V SA/Wa 76/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (wcześniej H. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2015 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tegoż wniosku wskazano, że w związku z istnieniem poważnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania stanowić będzie ochronę nie tylko interesu skarżącej, lecz również interesu publicznego. Skarb Państwa uniknie bowiem poniesienia kosztów ewentualnego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie uchylonej decyzji. Ponadto skarżąca podniosła, że wykonanie egzekucji z jej majątku grozi wyrządzeniem znacznej szkody i spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, jak utrata płynności finansowej, a nawet upadek Spółki. Tym samym nawet orzeczenie uchylające decyzję, po tym jak zostanie wykonana, nie doprowadzi do zniwelowania negatywnych konsekwencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne – jak zdaje się sugerować skarżąca – w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przy czym nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji określonej kwoty pieniędzy. Skoro skarżąca dąży do wykazania, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącej. Poza tym, nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że strona skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest zasadne w stosunku do skarżącej. Twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową i pozwalających dokonać oceny, czy egzekucja kwoty określonej w zaskarżonej decyzji może wywołać po jej stronie skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym nie można było – opierając się jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu o możliwości wystąpienia po stronie skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków – dokonać oceny merytorycznej jej wniosku. Dodać należy, że zagadnienie ewentualnej szkody po stronie Skarbu Państwa pozostaje poza rozważaniami przy rozstrzyganiu wniosku złożonego przez skarżącą Spółkę, bowiem ocenie podlegała jej sytuacja, nie zaś Skarbu Państwa. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.