V SA/Wa 678/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi F.S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz F.S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez F.S. (zwanego dalej Skarżącym lub Stroną) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (zwanego dalej Prezesem ARiMR, organem odwoławczym lub II instancji) z [...] stycznia 2014 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. (zwanego dalej Dyrektorem ARiMR) z [...] listopada 2013 r., nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R.(2) (zwanego dalej Kierownikiem ARiMR) z [...] czerwca 2006 r., nr [...] o przyznaniu stronie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z [...] lipca 2005 r. Skarżący wystąpił do Kierownika ARiMR o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych deklarując grodzenie uprawy leśnej o łącznej powierzchni 2,00 ha siatką 2-metrową. Do wniosku załączył między innymi plan zalesienia gruntu, w którym nie zaznaczono jako części składowych do wyliczenia wielkości i poszczególnych elementów płatności zabezpieczenia przed zwierzyną - grodzenia siatką do 2 metrów wysokości. W dniu [...] października 2005 r. Kierownik ARiMR wydał postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych. W dniu [...] maja 2006 r. do ARiMR w R.(2) wpłynęło oświadczenie wnioskodawcy o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem Nadleśniczego Nadleśnictwa G. potwierdzającym wykonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia. W konsekwencji Kierownik ARiMR decyzją z [...] czerwca 2006 r., przyznał wnioskodawcy płatności na zalesienie z tytułu: 1) wsparcia na zalesienie - 13 750,00 zł (płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia); 2) premii pielęgnacyjnej - 938,00 zł (płatne corocznie przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia); 3) premii zalesieniowej - 720,00 zł (płatne corocznie przez 20 lat od dnia wykonania zalesienia). W dniu [...] kwietnia 2009 r. na terenie uprawy leśnej wnioskodawcy przeprowadzona została kontrola na miejscu, w wyniku której stwierdzono m.in., iż we wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie zadeklarowane jest grodzenie uprawy leśnej siatką 2-metrową powierzchni 2,00 ha, natomiast plan zalesienia jednoznacznie wskazuje, że wykonanie zalesienia nie obejmuje grodzenia uprawy leśnej taką siatką. W związku z powyższym dnia [...] września 2009 r. Kierownik ARiMR wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych zakończone decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania podał art. 145 §1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. wskazując na niewykonanie ogrodzenia zalesienia uprawy leśnej siatką o wysokości 2 m zgodnie ze złożonym wnioskiem o przyznanie płatności. Decyzją z [...] grudnia 2009 r. Kierownik ARiMR uchylił decyzję z [...] czerwca 2006r., przyznając płatność z tytułu wsparcia na zalesienie płatne jednorazowo, premię pielęgnacyjną płatną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia oraz premię zalesieniową płatną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia i odmówił wsparcia na zalesienie w części dotyczącej zabezpieczenia obszaru przed zwierzyną - grodzenie 2-metrową siatką metalową. Dyrektor ARiMR, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] kwietnia 2010 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję z [...] grudnia 2009 r. i umorzył postępowanie organu l instancji. Następnie w dniu [...] maja 2010r. Dyrektor ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2006 r. i decyzją z [...] czerwca 2010 r. stwierdził nieważność decyzji Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r. Prezes ARiMR, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] września 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz. 1929, ze zm.; dalej rozporządzenie), płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia m.in. warunek zobowiązania się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza, zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach. W związku treścią powołanego przepisu organ odwoławczy uznał, że jednym z warunków przyznania pomocy było zobowiązanie się strony do zalesienia działek rolnych, zgodnie z planem zalesienia. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że skoro złożony przez stronę plan zalesienia nie uwzględniał grodzenia uprawy leśnej siatką 2-metrową, to przyznanie Skarżącemu płatności nastąpiło wbrew przepisom prawa, a wydając decyzję w tym przedmiocie Kierownik ARiMR nie uwzględnił całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. informacji zawartych w planie zalesienia. Tym samym rażąco naruszone zostały przepisy art. 7, 75 § 1 oraz 77 § 1 k.p.a. W następstwie rozpatrzenia skargi na powyższą decyzję Prezesa ARiMR, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 24 maja 2011r. sygn. akt V SA/Wa 18/11 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżący we wniosku o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych wnioskował m.in. o przyznanie płatności do grodzenia uprawy leśnej siatką 2-metrową do powierzchni 2,00 ha. W dołączonym do wniosku planie zalesienia z [...] stycznia 2005r. nie zaznaczono jednak w "Częściach składowych do wyliczenia wielkości i poszczególnych elementów płatności (zabezpieczenie przed zwierzyną)" grodzenia siatką do 2 metrów wysokości. Zdaniem WSA w tej sytuacji płatność na grodzenie, jako niezgodna z planem zalesienia nie mogła być Skarżącemu przyznana. Natomiast Kierownik ARiMR nie dostrzegł powyższej rozbieżności i decyzją z [...] czerwca 2006 r. przyznał wnioskodawcy całą żądaną płatność. Według Sądu I instancji o tym, że żądanie Skarżącego zostało uwzględnione w całości świadczy chociażby brak uzasadnienia wydanej decyzji i zestawienie tej okoliczności z treścią art. 107 § 4 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, takie działanie organu stanowiło o rażącym naruszeniu art. 7, 75 §1, 77 §1 k.p.a., bowiem Kierownik ARiMR przed wydaniem decyzji przyznającej wnioskodawcy płatność powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające celem zbadania niezgodności pomiędzy wnioskiem o przyznanie płatności a planem zalesienia. Organ zobowiązany był do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności do uwzględnienia całego materiału dowodowego będącego w jego dyspozycji. Według WSA takim dowodem był dołączony do wniosku o przyznanie płatności plan zalesiania, którego treść należało porównać z treścią wniosku. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że decyzja o przyznaniu Skarżącemu płatności naruszała także § 3 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia bowiem de facto przyznawała mu płatność niezgodnie z podjętym przez niego zobowiązaniem określonym w planie zalesienia. W planie tym nie została wskazana konieczność grodzenia siatką 2-metrową gruntów o powierzchni 2,00 ha, zatem przyznanie płatności również na to grodzenie było niezgodne z planem zalesienia i rażąco naruszało ww. przepisy. WSA potwierdził jednocześnie, że w rozpoznawanym sprawie brak było możliwości stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2006 r. jedynie w części dotyczącej płatności na grodzenie uprawy leśnej. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, wyrokiem z 22 stycznia 2013r., sygn. akt II GSK 2035/11 m.in. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sąd I instancji nie wykazał, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie przez organy ARMiR instytucji stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r. na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. że doszło do rażącego naruszenia prawa. Sąd II instancji zauważył, że z treści decyzji wydanej [...] czerwca 2006 r. przez Kierownika ARiMR nie wynika, aby w ramach wsparcia na zalesienie organ przyznał również płatność w zakresie kosztów na grodzenie uprawy leśnej – stosownie do § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Wręcz przeciwnie przyznana kwota w ramach wsparcia na zalesienie w wysokości 13.750 zł miała być płatna jednorazowo–co zaznaczył organ w uzasadnieniu decyzji – po wykonaniu zalesienia. Organ nie wskazał w uzasadnieniu decyzji o przyznaniu płatności kosztów wykonania grodzenia, zaś przyznana kwota z tytułu wsparcia na zalesienie obejmowała jedynie koszty poniesione na zalesienie gruntów rolnych. Odstąpienie przez Kierownika ARiMR od uzasadnienia decyzji z [...] czerwca 2006 r. uniemożliwia obecnie sprawdzenie, jaki stan faktyczny był podstawą wydania tamtej decyzji. Zgromadzony materiał dowodowy w rozpoznawanej sprawie nie daje w konsekwencji podstawy do stwierdzenia, że do wydania decyzji przyznającej płatność doszło w wyniku wadliwego ustalenia stanu faktycznego, a więc naruszenia przepisów art. 7 i 75 § 1 czy art. 77 § 1 k.p.a. Sąd kasacyjny stwierdził, że to nadleśniczy - po przeanalizowaniu załączonych do wniosku dokumentów dotyczących położenia i przeznaczenia działek rolnych - sporządza plan zalesienia. W planie zalesienia nadleśniczy może wskazać obowiązek wzniesienia ogrodzenia jako zabezpieczenie przed zwierzyną, jeżeli jest to uzasadnione przede wszystkim ze względu na położenie działek rolnych. W rozpoznawanej sprawie nadleśniczy Nadleśnictwa G. nie zawarł obowiązku grodzenia siatką do wysokości 2 metrów, prawdopodobnie uznając, że nie jest to potrzebne i uzasadnione z uwagi na położenie tych działek. Organ ARMiR wydając decyzję o przyznaniu płatności na zalesienie bierze za podstawę spełnienie przez producenta rolnego warunków, o których stanowi §3 ust. 1 rozporządzenia – zgodnie z planem zalesienia, nie zaś treść wniosku o przyznanie płatności na zalesienie. Zatem podstawę do przyznania płatności przez organ jest plan zalesienia sporządzony przez właściwe nadleśnictwo, co wynika z treści części I pkt 3 planu zalesienia. Podkreślił, że ustawodawca nie unormował w przepisach rozporządzenia przypadku niezgodności pomiędzy wnioskiem o przyznanie płatności na zalesienie a planem zalesienia oraz wynikających z takie niezgodności konsekwencji prawnych. Nie można zatem uznać – jak to stwierdził Sąd I instancji i organy ARMiR – że doszło do rażącego naruszenia prawa wskutek wydania decyzji o przyznaniu płatności na zalesianie w sytuacji istnienia rozbieżności pomiędzy wnioskiem a planem zalesienia. NSA stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji powinien zbadać, czy zostały spełnione łącznie przesłanki uzasadniające przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. W tym celu Sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę poczynione w tym zakresie wywody. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 21 marca 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 611/13, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., uchylił decyzję Prezesa ARiMR z [...] września 2010 r. Sąd stwierdził, że z treści decyzji Kierownik ARiMR z [...] czerwca 2006 r. przyznającej Skarżącemu płatności na zalesienie z tytułu: 1) wsparcia na zalesienie – 13.750 zł (płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia); 2) premii pielęgnacyjnej - 938 zł (płatne corocznie przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia); 3) premii zalesieniowej - 720 zł (płatne corocznie przez 20 lat od dnia wykonania zalesienia) nie wynika (organ odstąpił od uzasadnienia decyzji) aby w ramach wsparcia na zalesienie organ przyznał również płatność w zakresie kosztów na grodzenie uprawy leśnej – stosownie do § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Przeciwnie przyznana kwota w ramach wsparcia na zalesienie w wysokości 13.750 zł miała być płatna jednorazowo po wykonaniu zalesienia. Organ nie wskazał w uzasadnieniu decyzji o przyznaniu płatności kosztów wykonania grodzenia, zaś przyznana kwota z tytułu wsparcia na zalesienie obejmowała jedynie koszty poniesione na zalesienie gruntów rolnych. Dlatego też należy zauważyć, że zgromadzony materiał dowodowy w rozpoznawanej sprawie nie daje podstawy do stwierdzenia, że do wydania decyzji przyznającej płatność doszło w wyniku wadliwego ustalenia stanu faktycznego, a więc naruszenia art. 7, 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto Sąd zauważył, że przepisy rozporządzenia nie pozwalały Kierownikowi ARiMR na kwestionowanie zapisów planu zalesienia ani na dokonywanie samodzielnej oceny sposobu realizacji tego planu. W myśl bowiem § 5 ust. 1 rozporządzenia plan zalesienia sporządza nadleśniczy (...), właściwy ze względu na miejsce położenia części lub wszystkich działek rolnych przewidzianych do zalesienia, na wniosek producenta rolnego, w terminie 60 dni od dnia jego złożenia. Dlatego też to nadleśniczy - po przeanalizowaniu załączonych do wniosku dokumentów dotyczących położenia i przeznaczenia działek rolnych - sporządza plan zalesienia. W planie zalesienia nadleśniczy może wskazać obowiązek wzniesienia ogrodzenia jako zabezpieczenie przed zwierzyną, jeżeli jest to uzasadnione przede wszystkim ze względu na położenie działek rolnych. W przedmiotowej sprawie tego obowiązku nadleśniczy nie zawarł. Dodatkowo Sąd wskazał, że w myśl § 3 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia m.in. warunek zobowiązania się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza, zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach. Przepis ten stanowi jedną z przesłanek materialnoprawnych udzielenia producentowi rolnemu płatności na zalesianie. W rozpoznawanej sprawie Skarżący spełnił przesłankę określoną w §3 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia, gdyż zobowiązał się i dokonał zalesienia działek stosownie do przedłożonego planu zalesienia, w którym nie było zawarte zobowiązanie jego do wykonania grodzenia siatką uprawy leśnej, co zostało potwierdzone zaświadczeniem pochodzącym od nadleśniczego. Kierownik ARMiR wydając decyzję o przyznaniu płatności na zalesienie bierze za podstawę spełnienie przez producenta rolnego warunków, o których stanowi § 3 ust. 1 rozporządzenia – zgodnie z planem zalesienia, nie zaś treść wniosku o przyznanie płatności na zalesienie. Zatem podstawę do przyznania płatności przez organ jest plan zalesienia sporządzony przez właściwe nadleśnictwo, co wynika z treści części I pkt 3 planu zalesienia pt. Części składowe do wyliczenia wielkości i poszczególnych elementów płatności. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił stanowiska Prezesa ARiMR, że decyzja Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r. narusza §3 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia. Jednocześnie Sąd podkreślił, że ustawodawca nie unormował w przepisach rozporządzenia przypadku niezgodności pomiędzy wnioskiem o przyznanie płatności na zalesienie a planem zalesienia oraz wynikających z tego niezgodności konsekwencji prawnych. Nie można zatem uznać – jak to stwierdził Prezes ARMiR – że doszło do rażącego naruszenia prawa wskutek wydania decyzji o przyznaniu płatności na zalesianie w sytuacji istnienia rozbieżności pomiędzy wnioskiem a planem zalesienia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w rozpoznawanej sprawie Prezes ARMiR nie wykazał spełnienia przesłanek uzasadniających zastosowanie nadzwyczajnego środka wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych, a przede wszystkim nie wykazał i nie uzasadnił, że wskutek wydania decyzji o przyznaniu płatności na zalesianie doszło do rażącego naruszenia prawa, co stanowi obligatoryjną przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, Prezes ARiMR winien zbadać, czy zostały spełnione łącznie przesłanki uzasadniające przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Organ winien również wziąć pod uwagę poczynione w tym zakresie wywody, gdyż stwierdzenie nieważności decyzji jest środkiem nadzwyczajnym możliwym do zastosowania, jeżeli w wyniku naruszenia prawa powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Natomiast stwierdzenie nieważności decyzji nie może być środkiem stosowanym do odzyskania przez ARiMR płatności przyznanych w jej ocenie niezasadnie i zastępować innych przewidzianych prawem trybów postępowania właściwych dla odzyskania takich płatności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał również za NSA, że na gruncie przepisów rozporządzenia Kierownik ARMiR nie miał podstaw prawnych do odmowy przyznania płatności na mocy § 7 ust. 3 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia, jak również nie istniały podstawy do żądania zwrotu wsparcia na zalesienie w części przeznaczonej na grodzenie uprawy leśnej na podstawie § 13 ust. 2 i 2a rozporządzenia. Po otrzymaniu powyższego wyroku, Prezes ARiMR decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...] uchylił decyzję Dyrektora ARiMR z [...] czerwca 2010 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Następnie Dyrektor ARiMR decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] stwierdził nieważności decyzji Kierownika ARiMR nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że decyzja Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r. wydana została z rażącym naruszeniem § 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia oraz § 3 ust. 1 pkt 2 lit a) rozporządzenia a także art. 107 § 4 k.p.a. Od decyzji Dyrektora ARiMR z [...] listopada 2013 r. Skarżący wniósł - z zachowaniem ustawowego terminu - odwołanie do Prezesa ARiMR, który zaskarżoną w rozpatrywanej sprawie decyzją z [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora ARiMR. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść § 3 ust. 1 oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia i wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia wysokość stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej oraz premii zalesieniowej jest określona w Załączniku Nr 1 do rozporządzenia. Wyjaśnił, że z § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia wynika, że płatność jest udzielana producentowi rolnemu, który zobowiązał się do zalesienia działek rolnych zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach. Kierownik ARiMR wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych, powinien wziąć pod uwagę spełnienie przez producenta rolnego warunków, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia - zgodnie z planem zalesienia, nie wyłącznie treść wniosku o przyznanie płatności na zalesienie (pomimo, że zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia płatność na zalesienie udzielana jest na wniosek producenta rolnego). Zatem podstawę do przyznania płatności powinien stanowić, znany organowi przed dniem wydania decyzji, plan zalesienia sporządzony przez właściwe nadleśnictwo, co wynika z treści części I pkt 3 planu zalesienia "Części składowe do wyliczenia wielkości i poszczególnych elementów płatności". Organ podkreślił, że płatność na zalesienie gruntów rolnych powinna zostać przyznana Skarżącemu zgodnie z planem zalesienia, czyli bez uwzględnienia zabezpieczenia przed zwierzyną, tj. grodzenia siatką 2-metrową. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie Kierownik ARiMR decyzją z [...] czerwca 2006 r. przyznał Skarżącemu płatności na zalesienie gruntów rolnych w łącznej wysokości 15 408,00 zł, w tym z tytułu: 1) wsparcia na zalesienie w wysokości 13 750,00 zł, płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia; 2) premii pielęgnacyjnej w wysokości 938,00 zł, płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; 3) premii zalesieniowej w wysokości 720,00 zł, płatne corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Natomiast zgodnie ze złożonym planem zalesienia, płatność dla Skarżącego powinna obejmować wsparcie na zalesienie w wysokości 8 950 zł, premię pielęgnacyjną w wysokości 938 zł oraz premię zalesieniową w wysokości 720 zł. Prezes ARiMR przedstawił szczegółowe wyliczenie powyższych wartości płatności i stwierdził w oparciu o nie, że Kierownik ARiMR przyznał Skarżącemu premię pielęgnacyjną oraz premię zalesieniową w prawidłowej wysokości - w oparciu o plan zalesienia. Natomiast wsparcie na zalesienie zostało przyznane Skarżącemu niezgodnie z planem zalesienia, bowiem w punkcie 3 planu zalesienia wśród części składowych do wyliczenia poszczególnych elementów płatności brak było obowiązku wykonania zabezpieczenia przed zwierzyną, tj. grodzenia siatką 2-metrową, natomiast z obliczeń wynika, że płatność na grodzenie siatką 2-metrową została stronie przyznana. W tej sytuacji Kierownik ARiMR przyznając Skarżącemu płatność na zalesienie w nieprawidłowej wysokości, rażąco naruszył § 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia. Dodatkowo Prezes ARiMR wskazał, że Kierownik ARiMR nie miał podstaw do odstąpienia od uzasadnienia decyzji, gdyż zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w uzasadnieniu decyzji powinien wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a więc fakty i dowody, które miały wpływ na przyznanie płatności zalesieniowej i jej wysokość. W przedmiotowym postępowaniu organ rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy na zalesienie przyjął do ustalenia wysokości należnej płatności dane zawarte we wniosku natomiast odrzucił dane zawarte w części 3 planu zalesienia "Części składowe do wyliczenia wielkości i poszczególnych elementów płatności". W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie należało, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu decyzji wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a więc fakty i dowody, które miały wpływ na przyznanie płatności zalesieniowej i jej wysokość, w tym dotyczy to również dowodu w postaci planu zalesienia. Zdaniem organu odwoławczego odstąpienie od uzasadnienia decyzji Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r. stanowi rażące naruszenie art. 107 § 4 k.p.a. Zdaniem Prezesa ARiMR, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały łącznie trzy przesłanki decydujące o rażącym naruszeniu prawa, tj.: 1) oczywistość naruszenia prawa; 2) charakter przepisu, który został naruszony oraz 3) skutki ekonomiczne lub gospodarcze, które wywołuje decyzja. W ocenie organu odwoławczego Dyrektor ARiMR w decyzji nr [...] z [...] listopada 2013 r. zastosował się do wytycznych zawartych w wyrokach WSA i NSA oraz zbadał, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki, przesądzające o rażącym naruszeniu prawa, w wyniku którego powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił, że decyzja Prezesa ARiMR wydana została z naruszeniem: 1) art. 153 p.p.s.a., poprzez nie zastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych uprzednio w przedmiotowej sprawie, tożsamej pod względem przedmiotowym, podmiotowym oraz faktycznym, 2) art. 16 § 1 k.p.a. poprzez rażące naruszenie ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która bez uzasadnionych podstaw prawnych stwierdziła nieważność ostatecznej i wykonanej już decyzji o przyznaniu płatność na zalesienie gruntów rolnych, w tym również w tej części, co do której organy nie miały najmniejszych zastrzeżeń co do ich zgodności z prawem, 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 156 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja o przyznaniu płatność na zalesienie gruntów rolnych została wydana z rażącym naruszeniem prawa, pomimo tego, że decyzja ta nie naruszała prawa, a tym bardziej w sposób rażący, a także poprzez uchylenie w całości decyzji o przyznaniu płatność na zalesienie gruntów rolnych, pomimo tego, że zastrzeżenia organu I i II instancji dotyczyły jedynie stosunkowo niewielkiej części rozstrzygnięcia decyzji o przyznaniu płatność na zalesienie gruntów rolnych oraz poprzez nie rozpoznanie, czy w niniejszej sprawie nie zachodzą negatywne przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatność na zalesienie gruntów rolnych, 4) § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia poprzez przyjęcie, że warunek udzielenia płatności na zalesienie gruntów, który został określony tym przepisem, nie został spełniony, pomimo tego, że skarżący przyjął na siebie zobowiązanie, o jakim mowa w tym przepisie, i wykonał to zobowiązanie, 5) § 4 ust. 1 pkt 1 i ust 4 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że skarżącemu została przyznana płatność za ogrodzenie uprawy leśnej mimo, że nie wynika to z decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych, jak również poprzez błędne przyjęcie, że przepisy te zostały naruszone przez Kierownika ARiMR, 6) art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym oraz poprzez nie umożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem zaskarżonej decyzji, Przedstawiając powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie w całości skarżonej decyzji oraz o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Dyrektora ARiMR, ewentualnie o stwierdzenie nieważności tych decyzji. Skarżący wniósł również o wszczęcie, na podstawie art. 155 p.p.s.a., postępowania informującego właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o istotnym naruszeniu prawa poprzez uporczywe lekceważenie orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi Skarżący stwierdził, że Dyrektor ARiMR w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, pomimo wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ponownie stwierdził nieważność decyzji Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r. o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych. Zaznaczył, że wbrew przekonaniu Prezesa ARiMR, wyrażonemu w decyzji z [...] stycznia 2014 r., nie zostało udowodnione spełnienie przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika ARiMR z dnia [...] czerwca 2006 r. Twierdzenia organu odwoławczego są oczywiście sprzeczne z wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2035/11 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 611/13, wydanymi w przedmiotowej sprawie. Powołując się na powyższe wyroki, odnosząc się do stanowiska Prezesa ARiMR wskazującego na wydanie decyzji Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r. z rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia (§ 4 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia), Skarżący stwierdził, że przyznana powyższą decyzją kwota z tytułu wsparcia na zalesienie obejmowała jedynie koszty poniesione na zalesienie gruntów rolnych oraz, że decyzja ta nie narusza § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia, który stanowi jedną z przesłanek materialnoprawnych udzielenia płatności na zalesienie – zgodnie z planem zalesienia. Zdaniem Skarżącego ciężko się zgodzić z twierdzeniem Prezesa ARiMR, że decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Kierownik ARiMR naruszył przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia. Kierownik ARiMR wyliczając płatność, jaka została przyznana skarżącemu w decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. oparł się bowiem na tym właśnie przepisie i zastosował stawki wskazane w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Nie może być zatem mowy o naruszeniu przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR ww. przepisu, gdyż wyliczył on płatności zgodnie z załącznikiem do Rozporządzenia. W przekonaniu skarżącego takie naruszenie mogłoby mieć miejsce tylko w przypadku, gdyby organ zastosował zawyżone lub zaniżone stawki, nieodpowiadające tym z załącznika nr 1 do rozporządzenia, co jednak nie nastąpiło. W ocenie Skarżącego nieprawdziwe jest również twierdzenie Prezesa ARiMR, że Kierownik ARiMR rażąco naruszył art. 107 § 4 k.p.a. Powołał się przy tym na stanowisko NSA wskazujące, że odstąpienie od uzasadnienia decyzji z [...] czerwca 2006 r. uniemożliwia obecnie sprawdzenie, jaki stan faktyczny był podstawą wydania tamtej decyzji oraz, że w konsekwencji powyższego zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że do wydania tej decyzji doszło w wyniku wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Zatem w chwili obecnej, w opinii Skarżącego, nie jest możliwe wskazanie, czy Kierownik ARiMR był uprawiony do odstąpienia od uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. czy tez nie, a co za tym idzie w chwili obecnej nie jest możliwe określenie, czy organ ten naruszył przepis art. 107 § 4 k.p.a. Skoro na podstawie tego samego materiału dowodowego Naczelny Sąd Administracyjny nie był wstanie wskazać, czy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR naruszył przepis art. 107 § 4 k.p.a. to zasadne jest twierdzenie, że tym bardziej nie są w stanie tego uczynić organy obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu nie zastosowania się przez organ wydający zaskarżoną decyzję do oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym orzeczeniu sądu. Podkreślenia wymaga, iż istota kontroli jakiej zobowiązany był dokonać Sąd w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do tego, czy działania organu podjęte w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 611/13 - są zgodne z dokonaną przez ten Sąd oceną prawną oraz sformułowanymi wytycznymi co do dalszego postępowania. Powołany wyżej wyrok - stosownie do art. 153 p.p.s.a. – posiada moc wiążącą dla postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Przepis ten stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zatem organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena dokonana przez organ stanowi zatem prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99, publ. LEX nr 48019; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, publ. LEX nr 34466; uchwała NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., sygn. akt OPS 4/99, publ. LEX nr 38476 - glosa aprobująca B. Adamiak, OSP 1999, nr 5, poz. 101; A. Kabat, Komentarz do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2013). Zaznaczyć należy, że w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych przez organ oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Nadto sformułowanie, iż "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono wzruszone w przewidzianym do tego trybie, nie nastąpi zasadnicza zmiana stanu faktycznego sprawy, nie zmieni się też stan prawny w stopniu, który czyniłby pogląd wyrażony w wyroku sądu nieaktualnym. Skoro żadna z tych okoliczności nie zachodzi, Sąd orzekający w niniejszej sprawie pozostaje związany oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 21 marca 2013 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd - powołując się na ocenę prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2035/11 - stwierdził, iż przyznana Skarżącemu, decyzją Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r., kwota z tytułu wsparcia na zalesienie obejmowała jedynie koszty poniesione na zalesienie gruntów rolnych oraz, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstawy do przyjęcia, że do wydania decyzji przyznającej płatność doszło w wyniku wadliwego ustalenia stanu faktycznego. Z powyższego stanowiska Sądu wynika zatem jasno, że kwota przyznana Skarżącemu z tytułu wsparcia na zalesienie, na podstawie decyzji Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r., nie obejmowała kosztów na grodzenie uprawy leśnej – stosownie do § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Sąd wskazał, że skarżący wypełnił przesłankę określoną w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia, ponieważ zobowiązał się do i dokonał zalesienia działek stosownie do przedłożonego planu zalesienia. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska, że decyzja Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r. o przyznaniu Skarżącemu płatności na zalesienie z tytułu: wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej oraz premii zalesieniowej narusza § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia. Zgodnie ze wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku z 21 marca 2013 r. Prezes ARiMR zobowiązany został do zbadania - z uwzględnieniem wywodów Sądu - czy zostały spełnione łącznie przesłanki uzasadniające przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora ARiMR z [...] listopada 2013 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r. - Prezes ARiMR zarzucił decyzji Kierownika ARiMR rażące naruszenie § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a), § 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia oraz art. 107 § 4 k.p.a. Przepis § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia stanowi że płatność na zalesienie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który zobowiązał się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza – zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wsparcie na zalesienie – stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność za poniesione koszty zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej, w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłaca się w pierwszym roku po dniu wykonania zalesienia. Wysokość stawek wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej oraz premii zalesieniowej jest określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). W art. 107 § 4 k.p.a. stwierdza się, że można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. Stanowisko organu orzekającego jest niezgodne z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 21 marca 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 611/13. Podkreślenia wymaga, że Prezes ARiMR ponownie rozpatrując sprawę związany był stanowiskiem Sądu wyrażonym w powyższym wyroku, wskazującym dość jednoznacznie, że przyznane Skarżącemu wsparcie na zalesienie, zgodnie z decyzją Kierownika ARiMR z [...] czerwca 2006 r., nie obejmowało kosztów ogrodzenia uprawy leśnej, które to koszty, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, stanowią fakultatywny element wsparcia na zalesienie. W tej sytuacji organ nie miał pełnej swobody w zakresie oceny decyzji Kierownika ARiMR pod kątem badania wystąpienia przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., w szczególności nie mógł przyjąć za podstawę swych rozważań okoliczności sprzecznych z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku. Ponowne powoływanie się przez Prezesa ARiMR na okoliczność, że przyznane skarżącemu wsparcie na zalesienie obejmowało koszty ogrodzenia uprawy leśnej (na podstawie wniosku o przyznanie pomocy) stanowi w istocie polemikę z oceną prawną wyrażoną w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego w niniejszej sprawie, co skutkuje naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Jak już bowiem wskazano powyżej, ukształtowany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego stan sprawy co do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania są dla organu bezwzględnie wiążące. W tym stanie rzeczy Sąd zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji. Niezastosowanie się przez organ przy ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego do oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 marca 2013 r., narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęta w sprawie decyzja jest wadliwa. Stanowisko takie konsekwentnie prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 16 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 975/97, publ. LEX nr 43847; wyrok NSA z 22 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 527/97, publ. Lex nr 47275). W ocenie Sądu brak jest jednak podstaw do zastosowania trybu sygnalizacyjnego określonego w art. 155 § 1 p.p.s.a. o co wnosił Skarżący, bowiem w sprawie nie wystąpiły istotne naruszenia prawa lub okoliczności mające wpływ na ich powstanie w rozumieniu ww. przepisu. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni poczynione wyżej uwagi i zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 153 p.p.s.a. w orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 p.p.s.a. – jak w pkt 2 sentencji.