V SA/Wa 611/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność zabezpieczającą; 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2012 roku nr [...]; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. P. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] marca 2012 r. sygn. akt [...] P. ustanowił na mieniu A.P. (dalej: skarżący) zabezpieczenie majątkowe grożących mu kar w postaci: a) kary grzywny w wysokości [...] zł ([...]); b) środka karnego w postaci przepadku korzyści osiągniętej z przestępstwa lub jej równowartości w wysokości [...] zł. W konsekwencji powyższego, wnioskiem z [...] marca 2012 r. P. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym. Pismem z [...] marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. zawiadomił skarżącego o zajęciu zabezpieczającym praw majątkowych w postaci papierów wartościowych, zapisanych na rachunku papierów wartościowych oraz wierzytelności z rachunku pieniężnego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego podmiotem prowadzącym takie rachunki. Skarżący pismem z [...] marca 2012 r. złożył skargę na czynności zabezpieczające zarzucając, że postanowieniu z [...] marca 2012 r. nie zostało zaopatrzone w sądową klauzulę wykonalności. Postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. oddalił skargę skarżącego na powyższe postanowienie, ponieważ do dokonania czynności zabezpieczających nie jest wymagana sądowa klauzula wykonalności. Minister Finansów – w rozpatrzeniu zażalenia z [...] czerwca 2012 r. – postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Uznał, iż przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) nie przewidują wymogu uzyskiwania klauzuli wykonalności dla postanowienia prokuratora o zabezpieczeniu majątkowym, jeżeli jednym postanowieniem zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenie pieniężne albo nawiązkę i zgodnie z art. 195a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.; dalej: k.k.w.) prokurator zlecił urzędowi skarbowemu wykonanie tego postanowienia. Klauzula wykonalności jest bowiem wyłącznie instytucją postępowania cywilnego. W przypadku przekazania postanowienia do wykonania urzędowi skarbowemu nie zachodzi zatem konieczność nadania postanowieniu o zabezpieczeniu klauzuli wykonalności, a jedynie zamieszczenia w nim wzmianki o wykonalności (art. 11 § 1 k.k.w. w związku z art. 27 k.k.w.). W takim wypadku całość zabezpieczenia powinna odbywać się w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wystąpił o uchylenie ww. postanowienia Ministra Finansów oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2012 r., a także poprzedzającego go zajęcia praw z papierów wartościowych oraz wierzytelności pieniężnych dokonanego [...] marca 2012 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: art. 155a § 1 w zw. z art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 157 § 1 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W., a tym samym uznanie, że czynność zabezpieczenia dokonana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. była zgodna z przepisami prawa, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy organ ten nie mógł dokonać zabezpieczenia mienia oraz praw majątkowych należących do skarżącego, albowiem P. nie wydał zarządzenia zabezpieczenia mienia: a) które stanowi warunek sine qua non podjęcia czynności zabezpieczających przez organ administracji, b) od którego przysługuje zobowiązanemu prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w terminie 7 dni na zasadzie art. 156 §1 pkt 7 u.p.e.a., co – zdaniem skarżącego – całkowicie dyskredytuje podstawę prawną i faktyczną zaskarżonego orzeczenia, a także powoduje, że jest ono oczywiście wadliwe i jako takie winno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 22 września 2010 r. (sygn. II FSK 807/09), według których do postanowienia prokuratorskiego o zabezpieczeniu grożącego podejrzanemu środka karnego w postaci przepadku oraz kary grzywny powinno zostać dołączone zarządzenie zabezpieczenia sporządzone na druku ZZ-1 zgodnie z załącznikiem nr 23 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 lutego 2013 r. sygn. V SA/Wa 2414/12 oddalił skargę na powyższe postanowienie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 października 2014 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W motywach wyroku NSA stwierdził, że Sąd I instancji z naruszeniem art. 155a § 1 w związku z art. 156 § 1 i 2 oraz art. 157 § 1 u.p.e.a. wadliwie podzielił stanowisko obydwu organów, iż postanowienie prokuratora o zabezpieczeniu majątkowym podlega wykonaniu przez organ egzekucyjny bez konieczności wydania przez prokuratora zarządzenia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 155a § 1 u.p.e.a. Sąd kasacyjny przypomniał, że przepisom ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z mocy art. 2 § 1 pkt 5 podlegają także należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw, a Kodeks karny wykonawczy jest właśnie "inną ustawą" w rozumieniu powołanego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2010 r., II FSK 807/09, LEX nr 745872; z 11 marca 2009 r., II FSK 1798/07, LEX nr 595957). Art. 195a k.k.w. daje prokuratorowi lub sądowi możliwość zlecenia wykonania w całości organowi określonemu w art. 187 postanowienia, w którym jednocześnie zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenie pieniężne albo nawiązkę. Art. 187 k.k.w. wskazuje jako właściwy organ egzekucyjny - urząd skarbowy, właściwy ze względu na siedzibę sądu pierwszej instancji. Urząd skarbowy jest w tym przypadku organem postępowania wykonawczego (art. 2 pkt 7 k.k.w.). Skoro art. 195a k.k.w. daje możliwość zlecenia wykonania zabezpieczenia administracyjnemu organowi egzekucyjnemu, to tym samym nakazuje do wykonania tego zabezpieczenia stosować przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odstępstwo od stosowania tej ustawy dotyczy wyłącznie określenia na podstawie art. 187 k.k.w. właściwości miejscowej organu egzekucyjnego. Nie wyłączono jednakże stosowania pozostałych przepisów ustawy regulującej administracyjne postępowanie egzekucyjne. Jeżeli tak, to prokurator zlecający wykonanie zabezpieczenia jest wierzycielem w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a., czyli podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Skoro administracyjny organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia (art. 155a § 1 u.p.e.a.), to zlecając zgodnie z art. 195a k.k.w. dokonanie zabezpieczenia egzekucyjnemu organowi administracyjnemu prokurator, jako wierzyciel, musi do wniosku dołączyć również zarządzenie zabezpieczenia. Zarządzenie to winno dotyczyć wszystkich należności pieniężnych, o których mowa w postanowieniu. Art. 195a k.k.w. przewiduje bowiem łączne prowadzenie egzekucji administracyjnej zarówno do orzeczonej grzywny, jak i przepadku. Stanowi w związku z tym wyjątek od art. 25 § 1 k.k.w. i określonej w nim właściwości sądowych organów egzekucyjnych. Konieczność stosowania się prokuratora do wynikającego z art. 155a § 1 u.p.e.a. obowiązku przekazania wraz z wnioskiem o zabezpieczenie zarządzenia zabezpieczenia wynika także z innych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Posiadanie przez organ egzekucyjny zarządzenia zabezpieczenia jest jednym z warunków, od których uzależnione jest dokonanie zajęcia zabezpieczającego (art. 1a pkt 19 u.p.e.a.), z zarządzenia tego wynika bowiem m.in. zakres obowiązku zabezpieczenia. Sąd kasacyjny dodał, że wprawdzie zgodnie z art. 2 § 2 u.p.e.a. zabezpieczenie należności, które będą podlegały egzekucji administracyjnej, następuje w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, w zakresie nieuregulowanym odrębnymi przepisami, a za te "odrębne przepisy" mogą zostać uznane przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (dalej: k.p.k.) uprawniające prokuratora do wydania z urzędu postanowienia o zabezpieczeniu (art. 291 § 1 k.p.k. i art. 293 § 1 k.p.k.), a także przepisy dotyczące zaskarżenia postanowienia o zabezpieczeniu, lecz pod warunkiem, iż zakres i przedmiot zaskarżenia w przypadku postanowienia prokuratora o zabezpieczeniu jest tożsamy z zakresem i przedmiotem zaskarżenia w przypadku złożenia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. Tak jednak nie jest. Nie można zatem podzielić poglądu, że prawa zobowiązanego (podejrzanego, stosunku do którego dokonywane jest zabezpieczenie) są należycie chronione poprzez możliwość zaskarżenia postanowienia o zabezpieczeniu. O ile zaskarżając postanowienie o zabezpieczeniu podejrzany może kwestionować istnienie przesłanek zabezpieczenia, jego zakres lub sposób, o tyle zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym na etapie jego wszczęcia są swoistym środkiem zaskarżenia, jednym ze sposobów weryfikacji czynności zabezpieczających. Inny jest zatem zakres i przedmiot zaskarżenia w przypadku wniesienia zażalenia na postanowienie prokuratora o zabezpieczeniu, a inny zakres i przedmiot zaskarżenia w przypadku złożenia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. Trudno zatem mówić o tym, iż doszłoby do "dublowania" środków zaskarżenia w tej samej sprawie. Sąd kasacyjny podkreślił, że nie można też pomijać, że w przypadku prowadzenia egzekucji czy dokonywania zabezpieczenia przez sądowe organy egzekucyjne, konieczne jest wydanie przez sąd postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności (art. 26 k.k.w. w związku z arat. 776 k.p.c.), a postanowienie o nadaniu klauzuli również podlega zaskarżeniu zażaleniem (art. 795 § 1 k.p.c.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy strony pozostały przy dotychczasowych stanowiskach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę ponownie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że rozpoznawana sprawa została przekazana do rozpoznania tutejszemu Sądowi mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2014 r. sygn. II GSK 1233/13, wydanego na skutek skargi kasacyjnej od wyroku z 13 lutego 2013 r. sygn. V SA/Wa 2414/12. Wobec tego zastosowanie znajduje w sprawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia ta obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Wykładnia prawna, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma więc całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Jeżeli zatem, rozpoznając sprawę, Sąd I instancji ocenił zaskarżony wskutek skargi wniesionej do tego Sądu akt administracyjny jako zgodny z przepisami prawa materialnego i procesowego, a Naczelny Sąd Administracyjny pogląd ten zakwestionował, to ocena ta przy ponownym rozpoznaniu sprawy jest wiążąca dla Sądu I instancji rozpoznającego sprawę ponownie. Przypomnieć należy, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Ministra Finansów z [...] sierpnia 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] czerwca 2012 r., którym oddalono skargę skarżącego na czynność zabezpieczającą – zajęcie praw z papierów wartościowych oraz wierzytelności pieniężnych. Głównym zarzutem skargi jest to, że czynność zabezpieczenia z [...] marca 2012 r. dokonana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. była niezgodna z przepisami prawa, ponieważ nie mogła ona zostać wydana bez wydania przez P. zarządzenia zabezpieczenia mienia. Skarżący zarzucił, że wydanie takiego zarządzenia jest warunkiem niezbędnym do podjęcia czynności zabezpieczających przez organ administracji, od którego przysługuje zobowiązanemu prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Sąd stwierdza, że jest to zarzut trafny, ponieważ zaskarżone postanowienie narusza art. 155a § 1 w związku z art. 156 § 1 i 2 oraz art. 157 § 1 u.p.e.a. Wskazać należy, że przepisom ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z mocy art. 2 § 1 pkt 5 podlegają także należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw, a Kodeks karny wykonawczy jest właśnie "inną ustawą" w rozumieniu powołanego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2010 r., II FSK 807/09, LEX nr 745872; z 11 marca 2009 r., II FSK 1798/07, LEX nr 595957). Art. 195a k.k.w. daje prokuratorowi lub sądowi możliwość zlecenia wykonania w całości organowi określonemu w art. 187 postanowienia, w którym jednocześnie zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenie pieniężne albo nawiązkę. Art. 187 k.k.w. wskazuje jako właściwy organ egzekucyjny - urząd skarbowy, właściwy ze względu na siedzibę sądu pierwszej instancji. Urząd skarbowy jest w tym przypadku organem postępowania wykonawczego (art. 2 pkt 7 k.k.w.). Skoro art. 195a k.k.w. daje możliwość zlecenia wykonania zabezpieczenia administracyjnemu organowi egzekucyjnemu, to tym samym nakazuje do wykonania tego zabezpieczenia stosować przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odstępstwo od stosowania tej ustawy dotyczy wyłącznie określenia na podstawie art. 187 k.k.w. właściwości miejscowej organu egzekucyjnego. Nie wyłączono jednakże stosowania pozostałych przepisów ustawy regulującej administracyjne postępowanie egzekucyjne. Jeżeli tak, to prokurator zlecający wykonanie zabezpieczenia jest wierzycielem w rozumieniu art. 1a pkt 13 u.p.e.a., czyli podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Skoro administracyjny organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia na wniosek wierzyciela i na podstawie wydanego przez niego zarządzenia zabezpieczenia (art. 155a § 1 u.p.e.a.), to zlecając zgodnie z art. 195a k.k.w. dokonanie zabezpieczenia egzekucyjnemu organowi administracyjnemu prokurator, jako wierzyciel, musi do wniosku dołączyć również zarządzenie zabezpieczenia. Zarządzenie to winno dotyczyć wszystkich należności pieniężnych, o których mowa w postanowieniu. Art. 195a k.k.w. przewiduje bowiem łączne prowadzenie egzekucji administracyjnej zarówno do orzeczonej grzywny, jak i przepadku. Stanowi w związku z tym wyjątek od art. 25 § 1 k.k.w. i określonej w nim właściwości sądowych organów egzekucyjnych. Konieczność stosowania się prokuratora do wynikającego z art. 155a § 1 u.p.e.a. obowiązku przekazania wraz z wnioskiem o zabezpieczenie zarządzenia zabezpieczenia wynika także z innych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Posiadanie przez organ egzekucyjny zarządzenia zabezpieczenia jest jednym z warunków, od których uzależnione jest dokonanie zajęcia zabezpieczającego (art. 1a pkt 19 u.p.e.a.), z zarządzenia tego wynika bowiem m.in. zakres obowiązku zabezpieczenia. Wprawdzie zgodnie z art. 2 § 2 u.p.e.a. zabezpieczenie należności, które będą podlegały egzekucji administracyjnej, następuje w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, w zakresie nieuregulowanym odrębnymi przepisami, a za te "odrębne przepisy" mogą zostać uznane przepisy ustawy Kodeks postępowania karnego uprawniające prokuratora do wydania z urzędu postanowienia o zabezpieczeniu (art. 291 § 1 k.p.k. i art. 293 § 1 k.p.k.), a także przepisy dotyczące zaskarżenia postanowienia o zabezpieczeniu, lecz pod warunkiem, iż zakres i przedmiot zaskarżenia w przypadku postanowienia prokuratora o zabezpieczeniu jest tożsamy z zakresem i przedmiotem zaskarżenia w przypadku złożenia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. Tak jednak nie jest. Nie można zatem podzielić poglądu, że prawa zobowiązanego (podejrzanego, stosunku do którego dokonywane jest zabezpieczenie) są należycie chronione poprzez możliwość zaskarżenia postanowienia o zabezpieczeniu. O ile zaskarżając postanowienie o zabezpieczeniu podejrzany może kwestionować istnienie przesłanek zabezpieczenia, jego zakres lub sposób, o tyle zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym na etapie jego wszczęcia są swoistym środkiem zaskarżenia, jednym ze sposobów weryfikacji czynności zabezpieczających. Inny jest zatem zakres i przedmiot zaskarżenia w przypadku wniesienia zażalenia na postanowienie prokuratora o zabezpieczeniu, a inny zakres i przedmiot zaskarżenia w przypadku złożenia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. Tak więc nie można mówić o tym, iż doszłoby do "dublowania" środków zaskarżenia w tej samej sprawie. Ponadto nie można pomijać, że w przypadku prowadzenia egzekucji czy dokonywania zabezpieczenia przez sądowe organy egzekucyjne, konieczne jest wydanie przez sąd postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności (art. 26 k.k.w. w związku z art. 776 k.p.c.), a postanowienie o nadaniu klauzuli również podlega zaskarżeniu zażaleniem (art. 795 § 1 k.p.c.). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że brak wydania przez P. zarządzenia zabezpieczenia sporządzonego na właściwym formularzu, ówcześnie obowiązującego – druku ZZ-1 zgodnie z załącznikiem nr 23 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.), stanowi wadę uniemożliwiającą wydanie prawidłowego zabezpieczenia mienia skarżącego. W tej sytuacji należało w całości podzielić zarzuty skargi. Konsekwencją powyższego jest orzeczenie Sądu o uchyleniu zaskarżonego postanowienie Ministra Finansów, jak również postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. jako naruszających prawo. Sąd nie mógł przychylić się do wniosku skarżącego o uchylenie zajęcia prawa z papierów wartościowych oraz wierzytelności pieniężnych z [...] marca 2012 r. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w ramach swoich uprawnień sąd administracyjny mógł uchylić w niniejszej sprawie jedynie wydane postanowienia na które służy zażalenie, a zajęcie prawa z papierów wartościowych oraz wierzytelności pieniężnych do takich nie należy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ma obowiązek zastosować się do wykładni wskazanej w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c i a w zw. z art. 135 i 190 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów (357 zł) obejmujący wpis (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (240 zł) ustalone zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł). O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd nie orzekł, ponieważ postanowienie nie ma przymiotu wykonalności (nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania).