V SA/Wa 653/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant sekretarz - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi [...]" Sp. z o.o. z siedziba w [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedziba w [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. Grupa Producentów Rolnych ,,I." Sp. z o.o. w S. została zawiązana aktem notarialnym z [...].04.2011r. przez 5 wspólników (członków) tj.: M.W., L. W., ,,N." Sp. z o.o., ,,S." Sp. z o.o., oraz "M." Sp. z o.o. W dniu [...].10.2011r. uzyskała wpis do rejestru grup producentów rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...]. W dniu [...] listopada 2013 r. Grupa Producentów Rolnych ,,I." Sp. z o.o., złożyła w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych", za okres od dnia 31 października 2012 r. do dnia 30 października 2013r. B. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił przyznania Grupie środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych, w okresie od dnia 31 października 2012 r. do dnia 30 października 2013 r., to jest za 2 rok korzystania z pomocy finansowej. C. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2014 r., o odmowie przyznania środków finansowych w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Organ wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] października 2011 r. decyzją nr [...] Grupa Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. została wpisana do Rejestru Grup Producentów Rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...]. Ww. grupa została zawiązana przez 5 członków tj. L. W., M. W. Sp. z o.o., ,,Na." Sp. z o.o., ,,S." Sp. z o.o. oraz ,,M." Sp. z o.o. i jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została zarejestrowana przez Sąd Rejonowy w Z., [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] lipca 2011 r. Działalność grupy ,,I." Sp. z o.o. ma ścisły związek z działalnością Grupy "B." Sp. z o.o. oraz "I." Sp. z o.o. poprzez udział w ww. Grupach członków pierwotnie funkcjonującej Grupy Producentów Rolnych ,,B." Sp. z o.o. Podział bazy produkcyjnej miał na celu dekoncentrację tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego trzech podmiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu stworzenia trzech osobnych grup producentów rolnych. Wskazano na zależności pomiędzy podmiotami tworzącymi Grupę, które dotyczą zarówno miejsca, struktury własnościowej, jak i powiązań osobowych pomiędzy poszczególnymi podmiotami wchodzącymi w skład grup. Zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców nie jest sprzeczne z obowiązującym prawem, jednak związek pomiędzy poszczególnymi spółkami (wynikający z ich struktury własnościowej i osobowej), a przez to i członkami grupy producentów rolnych, pozostaje w sprzeczności z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie płatności. W ocenie organu, utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których 2 członków prowadzi działalność rolniczą wyłącznie na dzierżawionych gruntach, będących w posiadaniu wcześniej innego członka, wskazuje, iż w sprawie doszło do podziału gospodarstwa, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków. W konsekwencji, mimo spełnienia formalnych warunków niezbędnych do utworzenia grupy producentów rolnych na gruncie prawa polskiego, Grupa w niniejszej sprawie w sposób sztuczny i pozorny stworzyła warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie przez skarżącą w takiej sytuacji pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Zamiar stworzenia sztucznych warunków potwierdza przede wszystkim fakt, iż z jednej Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o. (której się nie powiodło i na własny wniosek decyzją Marszałka Województwa [...] została wykreślona z rejestru grup producentów rolnych, w której składzie pierwotnie znaleźli się członkowie, którzy na potrzeby założenia dwóch kolejnych grup stworzyli spółki kapitałowe i dzierżawią im własną bazę produkcyjną) powstają dwie następne grupy producentów rolnych, tj.: "I." Sp. z o.o. oraz "I." Sp. z o.o. D. Grupa Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagała się w niej uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. E. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2015r., sygn. akt V SA/Wa 3334/14 wskazał, że przepisy krajowe, w tym przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 81, poz. 550 ze zm.; dalej: rozporządzenie z dnia 20 kwietnia 2007 r.) nie przewidują kontrolowania przez organy ARiMR założenia i funkcjonowania grupy producentów rolnych pod kątem spełnienia wymogów formalnych. Wobec uzyskania przez skarżącą wpisu do prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] rejestru grup producentów rolnych, Prezes ARiMR zobowiązany był uznać, że Grupa spełnia wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych. Sąd stwierdził, że organy ARiMR wydając decyzje o płatności są zobowiązane sprawdzić czy wnioskodawca został wpisany do rejestru grup producentów rolnych, ale także sprawdzić czy wnioskodawca spełnia kryteria przyznania pomocy określone w przepisach unijnych oraz czy nie zachodzą określone w tych przepisach przesłanki do odmowy wypłaty. Tak więc przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania środków finansowych organy sprawdzają, czy przyznanie pomocy wnioskodawcy wpisanemu do rejestru będzie zgodne z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, ze zm.; dalej: rozporządzenie nr 1698/2005) i rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28 stycznia 2011, ze zm.; dalej rozporządzenie nr 65/2011). Sąd akceptując wszystkie ustalenia zawarte w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydając zaskarżoną decyzję, podniósł, iż podział bazy produkcyjnej Hodowli [...] "B." Sp. z o.o. poprzez wydzierżawienie jej obiektów czterem z pięciu członków Grupy nastąpił po tym, jak pierwotnie funkcjonująca Grupa Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., na własny wniosek została wykreślona z rejestru grup producentów rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa [...] i następnie z dniem [...] lipca 2011 r. pod tą samą nazwą została ponownie wpisana do w/w rejestru. Pierwotnie funkcjonującej Grupie Producentów Rolnych "B." odmówiono przyznania płatności za pierwszy rok działalności grupy, z uwagi na fakt, iż grupa dokonywała sprzedaży produktów nabytych uprzednio od poszczególnych członków do jednego z członków tj. Hodowli [...] "B." Sp. z o.o. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że wyliczona zgodnie z przedstawionymi dokumentami przez "B." Sp. z o.o. "I." Sp. z o.o. oraz "I." Sp. z o.o. wartość rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które grupa została utworzona i wskazanych jako wytworzonych w gospodarstwach jej członków, w oparciu o ustalony kurs euro w wysokości 4,1543 zł. na podstawie § 8 ust. 3 rozporządzenia, pomoc finansowa w przypadku ww. Grup przekracza pułap określony jako maksymalny w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005, tj. w drugim roku, stanowi obecnie równowartość kwoty 415 430 zł. Zdaniem Sądu jest rzeczą oczywistą, że prawo nie zabrania prowadzenia działalności gospodarczej w formie wielu spółek z tymi samymi udziałowcami. Jednak tam gdzie prawo ustala pewne ograniczenia (ilość członków grupy, limity pomocy) lub cele, dla których ta pomoc jest przyznawana, organ ma prawo i obowiązek badać i oceniać zarówno przyczyny powstania Grupy, w skład której wchodzą podmioty ze sobą powiązane, jak i sposób prowadzenia przez te podmioty działalności produkcyjnej. Sąd wskazał, że ponieważ organ oparł odmowę przyznania płatności na treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, to oceniając zgodność z prawem decyzji należy skonfrontować subsumcję tego przepisu z tymi elementami stanu faktycznego, które potwierdzają, że beneficjent, w tym wypadku, grupa producentów rolnych, stworzył sztuczne warunki wymagane do otrzymania płatności, oraz z tymi ustaleniami, które wykazują cel ich stworzenia. W ocenie Sądu obie kwestie zostały przez organ wyjaśnione i uzasadnione. Wyjaśniono zarówno dlaczego pomimo spełnienia formalnych warunków do uzyskania pomocy Grupa nie realizuje celów wsparcia, zaś jej powstanie i sposób działalności miały na celu wyłącznie obejście przepisów prawa. Zaś poprzez wykazanie wzajemnych powiązań między członkami Grupy, organ w sposób czytelny odniósł się do zamiaru uzyskania korzyści majątkowej sprzecznej z celami wsparcia. G. Grupa Producentów Rolnych ,,I." Sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W skardze kasacyjnej, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez: - zaniechanie dokonania prawidłowej wykładni, a następnie niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, w oparciu o który organ odmówił przyznania pomocy, albowiem w świetle zaprezentowanej przez Trybunał wykładni powyższego przepisu Sąd w rozpatrywanej sprawie nie rozważył wszechstronnie spełnienia przesłanek zastosowania tego przepisu - zarówno w części istnienia elementów obiektywnych jak i subiektywnych; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie mimo, iż została naruszona zasada praworządności i nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, tj. pominięto dokumenty zgromadzone w pięciu segregatorach świadczące o tym, iż wszyscy członkowie grupy ponosili koszty produkcji, koszty remontów i modernizacji obiektów, co zaprzecza twierdzeniom podnoszonym przez organy i Sąd, jakoby Grupa stworzyła sztuczne warunki do uzyskania pomocy finansowej; b. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, w zw. z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i zaakceptował przerzucenie całego ciężaru dowodowego na wnioskodawcę, w sytuacji gdy przepis wskazuje, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, a to organ podniósł twierdzenie, iż Grupa stworzyła sztuczne warunki do przyznania płatności, zatem na organie spoczywał ciężar udowodnienia tego faktu i poszukiwania dowodów; c. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, zawierający braki dowodowe, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego; d. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit, c) p.p.s.a w zw. z art. 133 § 2 p.p.s.a. w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnych akt sprawy wskutek nieprzekazania przez organ wszystkich dowodów zgromadzonych w toku postępowania i niewezwanie organu do uzupełnienia tych akt, w sytuacji gdy Sąd winien orzekać tylko na podstawie kompletu akt sprawy, ponieważ tylko pełne akta dają Sądowi możliwość wszechstronnego i dogłębnego zbadania sprawy, co niewątpliwie miało wpływ na rozstrzygnięcie z uwagi na to, iż pominięty materiał dowodowy wskazywał na brak pozorności w stworzeniu warunków do uzyskania płatności przez skarżącą, co winno skutkować uchyleniem przez Sąd decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania; e. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieprzekonywujący, ogólnikowy, poprzez brak wskazania dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, bez odniesienia się do każdego dowodu z osobna, poprzez sporządzenia uzasadnienia wyroku z pominięciem dokumentów składanych przez stronę na poparcie jej twierdzeń, opierające się na powtórzeniu argumentacji organów administracyjnych i akceptacji w całej rozciągłości wszystkich ustaleń organów, gdy tymczasem uzasadnienie decyzji organów winno polegać na ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, w celu uzyskania jednoznaczności ustaleń faktycznych i prawnych, co uniemożliwia skarżącemu jakąkolwiek kontrolę oceny materiału dowodowego pod kątem obowiązujących zasad swobodnej jego oceny; f. art. 54 § 2 p.p.s.a. poprzez nieprzedstawienie przez organ administracyjny Sądowi wraz ze skargą administracyjną zgromadzonych w pięciu segregatorach dokumentów potwierdzających faktyczne ponoszenie przez członków grupy kosztów produkcji, ponoszenie kosztów modernizacji i remontów obiektów, które strona przedłożyła do akt sprawy w wyniku wezwania organu do złożenia wyjaśnień, na okoliczność ponoszenia przez wszystkich członków grupy kosztów produkcji, co czyniłoby bezzasadnym przyjęcie przez organ, iż Grupa stworzyła sztuczne warunki do otrzymania płatności i bezzasadnym zastosowaniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. H. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. I. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 marca 2017r. sygn. II GSK 2381/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Z tego też względu poza granicami rozpoznawanej skargi kasacyjnej pozostaje zagadnienie związane z wydaniem decyzji o odmowie przyznania płatności za poszczególny rok działalności grupy (§ 6 ust. 3 rozporządzenia z dnia 20 kwietnia 2007r.) z przyczyn istniejących w dacie wydania decyzji w sprawie przyznania pomocy (§ 4 tego rozporządzenia) i bez wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w sprawie przyznania pomocy. Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny za całkowicie chybione uznał te zarzuty, które, rzecz uogólniając, odnoszą się do "niepełnych akt sprawy", a to z kolei związane jest, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej z "nierozpatrzeniem dowodów" przez organ "z dokumentów zgromadzonych w pięciu segregatorach". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza w oparciu o akta sprawy, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie składała wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentów "zgromadzonych w pięciu segregatorach". Stwierdza także, że wszelkie załączniki wymienione we wniosku o płatność, jak i dołączone do pism skarżącej składanych na wezwania organu znajdują się w aktach sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że na rozprawie pełnomocnik skarżącej (autor skargi kasacyjnej) nie był w stanie wykazać, że w tej sprawie składany był taki wniosek dowodowy. W sytuacji, w której zarzuty postawione w punktach II a, c, d i f petitum skargi kasacyjnej oparto na nieprawdziwej tezie o odmowie dopuszczenia dowodu z dokumentów, zarzuty te uznać należało za całkowicie nieusprawiedliwione. W obrębie podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła nadto naruszenie art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, a w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty te uznał za usprawiedliwione, a ich komplementarny charakter uzasadnia ich łączną ocenę. W myśl art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 nie naruszając przepisów szczegółowych nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Cele wsparcia dla grypy producentów określa z kolei art. 35 ust.1 rozporządzenia nr 1698/2005, zgodnie z którym są to: dostosowanie do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup (art. 35 ust.1a), wspólne wprowadzenie towarów do obrotu, w tym przygotowanie do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych (art. 35 ust. 1b), ustanowienie wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności (art. 35 ust. 1c). Należy zauważyć, że przepisy rozporządzenia 65/2011 nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tej kwestii organom stosującym prawo. W powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencija (www.eur-lex.europa.eu ). Trybunał Sprawiedliwości dokonał wykładni art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 i orzekł, że: 1) przepis ten należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami; 2) Artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by wniosek o płatność z systemu wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) został oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku. Uwzględniając wykładnię art. 4 ust.8 rozporządzenia nr 65/2001 dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjąć należy, że dla zastosowania tego przepisu konieczne jest ustalenie przez organ trzech przesłanek: po pierwsze stwierdzenia sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności, po drugie wykazania celu w postaci osiągnięcia korzyści wynikających z uregulowań, a więc subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania takich korzyści i po trzecie wykazania sprzeczności tych korzyści z celami systemu wsparcia. Oznacza to, że stwierdzenie przez organ, iż doszło do sztucznego stworzenia przez skarżącą warunków do uzyskania płatności, możliwe jest dopiero w wyniku spójnego podsumowania zdarzeń wywołanych przede wszystkim działaniem zainteresowanej strony ubiegającej się o tę płatność. Konieczna jest także równoczesna wszechstronna i logiczna ocena tych wszystkich okoliczności wynikających z wniosku innego podmiotu czy podmiotów oraz ich innych działań, świadczących o zamiarze innego niż typowe w danych okolicznościach, wynikających z przepisów prawa, ukształtowania stosunków faktycznych lub prawnych ukierunkowanych wyłącznie na to, by osiągnąć zamierzony przez beneficjenta skutek prawny w postaci pomocy. Punktem odniesienia przeprowadzanej przez organ oceny powinny być cele ustanowione przez prawodawcę unijnego i krajowego, uzasadniające przyznanie płatności, a obowiązkiem Sądu oceniającego zgodność z prawem decyzji w tym przedmiocie jest zbadanie czy organ wykazał w sposób staranny, wszechstronny, logiczny i przekonywujący, że miało miejsce sztuczne, pozorne w istocie, stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności, w celu uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia. Konieczne jest zatem dokładne określenie nie tylko korzyści finansowej, którą miała zamiar osiągnąć skarżąca, ale również celu płatności, o którą ubiegała się skarżąca, a który zdefiniowany został w art. 35 ust.1 rozporządzenia nr 1698/2005. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że oceniając prawidłowość subsumcji art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 Sąd I instancji pominął kwestię wynikającą z treści tego przepisu - przesłankę uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Odnosząc się do kwestii oceny przez Sąd I instancji przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego należy zaznaczyć, iż w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych na podstawie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów, albowiem to na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy. Wobec bowiem zobowiązania strony do przedstawienia wszystkich dowodów niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, ustawodawca oparł postępowanie dowodowe w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę, a tym samym, przeniósł ciężar dowodu na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. W istocie więc na stronie ubiegającej się o płatności spoczywa ciężar wykazania, że w sposób rzeczywisty spełnia warunki do ich uzyskania. W odniesieniu do treści art. 21 ust. 3 in fine ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich nie może jednak umykać z pola widzenia, że to organ wywodzi skutki prawne (odmawiając płatności) z zarzutu tworzenia sztucznych warunków do otrzymania wsparcia i to na organie ciąży obowiązek wykazania tych sztucznych warunków. Ustalenia takie winny zaś w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynikać ze zgromadzonego, a następnie rozpatrzonego przez organy materiału dowodowego, jaki stanowi podstawę rozstrzygnięcia. W przeciwnym wypadku, ustalenia organów należy uznać za niekompletne i niewystarczające do wykazania sztucznego stworzenia przez dany podmiot warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami danego systemu wsparcia. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy, uznaje, że Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć w świetle wskazań zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 września 2013 r. sygn. akt: C-434/12 (w sprawie Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond "Zemedelie" - Razplasztatelna agencija), czy organ wywiązał się z konieczności precyzyjnego wykazania, że skarżąca sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. J. Ponownie rozpoznając sprawę, WSA w Warszawie oddalił skargę (vide wyrok z dnia 17 sierpnia 2017r. V SA/Wa 961/17). Zdaniem Sądu szereg działań podejmowanych przez podmioty tworzące grupę oraz samą grupę wskazywało na dążenie do uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia. W dniu [...] października 2011 r., decyzją Marszałka Województwa [...] nr [...], Grupa Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. została wpisana do Rejestru Grup Producentów Rolnych. Przedmiotowa grupa składa się z pięciu członków, tj. "N." Sp. z o.o., L.W., M.W., "S." Sp. z o.o. oraz "M." Sp. z o.o. i jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została zarejestrowana przez Sąd Rejonowy w Z., [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] lipca 2011 r. Sąd podkreślił, że Hodowla [...]"B." Sp. z o.o. (były członek pierwotnie działającej Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o.) podzieliła swoje gospodarstwo i wydzierżawiła członkom Grupy Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. część swoich nieruchomości. W dniu 20 lipca 2011r. Hodowla [...]"B." Sp. z o.o. wydzierżawiła "S." Sp. z o.o. nieruchomość położoną w miejscowości S., przy ul. [...] na działce ewidencyjnej nr [...]. Również 20 lipca 2011 r. Hodowla [...] "B." Sp. z o.o. wydzierżawiła "N." Sp. z o.o. nieruchomość położoną w miejscowości S., przy ul. [...] na działkach ewidencyjnych nr [...]. Na ww. obiektach Hodowla [...] "B." Sp. z o.o. prowadziła działalność w zakresie hodowli drobiu będąc członkiem Grupy Producentów Rolnych "B." Sp. z o.o., która pierwotnie wpisana została do rejestru Marszałka Województwa [...] w październiku 2008r. Zdaniem WSA, nie jest sporne to, że członkowie Grupy "I." Sp. z o.o., tj. "M." Sp. z o.o. oraz "N." Sp. z o.o. rozpoczęli prowadzenie działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu 1 sierpnia 2011 r., natomiast "S." Sp. z o.o., L. W. oraz M. W. [...] sierpnia 2011 r. (we wskazanych powyżej terminach nadany został bowiem ww. podmiotom weterynaryjny numer). Natomiast [...] października 2011 r. Grupa złożyła do Marszałka Województwa [...] wniosek o wpis do Rejestru Grup Producentów Rolnych. Z kolei [...] października 2011 r. Grupa Producentów Rolnych "I." Sp. z o.o. została zarejestrowana przez Marszałka Województwa [...] w Rejestrze Grup Producentów Rolnych. WSA przypomniał również, że "S." Sp. z o. o., "N." Sp. z o.o. oraz "M." Sp. z o.o. mają siedzibę w tej samej miejscowości, pod tym samym adresem, ul. [...]. Pod tym samym adresem znajduje się również siedziba Grupy "I." Sp. z o.o., "B." Sp. z o.o. oraz dwóch jej członków "J." Sp. o.o. oraz "Z." Sp. z o. o., jak również Grupy "I." Sp. z o.o. oraz jej członków "K." Sp. z o.o., "T." Sp. z o.o., oraz ".M." Sp. z o.o. W ocenie organu, jak i Sądu, podział bazy produkcyjnej M. W., Hodowli i [...] "B." Sp. z o.o. oraz A.W. poprzez wydzierżawienie kurników położonych w miejscowości L., S. i S. poszczególnym członkom grup producentów rolnych, tj. J. W., K.P., "J." Sp. z o.o., "S." Sp. z o.o., "N." Sp. z o. o, "K." Sp. z o.o. oraz "M." Sp. z o.o., miało na celu dekoncentrację, tj. rozdzielenie, potencjału produkcyjnego trzech podmiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu stworzenia trzech osobnych grup producentów rolnych. Utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków, z których 2 członków prowadzi działalność rolniczą wyłącznie na dzierżawionych gruntach, będących wcześniej w posiadaniu innego członka, zdaniem WSA, wskazywało, że doszło do podziału gospodarstwa celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków, wynikającym z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r. w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych (Dz. U. z 2013r., poz. 642), a w konsekwencji także do sztucznego stworzenia warunków do otrzymania płatności w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. Sąd podzielił stanowisko organu, że chronologia kolejnych zdarzeń, poprzedzających utworzenie Grupy wskazuje, że zamiarem osób zawiązujących Grupę "I." Sp. z o.o., jak również Grup "B." Sp. z o.o. oraz "I." Sp. z o.o. było ominięcie warunku wskazanego w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1968/2005 oraz zwielokrotnienie otrzymywanych płatności w ramach działania "Grupy Producentów Rolnych". Aby wypełnić warunek minimalnej liczby członków zostały utworzone spółki kapitałowe, na potrzebę których od prowadzącego działalność rolniczą pierwotnego członka Grupy "B." Sp. z o.o. wydzielona została część gruntów rolnych, tak aby i one również mogły się wykazać produkcją. Zdaniem WSA, powyższe wskazuje, że zamiarem skarżącej było stworzenie sztucznych warunków w celu sprzecznym z celami systemu wsparcia. Wobec tego Sąd uznał, że wypełnione zostały przesłanki wskazane w art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. K. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania. Na podstawie 174 pkt 1 i 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj., art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. 190 p.p.s.a., art. w zw. z art. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na: a) niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i niezastosowaniu się przez Sąd I instancji – przy ponownym rozpoznawaniu sprawy – do wiążącej wykładni prawa materialnego dokonanej w tej samej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 marca 2017 r. (sygn. akt II GSK 2381/15), tj. do wykładni art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2001, zgodnie z którą Sąd I instancji powinien dokonać zbadania przesłanki uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia, którą to przesłankę w poprzednim postępowaniu Sąd I instancji pominął, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego rozstrzygnięcia skargi. b) niezastosowaniu się przez Sąd pierwszej instancji – przy ponownym rozpoznawaniu sprawy – do wiążącej wykładni prawa proceduralnego dokonanej w tej samej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 marca 2017r. (sygn. akt II GSK 2381/15), tj. do wykładni art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i zaakceptował przerzucenie całego ciężaru dowodowego na wnioskodawcę, nie badając w sposób wszechstronny, staranny, logiczny i przekonywający, że miało miejsce stworzenie sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, w sytuacji gdy to na organie ciąży obowiązek udowodnienia faktów, z których wywodzi skutki prawne, tj. wykazania tych sztucznych warunków. II. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia wyroku, które to naruszenie polegało na nieodniesieniu się przez Sąd I instancji do wiążącej wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. L. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. M. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lutego2018r., II GSK 4130/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, a także orzekł w przedmiocie kosztów postepowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że sprawa niniejsza była już uprzednio przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 2381/15, uwzględniając skargę kasacyjną spółki, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3334/14, i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W sprawie zastosowanie zatem znajduje art.190 p.p.s.a. Adresatami powyższego przepisu są zarówno wojewódzki sąd administracyjny, któremu w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej została sprawa przekazana do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 p.p.s.a.), jak i wnoszący skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę, jest związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie, nie może też wykraczać poza zakres kontroli i orzekania tego Sądu, który był związany granicami skargi kasacyjnej (z wyjątkiem wad określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.). Ponadto z art. 190 p.p.s.a. wynika wprost, że stronom nie można opierać skargi kasacyjnej od wyroku wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA. Jak wynika z powyższego wyroku, NSA nakazał Sądowi I instancji rozważenie w świetle wskazań zawartych w wyroku TSUE z 12 września 2013r. sygn. akt C-434/12, czy organ wywiązał się z konieczności precyzyjnego wykazania, że skarżąca sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. NSA stwierdza, że ponownie rozpoznając skargę, Sąd I instancji opisał działania podejmowane przez podmioty tworzące Grupę i wskazał, że miały one na celu dekoncentrację potencjału produkcyjnego trzech pomiotów, a następnie ponowne ich połączenie w celu stworzenia trzech osobnych grup producentów rolnych. Następnie WSA stwierdził, że utworzenie grupy producentów rolnych z 5 członków – z których 2 członków prowadzi działalność rolniczą wyłącznie na dzierżawionych gruntach, będących wcześniej w posiadaniu innego członka – wskazywało, że doszło do podziału gospodarstwa celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków, wynikającym z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 kwietnia 2008 r., a w konsekwencji także do sztucznego stworzenia warunków do otrzymania płatności w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że zamiarem strony było stworzenie sztucznych warunków w celu sprzecznym z celami systemu wsparcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak sporządzone uzasadnienie nie odpowiada wskazaniom wynikającym z wyroku NSA z 28 marca 2017 r. Sąd I instancji nie przeprowadził bowiem analizy zaskarżonej decyzji pod kątem tego, czy organ precyzyjnie wykazał, że skarżąca sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011. NSA uznaje, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło ustalenia, czy organ wskazał, jaki jest konkretnie cel wsparcia przyznanego grupom producentów rolnych i czy działania skarżącej były nakierowane na otrzymanie płatności sprzecznych z tym celem. Wobec powyższego, Naczelny Sad Administracyjny uznał, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 190 p.p.s.a., określony łącznie w obu punktach petitum skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie zastosował się bowiem do wskazań wynikających z prawomocnego wyroku NSA z 28 marca 2017 r. i nie dokonał analizy sprawy w zakresie oceny, czy organy dokonały ustaleń dotyczących przez skarżącą sztucznych warunków do otrzymania płatności. Jak słusznie wskazał autor skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie wykazał sprzeczności otrzymanych przez skarżącą korzyści z celami wsparcia, do czego był zobligowany na mocy ww. wyroku. Zadaniem WSA będzie ponowna ocena skargi pod kątem wskazań wynikających z wyroku z 28 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 2831/15. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Będąc związany wskazaniami NSA (patrz art. 190 p.p.s.a.) wskazać należy, że treść art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 – odczytana w kontekście art.35 ust. 1 rozporządzenia nr 169/2005 – skłania do wyrażenia poglądu, że celem wsparcia dla grupy producentów jest: - dostosowanie do wymogów rynkowych procesu produkcyjnego i produkcji producentów, którzy są członkami takich grup jak (art. 35 ust. 1 a); - wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowanie do sprzedaży, centralizacji do sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych (art. 35 ust. 1 b); - ustanowienie wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji, ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności (art. 35 ust 1c). Jeżeli weźmie się pod uwagę, ze przepisy rozporządzenia nie precyzują na czym może polegać sztuczne tworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, to istotne znaczenie mają konstatacje wyroku TSUE z 12 września 2013r. w sprawie C434/12 Słynczewa siła EOOD p-ko Izpylnitelen direktor na Dyrżawenfond "Zemedelie – Razplaztatelna agencija, w którym dokonano wykładni art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2001; wskazano tam na występowanie czynnika obiektywnego i subiektywnego. W ramach pierwszego elementu, należy rozważyć obiektywne okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia EFR na rzecz ROW (EFRROW). W ramach drugiego elementu należy rozważyć obiektywne dowody pozwalające na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu EFRROW ubiegający się o taką płatność, zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie można oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. W tezie 2 tego wyroku, TSUE wskazał, że art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by wniosek o płatność z systemu wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFROW) został oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taka pomoc, jednak przy braku uwzględniania innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku. Zgodzić się należy z NSA, że dla zastosowania tego przepisu konieczne jest ustalenie przez Organ trzech przesłanek, a mianowicie: - stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania płatności; - wykazanie celu w postaci woli uzyskania takich korzyści; - wykazanie sprzeczności tych korzyści z celami wsparcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że Organowi II instancji uszła uwadze kwestia płatności, o którą ubiegała się, a który został zdefiniowany w art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005; tak więc w dalszym postępowaniu należy ustalić – analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy wzbogacony (ewentualne) wyjaśnieniami członków Grupy producenckiej – istotne okoliczności wynikające z tego przepisu (patrz art. 35 ust. 1a – 1c tego rozporządzenia). Szczegółowe w tym względzie zalecenia zawarł NSA w motywach wyroku z dnia 28 marca 2017r., sygn. II GSK 2381/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny – z racji związania (art. 190 p.p.s.a.) uznaje je za własne. Rozważenie tych kwestii pozwoli Organowi II instancji zająć się kwestią czy skarżąca – w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 – stworzyła sztuczne warunki do otrzymania płatności; ciężar dowodu w tej materii spoczywa oczywiście na Organie prowadzącym postepowanie, a ustalenia winny znaleźć oparcie w zgromadzonym ( a następnie rozpatrzonym) materiale dowodowym. Konieczność przeprowadzenia tych czynności oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje, iż Organ nie wywiązał się z konieczności precyzyjnego wykazania, że skarżąca sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 (wymóg zajęcia stanowiska sformułowano in fine uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie II GSK 2381/15); zabrakło w szczególności ustalenia, jaki konkretnie cel wsparcia przyznanego grupom producentów rolnych i czy działania skarżącej były nakierowane na otrzymanie płatności sprzecznych z tym celem (była o takiej potrzebie mowa w części końcowej motywów sprawy II GSK 4130/17). W ocenie Sądu skupienie się przez Organ II instancji na kwestii zastosowania w sprawie art. 35 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1698/2005 nie jest wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza w kontekście wiążących wskazań NSA; brak dostrzeżenia wyroku TSUE z dnia 12 września 2013r., C 434/12, a także art. 35 ust. 1a – 1c tego rozporządzenia i wynikających stąd konsekwencji, czyni skargę zasadną, zwłaszcza w świetle wskazanych wyżej judykatów NSA. Mając na względzie potrzebę realizacji tych wskazań, należało – stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 200 p.p.s.a. – orzec jak w sentencji.