V SA/Wa 561/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia ... grudnia 2019 r., nr .... w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez K. L. (dalej: Strona lub Skarżący) jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: organ lub Prezes PFRON) z [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu z [...] lipca 2019 r. nr [...] ustalającą Stronie wysokość miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy wrzesień 2018 r. w kwocie 0, 00 zł. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym. Strona przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Fundusz lub PFRON) wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2018 r. w terminie przewidzianym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 951). Fundusz działając na podstawie art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (aktualnie t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 426 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji) poinformował Stronę pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., że wyliczona przez Stronę wysokość przysługującego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2018 r. oraz kwota dofinansowania wyliczona przez organ różnią się. Pismem nadanym w dniu [...] stycznia 2019 r. (wpływ do Funduszu w dniu [...] lutego 2019 r.) Strona przesłała wniosek o wydanie decyzji o wysokości dofinansowania za wrzesień 2018 r. Pismem z [...] lutego 2019 r. organ powiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc wrzesień 2018 r. oraz wezwał Stronę do przesłania: listy płac za wrzesień 2018 r. wraz z potwierdzeniami wypłaty wynagrodzeń za wrzesień 2018 r., deklaracji ZUS DRA i ZUS RCA wraz z potwierdzeniami opłacenia składek ZUS od wynagrodzeń za wrzesień 2018 r. (lub październik 2018 r. jeśli wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym zostały wypłacone w październiku 2018 r.), potwierdzenie opłacenia podatku za wrzesień 2018 r.(lub październik 2018 r. jeśli wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym zostały wypłacone w październiku 2018 r.), wraz z dokumentem wskazującym wysokość podatku. W odpowiedzi pismem z dnia [...] lutego 2019 r. Strona przesłała żądane dokumenty, potwierdzające m.in., że wypłata wynagrodzeń za wrzesień 2018 r. nastąpiła w październiku 2018 r. Pismem z dnia [...] lutego 2019 r., znak: Ldz. [...] organ wystąpił do ZUS o informację, kiedy płatnik opłacił składki ZUS za: wrzesień 2018 r. - październik 2018 r. W odpowiedzi, pismem z [...] marca 2019 r., ZUS poinformował, iż składki ZUS za październik 2018 r. zostały opłacone w dniach: 29 listopada 2018 r. oraz 21 grudnia 2018 r. Z informacji wynikało, że Strona była zobowiązana do opłacenia składek ZUS za październik 2018 r. w wysokości [...] zł., a kwota opłacona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji wynosi [...] zł, a więc powyżej 2 % składek należnych za przedmiotowy miesiąc. Decyzją z [...] lipca 2018 r. o wskazanym powyżej numerze Prezes PFRON ustalił Stronie wysokość miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2018 r. w kwocie 0,00 zł. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 45 ust. 3a, art. 26c ust. 4 ustawy o rehabilitacji. Pismem nadanym w dniu [...] lipca 2019 r. (wpływ do Funduszu w dniu [...] lipca 2019 r.) Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie wyjaśniła, że składki ZUS zostały uiszczone w terminie przewidzianym w art. 26 a ust. 1a1 pkt. 3. Podkreśliła że w ww. artykule ustawy o rehabilitacji określa się wyłącznie dofinasowanie związanie z cechami dotyczącymi konkretnego pracownika, na którego pracodawca zamierza uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego, a także w związku z cechami terminów płacy tej osoby. Oznacza to konieczność indywidualnego ustalenia terminów do porównania, czy zachodzą przesłanki wyłączenia dofinansowania określone w art. 26a ust. 1a1 pkt. 3 ustawy o rehabilitacji. W toku rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w celu ustalenia terminowości opłacenia składek ZUS za październik 2019 r. za poszczególnych pracowników niepełnosprawnych organ zwrócił się do ZUS pismem z [...] sierpnia 2019 r. z zapytaniem czy płatnik pokrył całość deklarowanej kwoty z deklaracji ZUS DRA za październik 2018 r. za pracowników zgłoszonych we wniosku. Jednocześnie Fundusz zapytał czy E. L. i U. W. mają ustalone prawo do emerytury. W odpowiedzi ZUS pismami z dni: • [...] września 2019 r. sygn. sprawy: [...] poinformował, że U. W. podlega ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu od 1 marca 2018 r. do 31 stycznia 2019 r. • [...] września 2019 r. sygn. sprawy: [...] poinformował, że E. L. podlega ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu od 1 marca 2018 r. do 6 maja 2019 r, • [...] września 2019 r. sygn. sprawy: [...] poinformował, że A. L. podlega ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu od 1 marca 2018 r. do 4 września 2018 r. oraz od 15 października 2019 r. do 31 marca 2019 r., • [...] września 2019 r. sygn. sprawy: [...] poinformował, że P. L. podlegał ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu od 1 marca 2018 r. do 9 maja 2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z dnia [...] września 2019 r. sygn. sprawy: [...] r. poinformował również, że za: U. W., E. L., A. L., P. L., płatnik składki ZUS za październik 2018 r. opłacił w dniach: 29 listopada 2018 r. oraz 21 grudnia 2018 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni z zastrzeżeniem ust. 1a2. Prezes PFRON opierając się na analizie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że pracownicy niepełnosprawni podlegają ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu oraz że składki ZUS za październik 2018 r. zostały opłacone w dniach: 29 listopada 2018 r. oraz 21 grudnia 2018 r. Organ podkreślił, że ustawą z dnia 23 października 2018 r. o Solidarnościowym Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych (Dz. U z 2018 r., poz. 2192) do art. 26a ustawy o rehabilitacji, dodano ust. 1a2 w brzmieniu: kwota miesięcznych należnych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a1 pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. Powyższe wskazuje, że jeżeli pracodawca ubiegający się o wypłatę środków Funduszu tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, dokona częściowej zapłaty składek do ZUS z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, zaś kwota opłacona po terminie wskazanym w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, nie przekroczy 2% składek należnych za dany miesiąc, pracodawca nie traci prawa do uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ten okres. Organ na podstawie danych uzyskanych z ZUS ustalił, że Strona opłaciła składki ZUS za październik 2018 r. w całości, lecz w części po terminie. Składki ZUS za październik 2018 r. Strona opłaciła wpłatami z dni: 29 listopada 2018 r. oraz 21 grudnia 2018 r. Jednocześnie ww. pismo z dnia [...] września 2019 r., sygn. sprawy: [...] wskazuje, że Strona była zobowiązana do opłacenia składek ZUS za październik 2018 r. w łącznej kwocie [...] zł, a wpłata z dnia 21 grudnia 2018 r., a więc dokonana z uchybieniem terminu przekraczającym 14 dni, opiewała na kwotę [...] zł, tj. ponad 2% składek należnych za ten miesiąc. W skardze decyzji Prezesa PFRON z [...] grudnia 2019 r. zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 6, 7, 8, 9 k.p.a. w zw. z art. 77, 80, 107 § 3 k.p.a., polegający na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego przez organ II instancji, polegający na braku ustalenia, czy koszty pracy (składki ZUS), w stosunku do zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych były opłacane w sposób terminowy, oraz brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie; b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegający na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2019 r. podczas gdy, fakt terminowego uiszczenia składek ZUS, w stosunku do pracowników niepełnosprawnych, uzasadniał zmianę bądź uchylenie w/w decyzji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 26a ust. 1a1 pkt 3 w zw. z art. 1 ustawy o rehabilitacji przez jego niewłaściwe zastosowanie, z uwagi na fakt, iż wszelkie koszty pracy (ze szczególnym uwzględnieniem składek ZUS), w stosunku do zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych zostały uiszczone w sposób terminowy, zaś osoby nie będące osobami niepełnosprawnymi nie podlegają zakresowi regulacji niniejszej ustawy; b) art. 26a ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji przez jego niezastosowanie, z uwagi na spełnienie warunków uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych o których mowa w art. 26a- 26c ustawy o rehabilitacji; c) art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 12 § 2 k.p.a., przez ich niezastosowanie i rozpoznanie przedmiotowej sprawy z uchybieniem terminów ustawowych. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji wydanych przez Prezesa PFRON oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes PFRON wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) oraz pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), niniejsza sprawa może być rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zostało poprzedzone wyrażeniem zgody przez Strony w tym zakresie. Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy Sąd zauważa, że Unia Europejska w sposób szczególny wspiera osoby niepełnosprawne, co znajduje także odzwierciedlenie w preambule rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 17 czerwca 2014 r. nr 651/2014 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu ( Dz. Urz. UE z 2014 r. nr. 187 str.1, dalej rozporządzenie 651/2014). Zgodnie bowiem z motywem 52 i 54 tego rozporządzenia wspieranie (...) pracowników niepełnosprawnych to niezwykle istotne cele polityki gospodarczej i społecznej Unii i jej państw członkowskich. Pewne kategorie pracowników (...) niepełnosprawnych wciąż mają trudności z wejściem na rynek pracy i pozostaniu na nim. W związku z tym organy publiczne mogą stosować środki mające na celu zachęcenie przedsiębiorstw do zwiększenia poziomów zatrudnienia tych kategorii pracowników, zwłaszcza osób młodych. Jako że koszty zatrudnienia stanowią część zwykłych kosztów operacyjnych każdego przedsiębiorstwa, pomoc na zatrudnienie (...) pracowników niepełnosprawnych powinna mieć pozytywny wpływ na poziomy zatrudnienia wspomnianych kategorii pracowników i nie powinna zaledwie umożliwiać przedsiębiorstwom ograniczenie kosztów, które musiałyby ponieść w przypadku nieotrzymania pomocy. Pomoc taka powinna być więc wyłączona z obowiązku zgłoszenia, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że przyczyni się ona do wejścia lub ponownego wejścia tych kategorii pracowników na rynek pracy i pozostania na nim. Kontrolowane przez sąd postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, zainicjowane zostało wnioskiem Skarżącego o wydanie decyzji o wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2018 r. Wniosek powyższy złożony został w następstwie poinformowania Skarżącego przez Fundusz, że kwota dofinansowania ustalona przez Fundusz jest inna niż wykazana we wniosku o wpłatę dofinansowania do pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2018 r. Organ ustalił bowiem Skarżącemu wysokość miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń czterech pracowników niepełnosprawnych za wrzesień 2018 r. w kwocie 0, 00 zł z powodu nie spełnienia przesłanek umożliwiających wypłatę dofinansowania określonych w ustawie o rehabilitacji. Należy wskazać, że miesięczne dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji w wersji mającej zastosowanie do rozpatrywanej sprawy pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, zwane dalej "miesięcznym dofinansowaniem", przysługuje w kwocie: 1) 1800 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności; 2) 1125 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności; 3) 450 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Zgodnie z treścią art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni z zastrzeżeniem ust. 1a2. Przy czym kwota miesięcznych należnych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem powyższego terminu nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc (art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji). Przez koszty płacy należy rozumieć wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i Fundusz Solidarnościowy (art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji). Stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 300 ze zm.; dalej: u.s.u.s.) płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2a i 2b, nie później niż: 1) do 10 dnia następnego miesiąca – dla osób fizycznych opłacających składkę wyłącznie za siebie; 2) do 5 dnia następnego miesiąca – dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych; 3) do 15 dnia następnego miesiąca – dla pozostałych płatników. Skarżącego jako płatnika składek obowiązywał więc termin przewidziany w art. 47 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s. na opłacenie miesięcznych kosztów pracy. Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014. Art. 2 pkt 3 rozporządzenia 651/2014 pracownika niepełnosprawnego definiuje jako każdą osobę, która: a) jest uznana za osobę niepełnosprawną na mocy prawa krajowego; lub b) ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełne i skuteczne uczestnictwo w środowisku pracy na równych zasadach z innymi pracownikami. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Natomiast osobą niepełnosprawną jest zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji jest osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia. Art. 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 stanowi, że pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych (art. 33 ust. 5). W myśl art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwanego dalej "pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą", 75% tych kosztów. Tym samym art. 26a ust. 4 w zakresie intensywności pomocy dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest odzwierciedleniem 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014. Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń). Sąd w tym miejscu ponownie wskazuje, że przy wykładni przepisów krajowych należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Jest to szczególnie istotne przy odkodowaniu normy prawnej wskazanej w powołanym art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Zauważyć bowiem należy, że art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 wskazuje, że za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Tym samym przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych. W sprawie sporna jest kwestia związana z opłaceniem należności składkowych za pracowników niepełnosprawnych. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie Prezes PFRON prawidłowo ustalił stan faktyczny wskazując, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że Skarżący wypłacił wynagrodzenia pracownikom niepełnosprawnym za wrzesień 2018 r. w październiku 2018 r., co oznacza, że badaniu organu podlegało ustalenie terminowości opłacenia kosztów pracy (składek na ubezpieczenia) za październik 2018 r. Na podstawie przedstawionych informacji pochodzących od ZUS (pismo z [...] września 2019 r. sygnatura [...]), a więc informacji mających walor dokumentu urzędowego organ ustalił, że Skarżący był zobowiązany do zapłaty składek za październik 2018 r. - na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego oraz Fundusz Pracy, Solidarnościowy Fundusz Wsparcia Osób Niepełnosprawnych i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - w łącznej kwocie [...] zł. Natomiast kwota składek opłaconych z uchybieniem terminu wskazanego w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, tj. w dniu 21 grudnia 2018 r., wynosi [...] zł, a zatem znacznie powyżej 2% składek należnych za analizowany okres. Podkreślić należy, że organ dokonał powyższych ustaleń w oparciu o wiarygodne dane i informacje przekazane przez ZUS na zapytania organu kierowane do ZUS zarówno na etapie postępowania prowadzonego przed wydawaniem pierwszej decyzji z ...lipca 2019 r. jak i zaskarżonej decyzji z ... grudnia 2019 r. Natomiast Skarżący, pomimo zapewnienia przez organ czynnego udziału w całym przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, nie przedstawił argumentów, a tym bardziej dowodów, które podważałyby w jakikolwiek sposób prawidłowość i wiarygodność ustaleń Prezesa PFRON w zakresie terminowości regulowania składek za pracowników niepełnosprawnych. Przedstawiając powyższe Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego polegające na: niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i braku ustalenia czy koszt pracy (składki ZUS), w stosunku do zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych, były opłacane w sposób terminowy, a także na wadliwym utrzymaniu w mocy decyzji Prezesa PFRON z [...] lipca 2019 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że informacja ZUS zawarta w piśmie z [...] września 2019 r., dotycząca regulowania przez Skarżącego składek za październik 2018 r., przekazana została na zapytanie organu o terminowość płatności składek wobec: A. L., E. L., P. L. oraz U. W., tj. wobec zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych (status tych pracowników jako niepełnosprawnych potwierdził również sam Skarżący w skardze). W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że ustalenia organu oparte na informacji ZUS odnoszą się do składek regulowanych względem pracowników niepełnosprawnych. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnego dowodu na potwierdzenie swojego twierdzenia, że płatność składek na rzecz zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych nastąpiła w wymaganym terminie. Dlatego też Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. Sąd wskazuje, że organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, a także właściwie i wnikliwie go ocenił. Organ zwracał się do ZUS w sprawie informacji czy wpłaty zostały dokonane wobec pracowników niepełnosprawnych w obowiązującym płatnika terminie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a organ jednoznacznie wyjaśnił przesłanki, z powodu których ustalił wysokość miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w określonej kwocie. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes PFRON, po uzupełnieniu postępowania dowodowego o dodatkowe informacje z ZUS, miał pełne podstawy do utrzymania w mocy własnej decyzji z [...] lipca 2019 r., co powoduje, że także zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi. Niezależnie od powyższego i odnosząc się do twierdzenia Skarżącego, że nie regulował w wymaganym terminie należności składkowych jedynie w odniesieniu do pracowników niebędących osobami niepełnosprawnymi Sąd wskazuje, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. poz. 1831) co do zasady określa konkretny sposób zaliczania wpłat na poszczególne fundusze. Przepisy powyższego rozporządzenia wskazują na proporcjonalny sposób zaliczania wpłaty, co oznacza, że uiszczanie przez pracodawcę tylko część należności składkowych powoduje, że w stosunku do każdego z pracowników w tym również niepełnosprawnych powstaje niedopłata wymagająca uzupełnienia. W powołanym rozporządzeniu brak jest więc jakiegokolwiek przepisu, który umożliwiałby lub nakazywałby w pierwszej kolejności księgowanie należności składkowych za pracowników niepełnosprawnych. W ocenie Sądu nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 26a ust. 1a1 pkt 3 w zw. z art. 1 ustawy o rehabilitacji oraz art. 26a ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Jak już zostało wykazane powyżej, w realiach rozpoznawanej sprawy, Skarżący nie może skutecznie powoływać się, że uiścił należne składki względem zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych w wymaganym terminie, a tym samym spełnił warunki do otrzymania wnioskowanego dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych. W tej sytuacji pomimo złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania Skarżący nie może oczekiwać wypłaty tego dofinansowania, co czyni zarzut naruszenia art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 12 k.p.a. także niezasadny. Zatem Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu, organ prowadził przedmiotowe postępowanie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.