, wobec czego ponownie wzywając do uzupełnienia tego braku organ przekazał jedynie kopie tych stron Formularza de minimis, które wymagały poprawy, nie mając wiedzy o tym, że w punkcie 5 wnioskodawca wskaże na trudności dotyczace sytuacji ekonomicznej. W tym zakresie ARiMR przyjeła, iż kolejne wezwanie – trzecie – było niemożliwe zgodnie z § 10 ust. 3 i 4 pkt 2 rozporządzenia. W odniesieniu do braku opisanego w punkcie 3 zaskarżonego pisma, tj. niedostarczenia inwentaryzacji obiektu, organ wyjaśnił, iż poprawny kosztorys inwestorski został złożony dopiero w odpowiedzi na piewrsze wezwanie, wobec czego ARiMR miała obowiązek sprawdzić przedmiary robót budowlanych ujęte w kosztorysie oraz dokonać oceny kosztów kwalifikowanych. Wskazano przy tym, iż w odpowiedzi na drugie wezwanie z dnia 15 czerwca 2012 r. wnioskodawca nie dostarczył inwentaryzacji obiektu dotyczacej stanu sprzed rozpoczęcia prac budowlanych, co uniemożliwia potwierdzenie kwalifikowalności kosztów. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniosła o jej oddalenie powołując argumenty zaprezentowane w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżacego oświadczył, iż ogranicza skargę do zarzutów wskazanych w punktach 1 i 3 zaskarżonego pisma, bowiem organ w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wycofał się z pozostałych zarzutów (vide: protokół rozprawy, k. 27 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Wskazać na wstępie należy, iż kontrolowane przez sąd rozstrzygnięcie stanowi akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Taki charakter nadał mu ustawodawca, o czym postanowił w art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 173), zwanej dalej: “ustawą o wspieraniu". Zgodnie natomiast z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Podkreślenia wymaga również i to, że stosując przewidziane ustawą p.p.s.a. środki, w szczególności przepis art. 134 § 1, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że zasługuje ona na uwzględnienie. Nakreślając ramy prawne kontrolowanej sprawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o wspieraniu, pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Stosownie natomiast do art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę w formie pisemnej o odmowie przyznania pomocy, z podaniem przyczyn odmowy. Wobec tego, iż przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest odmowa przyznania pomocy z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braków wniosku, przypomnieć należy regulacje dotyczące warunków oraz trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie pomocy, jak również tryb ich składania, zostały określone w przepisach rozporządzenia, wydanego na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu. Regulacje § 10 ust. 3-5 rozporządzenia stanowią, że jeżeli wniosek o przyznanie pomocy nie spełnia innych niż określone w ust. 1 i 2 wymagań, Agencja wzywa wnioskodawcę w formie pisemnej, do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (ust. 3 § 10). Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie: 1) żadnego z braków, Agencja nie przyznaje pomocy; przepis art. 22 ust. 3 ustawy, dotyczący odmowy przyznania pomocy, stosuje się odpowiednio 2) wszystkich braków, Agencja wzywa ponownie wnioskodawcę, w formie pisemnej do usunięcia braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (ust. 4 § 10). Odtwarzając wzór zachowania ARiMR badającej złożony wniosek o przyznanie pomocy ustalony w rozporządzeniu należy powiązać kwestię wezwań do usunięcia braków z badaniem ich wykonania. Z odtworzonego modelu wynika, co zakłada racjonalne działanie ARiMR, aby były co najwyżej dwa wezwania do usunięcia braków. ARiMR w pierwszym wezwaniu powinna wezwać do usunięcia wszystkich braków, które wystąpiły w złożonym wniosku, a następnie ustalić czy zostały one usunięte w terminie. W przypadku gdy nie został usunięty żaden z braków, ARiMR od razu nie przyznaje pomocy (§ 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia). Natomiast, gdy nie zostały usunięte wszystkie braki (co oznacza, że pewne zostały uzupełnione) ARiMR ma obowiązek ponownego wezwania wnioskodawcy, chyba że zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia). Z powyższej regulacji wynika, że istnieje powiązanie pomiędzy brakami wymienionymi w wezwaniu do ich usunięcia a ponownym wezwaniem, gdyż po wysłaniu wezwania do usunięcia braków, ARiMR dokonuje analizy czy zostały one usunięte. Dopiero gdy pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków nie usunięto wszystkich braków, wówczas ARiMR nie przyznaje pomocy (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2012 r. o sygn. akt II GSK 1405/11; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, iż poza sporem między stronami pozostaje to, że złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie pomocy wymagał uzupełnień/poprawek, a ARiMR w pismach z dnia 7 lutego 2012 r. oraz 15 czerwca 2012 r. wskazała braki/nieprawidłowości wniosku oraz wezwała do ich usunięcia. Jednocześnie wskazać należy, że powodem odmowy przyznania pomocy było uznanie przez ARiMR, iż skarżący – mimo dwukrotnego wezwania – nie usunął wszystkich wskazanych braków/nieprawidłowości wniosku i w związku z tym, stosownie do § 10 ust. 5 rozporządzenia, poinformowano go o odmowie przyznania pomocy. W ocenie Sądu działanie ARiMR w tym zakresie naruszało prawo, bowiem organ zastosował przepis § 10 ust. 5 rozporządzenia, mimo że nie zaistniały określone w nim przesłanki. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż określony w przepisach § 10 ust. 3-5 rozporządzenia sposób zachowania ARiMR ma charakter wzorcowy. Z przedstawionego w tych przepisach wzorca wynika, iż ARiMR ma obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków. Ponowne wezwanie do usunięcia braków, dokonywane jest po przeprowadzeniu oceny otrzymanej odpowiedzi. W orzecznictwie podkreśla się, iż w postępowaniu dotyczącym usunięcia braków istotne jest prawidłowe powiązanie wezwania do usunięcia braków z udzieloną odpowiedzią, co ma na celu ustalenie, czy w wyniku udzielonej odpowiedzi ujawnił się nowy brak, czy też jest on związany z poprzednio ujawnionym, do którego usunięcia strona została już wezwana (por. wyroki NSA: z 23 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1405/11, oraz z 6 lutego 2013 r., sygn. akty II GSK 2156/11). Z kolei w wyroku z dnia 25 czerwca 2013 r. o sygn. akt II GSK 421/12, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż z uwagi na surowe konsekwencje nieusunięcia braków wniosku lub niezłożenia wyjaśnień w terminie, konieczne jest, aby kierowane do strony – dwukrotne i takie same – wezwania były czytelne i jednoznaczne. W niniejszej sprawie organ wezwał skarżącego – pierwszym pismem z dnia 7 lutego 2012 r. – do dostarczenia Formularza de minimis (punkt 2) – bowiem nie został on złożony wraz z wnioskiem. W odpowiedzi wnioskodawca złożył w dniu 7 marca 2012 r. Formularza de minimis, wypełniony w dniu 28 lutego 2012 r., składający się z 7 stron (k. 149-155 akt adm.). Pismem z dnia 15 czerwca 2012 r. wnioskodawca został wezwany do dokonania korekty złożonego Formularza de minimis. Do wezwania załączono strony, które wymagają poprawy, co potwierdził organ w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz w odpowiedzi na skargę. Z wyjaśnień wnioskodawcy – zawartych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz w skardze – wynika, iż do wezwania załączone zostały strony nr 2, 3, 5, 6 i 7 – które wypełnił i przedstawił ARiMR. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się strony Formularza de minimis nr 2, 3, 5, 6 oraz 7, opatrzone pieczęcią Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR ze wskazaniem daty wpływu w dniu 10 września 2012 r. (k. 48-52 akt adm.). Stwierdzić zatem należało, iż ARiMR nie wezwała wnioskodawcy dwukrotnie do uzupełnienia tego samego braku, bowiem pierwszym pismem wezwano go do złożenia Formularza de minimis, zaś drugim – do dokonania korekty określonych stron tego formularza, przy czym nie przesłano (ponownie) do wnioskodawcy strony nr 4, na której znajdowało się stwierdzone uchybienie. Tym samym nie można było uznać, że wnioskodawca został ponownie wezwany do usunięcia omawianego braku. Co więcej, w tym zakresie przyjąć można, że treść wezwania z dnia 15 czerwca 2012 r. mogła wprowadzić skarżącego w błąd, a co najmniej nie była ona czytelna ani jednoznaczna. To samo dotyczy drugiego ze stwierdzonych przez ARiMR braków wniosku. Zauważyć należy, iż organ wezwał wnioskodawcę do przedłożenia inwentaryzacji obiektu, w którym planuje wykonać roboty budowlane w ramach realizowanej operacji – pismem z dnia 15 czerwca 2012 r. (punkt 17 pisma). W tym zakresie skarżący nie był natomiast wzywany ani wcześniejszym pismem z dnia 7 lutego 2012 r., ani też ponownie, bowiem ARiMR nie wystosowała już do wnioskodawcy żadnego późniejszego wezwania. Powoduje to, że również i w tym zakresie nieuprawnione było zastosowanie § 10 ust. 5 rozporządzenia. Niezależnie od powyższego, wskazać trzeba iż w zaskarżonym piśmie z [...] października 2012 r. organ nie uzasadnił na czym polega określony w punkcie 3 "brak inwentaryzacji obiektu". W tym zakresie należy mieć na uwadze to, że skarżący złożył określone dokumenty w odpowiedzi na wezwanie z dnia 15 czerwca 2012 r., które w jego przekonaniu stanowią uzupełnienie omawianego braku. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż odmowa przyznania pomocy z uwagi na niespełnianie warunków jej przyznania jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, nie zaś rozstrzygnięciem wydawanym w trybie określonym w § 10 ust. 5 rozporządzenia. ARiMR nie przyznaje pomocy jeżeli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie wszystkich braków, przy czym chodzi tu o wymagania wniosku – w rozumieniu § 10 ust. 3 rozporządzenia. Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, obowiązkiem podmiotu wdrażającego jest poinformowanie wnioskodawcy o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Obowiązek ten ma charakter gwarancyjny, bowiem jego prawidłowe zrealizowanie umożliwia poddanie kontroli odmowy przyznania pomocy, w trybie określonym w ust. 4 art. 22 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2011 r. o sygn. akt II GSK 685/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 281/13). Rozpatrując ponownie sprawę ARiMR winna wykonać obowiązek wynikający z § 10 ust. 3 rozporządzenia, a następnie ponownie dokonać analizy przedłożonych dokumentów i wyjaśnień z uwzględnieniem tych, które zostaną ewentualnie złożone w odpowiedzi na ponowne wezwanie. Z wyłożonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i stosując przepis art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach orzeczono w punkcie 2 sentencji, na podstawie art. 200 p.p.s.a.