V SA/Wa 794/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Danuta Dopierała, Asesor WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Aneta Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2008 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dotacji wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz Województwa [...] kwotę [...] zł (pięć tysięcy sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2005 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2005 r. nr [...], którą Wojewoda na podstawie art. 93a ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148 ze zm.; zwanej dalej: "u.f.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."), nakazał Województwu [...] zwrot do budżetu państwa całości dotacji w wysokości [...] zł, przyznanej na podstawie umowy w celu dofinansowania z budżetu państwa zadania pod nazwą "Lokalne ożywienie gospodarcze - zrób to sam - znajdź pracę lub załóż własną firmę", ujętego w Kontrakcie dla Województwa [...] na rok 2004, jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że na podstawie umowy nr [...] z [...] lipca 2004 r. zawartej pomiędzy Zarządem Województwa [...] a Stowarzyszeniem B [...], zmienionej aneksem nr [...] z [...] grudnia 2004 r. Zarząd Województwa [...] przyjął do realizacji w ramach Kontraktu dla Województwa [...] na rok 2004 zadanie pod nazwą "Lokalne ożywienie gospodarcze - zrób to sam - znajdź pracę lub załóż własną firmę", które miało być realizowane przez Stowarzyszenie B. [...] września 2004 r. Wojewoda [...] Zawarł z Samorządem Województwa [...] umowę wykonawczą nr [...] w przedmiocie dofinansowania ze środków budżetu wymienionego zadania. Umowa ta została zmieniona aneksem nr [...] z [...] grudnia 2004 r. W umowie wykonawczej Wojewoda zobowiązał się do przekazania Samorządowi Województwa [...] dotacji celowej z budżetu państwa na dofinansowanie wymienionego zadania w kwocie [...] zł, natomiast Zarząd Województwa [...] zobowiązał się przekazać na realizację tego zadania również kwotę [...] zł. Wymieniona kwota dotacji została przekazana przez Wojewodę na konto Urzędu Marszałkowskiego [...] grudnia 2005 r. Dalej organ pierwszej instancji wskazywał, że od [...] do [...] lutego 2005 r. Biuro Zarządzania Funduszami Europejskimi [...] Urzędu Wojewódzkiego przeprowadziło w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] doraźną kontrolę problemową w zakresie realizacji zadania "Lokalne ożywienie gospodarcze - zrób to sam - znajdź pracę lub załóż własną firmę" realizowanego przez Stowarzyszenie B. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z [...] marca 2005 r., który doręczono Wicemarszałkowi Województwa [...] [...] kwietnia 2005 r. Z treści tego protokołu wynikało, że Stowarzyszenie B. wykorzystało otrzymaną dotację niezgodnie z przeznaczeniem. Skontrolowany podmiot w celu wykazania, że dotacja została wykorzystana zgodnie z jej przeznaczeniem przy piśmie z [...] maja 2005 r. złożył dodatkowe dokumenty w sprawie. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że całość realizowanego zadania pod nazwą "Lokalne ożywienie gospodarcze - zrób to sam - znajdź pracę lub załóż własną firmę" została wykonana w sposób niezgodny z postanowieniami umowy nr [...] zawartej [...] września 2004 r. oraz, że żaden z określonych w tej umowy celów zadania nie został osiągnięty w terminie do 31 grudnia 2004 r. Z uwagi na te ustalenia organ orzekł o obowiązku zwrotu przez Województwo [...] całości otrzymanej dotacji wraz z odsetkami. Od decyzji organu pierwszej instancji Województwo [...] wniosło odwołanie do Ministra Finansów. W odwołaniu Województwo [...] podnosiło, że Kontrakt dla Województw [...] na rok 2004 został podpisany w oparciu o ustawę z dnia 12 maja 2000 r. o zasadach wspierania rozwoju regionalnego (Dz. U. Nr 48, poz. 550). Z treści kontraktu wynika, że do podmiotów realizujących zadania przewidziane w kontrakcie zaliczają się: - samorządy województw - samorządy powiatów - samorządy gmin - regionalne i lokalne instytucje publiczne oraz działające nie dla zysku instytucje i organizacje pozarządowe i społeczne wspierające w ramach swej działalności statutowej rozwój społeczno-gospodarczy. Z treści § 8 załącznika nr 5 do kontraktu wynika, że za realizację zadania odpowiedzialny jest podmiot uprawniony, któremu Samorząd Województwa na podstawie umowy, jako określony w § 12 ust. 1 - 3 kontraktu pośrednik przekazuje środki publiczne na realizację zadania. Dalej Województwo [...] podnosiło, że z treści umowy z [...] września 2004 r. nr [...] wynika, że podmiotem realizującym zadanie którego dotyczy niniejsza sprawa jest Stowarzyszenie B. Z tych względów samorząd twierdził, że decyzja powinna zostać skierowana do wymienionego stowarzyszenia jako podmiotu otrzymującego dotację na realizację zadania przewidzianego w kontrakcie. Stanowisko to zdaniem odwołującego się znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2002 r. III SA 300/02, pub. w ONSA 2003/3/96. W wyroku tym Sąd stwierdził, że nie jest możliwe zastosowanie przepisu art. 93 u.f.p., gdy to nie jednostka, która otrzymała dotację z budżetu państwa wykorzystała ją niezgodnie z przeznaczeniem, ale gdy takie wykorzystanie dotacji nastąpiło niezależnie od woli tej jednostki. Województwo [...] podnosiło, że w sposób prawidłowy przyznało dotację której dotyczyła decyzja organu pierwszej instancji i sposób przydzielenia tej dotacji nie został przez organ zakwestionowany. Z tych względów Województwu [...] nie można było przypisać wydatkowania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, ponieważ wydatkowanie takie nastąpiło niezależnie od jego woli. Ponadto Województwo [...] wskazywało, że w postępowaniu doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, gdyż w toczącym się postępowaniu administracyjnym organ pominął Stowarzyszenie B., które było stroną tego postępowania. Wskazaną na wstępie decyzją Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, że stroną postępowania w niniejszej sprawie było Województwo [...], gdyż to Województwo [...] otrzymało dotację z budżetu państwa, a Stowarzyszenie B. było jedynie podmiotem, któremu województwo powierzyło realizację zadania na które przyznano mu dotację. Minister stwierdził, że Województwo [...] na podstawie art. 129a u.f.p. może dochodzić zwrotu dotacji, której dotyczy decyzja organu pierwszej instancji od wymienionego Stowarzyszenia. Minister wskazywał, że podstawą przyznania Województwu [...] dotacji, której dotyczy decyzja była umowa z [...] września 2004 r., której stronami byli Wojewoda [...] oraz Województwo [...]. Dotacja została przekazana na rachunek Urzędu Marszałkowskiego na wniosek Samorządu Województwa [...]. Kontrakt oraz umowy z [...] lipca 2004 r. zwierały zapisy na podstawie których Województwo [...] mogło kontrolować sposób wykorzystania dotacji przez wymienione Stowarzyszenie. Na decyzję Ministra Finansów Województwo [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżąca w stosunku do zaskarżonej decyzji podniosła te same zarzuty co w odwołaniu w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo skarżąca podnosiła, że Minister Finansów w uzasadnieniu decyzji nie ustosunkował się do zarzutu odwołania, że stroną postępowania w niniejszej sprawie powinno być wyłącznie Stowarzyszenie B. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 61/06 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2005 r. nr [...] uznając, że w postępowaniu administracyjnym została pominięta strona postępowania tj. Stowarzyszenie B. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 28 k.p.a. poprzez błędną interpretację definicji strony w postępowaniu administracyjnym; - art. 93 i art. 93a w związku z art. 118 i art. 129a u.f.p. poprzez ich błędną interpretację polegającą na nietrafnym przyjęciu przez Sąd, że w przedmiotowym postępowaniu Minister Finansów mógł zastosować przepisy dotyczące postępowania w obrębie budżetu jednostek samorządu terytorialnego; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 141 § 4 w związku z art. 145 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") poprzez pominięcie przedstawionych w odpowiedzi strony na skargę argumentów, które w sposób jednoznaczny wskazywały podstawy prawne podjętej przez Ministra Finansów decyzji, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji w sytuacji, gdy nie nastąpiło naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe podstawy Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1680/06 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że przyjęcie, że Stowarzyszenie B. powinno być stroną tego postępowania i to na zasadzie "współuczestnictwa koniecznego" nie ma oparcia w treści art. 28 k.p.a. W myśl tego przepisu "stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Druga część tego przepisu nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż nikt nie żądał "czynności organu". Jeśli chodzi o Stowarzyszenie B. jest poza sporem, że decyzja o zwrocie dotacji nie nakładała na nie żadnego obowiązku. Przeciwstawieniem "obowiązku" w art. 28 k.p.a. jest "interes prawny". Pojęcie interesu prawnego było już wielokrotnie wyjaśniane zarówno w piśmiennictwie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego" Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 14 i następne) jak i w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 19 stycznia 1995 r., I SA 1326/93 z komentarzem J. Lipowicz i A. Agopszowicza, Glosa 1996/1/5). Rekapitulując wyrażone tam poglądy NSA przyjął, że stroną, w rozumieniu art. 28 k.p.a., z uwagi na interes prawny, będzie osoba (jednostka organizacyjna) wymieniona w art. 29 k.p.a., która na podstawie obowiązującego prawa może uzyskać konkretne korzyści, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej. Co więcej brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. NSA uznał, że podlega dyskusji, że decyzja o zwrocie dotacji mogła być skierowana wyłącznie do Województwa [...], a nie do Stowarzyszenia. Stowarzyszenie nie mogło oczekiwać skonkretyzowania w tej decyzji jakiejkolwiek korzyści na podstawie obowiązującego prawa. Nie jest zatem stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., a odmienny pogląd, który legł u podstaw zaskarżonego wyroku, wynika z błędnej interpretacji tego przepisu. NSA za chybiony natomiast uznał zarzut naruszenia przepisów ustawy o finansach publicznych z 1998 r.. NSA wskazał, że WSA wymienił wprawdzie art. 93 i 93a tej ustawy ale tylko dla wykazania, że Województwo [...] jest stroną postępowania, jednakże treści tych przepisów nie wyjaśniał. W uzasadnieniu wyroku nie sposób doszukać się przypisanego Sądowi (w zarzucie 1b) poglądu. Ponadto NSA uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA był zobowiązany, wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia, odnieść się także do stanowiska Ministra Finansów wyrażonego w odpowiedzi na skargę, "wspartego" dołączonym do niej odpisem wyroku NSA. NSA - z uwagi na nie wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu, które WSA mógłby naruszyć - nie odniósł się do zarzutu, że wyniki kontroli nie były przez kontrolowanego zakwestionowane i w związku z tym błędnego przypisani obu decyzjom braku uzasadnienia faktycznego. Województwo [...] w piśmie procesowym z [...] maja 2008 r. dodatkowo zarzuciło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego obu zaskarżonych decyzji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W pozostałym zakresie - przy ponownym rozpoznaniu sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - strony pozostały przy dotychczasowym stanowisku w sprawie. Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W oparciu o treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2008 r., sygn. akt III FSK 1680/06 wydanym w następstwie skargi kasacyjnej Ministra Finansów. Badając zaskarżoną decyzję we wskazanym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż zarzut skargi dotyczący tego, iż Województwo [...] nie powinno być stroną postępowania jest chybiony. Zgodnie z treścią przepisu art. 67 ust. 4 u.f.p. - częściami budżetu państwa dysponują kierownicy organów wymienionych w art. 83 ust. 2a dla sądownictwa powszechnego Minister Sprawiedliwości, właściwi ministrowie, przewodniczący określonych w odrębnych ustawach komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierownicy urzędów centralnych, wojewodowie oraz kierownicy państwowych jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 3 pkt 1, zwani dalej "dysponentami części budżetowej". Z treści przepisów art. 88 ust. 1 i 2 u.f.p. wynika, że dysponent części budżetu jest podmiotem, który przyznaje uprawnionym podmiotom dotacje z budżetu. Dysponent wykonuje również uprawnienia określone w art. 93a ust. 1 u.f.p. - orzeczenie o obowiązku zwrotu dotacji. Zgodnie z treścią art. 25 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 12 maja 2000 r. o zasadach wspierania rozwoju regionalnego dofinansowanie dla jednostek samorządu terytorialnego, o którym mowa w ust. 1, przekazywane jest tym jednostkom przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych za pośrednictwem wojewodów w terminach i na zasadach określonych w kontrakcie. Z treści tego przepisu oraz ze wskazania w przepisie art. 67 ust. 4 u.f.p. wojewodów jako dysponentów części budżetu należy wnioskować, że wojewoda jest dysponentem części budżetu przeznaczonej na finansowanie zadań określonych w kontraktach dla województw. Świadczy o tym również fakt, że wojewoda dokonuje ostatecznego przydzielenia dotacji jednostkom samorządu terytorialnego na realizację zadań zakreślonych w kontrakcie wojewódzkim. Dotacja, której dotyczy zaskarżona decyzja została udzielona przez wojewodę działającego jako dysponent części budżetu. Udzielenie dotacji w niniejszej sprawie nastąpiło na podstawie umowy, której stronami byli Wojewoda [...] i Województwo [...]. Na mocy tej umowy powołany został stosunek prawny, którego stronami były wymienione podmioty, konsekwencją tego było również to, że stroną postępowania prowadzonego w celu wydania decyzji, o której mowa w art. 93a ust. 1 u.f.p. był podmiot któremu dysponent udzielił dotacji to jest Województwo [...]. Z treści powołanego przepisu oraz przepisów art. 93 u.f.p. wynika, że adresatem decyzji o obowiązku zwrotu dotacji może być wyłącznie podmiot, któremu dysponent przydzielił dotację. Strona skarżąca podnosiła, że stroną postępowania w niniejszej sprawie powinno być Stowarzyszenie B., jednakże z treści umowy wykonawczej z [...] września 2004 r. nr [...], wynika że podmiotem, który od Wojewody otrzymał dotację było Województwo [...], a zatem to ten podmiot był stroną postępowania w niniejszej sprawie. Ponadto Stowarzyszenie B. nie mogło być stroną tego postępowania na zasadzie "współuczestnictwa koniecznego", ponieważ nie znajduje to oparcia w treści art. 28 k.p.a., w myśl którego - stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie (...). Jest poza sporem, że decyzja o zwrocie dotacji nie nakładała na Stowarzyszenie żadnego obowiązku. Przeciwstawieniem "obowiązku" w art. 28 k.p.a. jest "interes prawny". Pojęcie interesu prawnego było już wielokrotnie wyjaśniane zarówno w piśmiennictwie (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego" Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2005, str. 14 i nas.) jak i w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 19 stycznia 1995 r., I SA 1326/93 z komentarzem J. Lipowicz i A. Agopszowicza, Glosa 1996/1/5). Rekapitulując wyrażone tam poglądy należy przyjąć, że stroną, w rozumieniu art. 28 k.p.a., z uwagi na interes prawny, będzie osoba (jednostka organizacyjna) wymieniona w art. 29 k.p.a., która na podstawie obowiązującego prawa może uzyskać konkretne korzyści, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej. Co więcej brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. W związku z powyższym nie podlega dyskusji, że decyzja o zwrocie dotacji mogła być skierowana wyłącznie do Województwa [...], a nie do Stowarzyszenia. Stowarzyszenie nie mogło oczekiwać skonkretyzowania w tej decyzji jakiejkolwiek korzyści na podstawie obowiązującego prawa. Nie jest zatem stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. i w związku z tym zarzut skargi jest chybiony. Bezzasadny jest także zarzut skargi, że organ drugiej instancji nie ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji do zawartego w odwołaniu zarzutu, że Województwo [...] nie było podmiotem obowiązanym do zwrotu dotacji i że podmiotem tym powinno być wymienione Stowarzyszenie. W decyzji organu drugiej instancji znajdują się stwierdzenia, że adresatem decyzji organ pierwszej instancji prawidłowo uczynił jednostkę samorządu a nie wymienione Stowarzyszenie i organ w decyzji powołał okoliczności faktyczne uzasadniające to stwierdzenie. Sąd uznał natomiast za uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w myśl którego - "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa" - poprzez brak zawarcia w obu zaskarżonych decyzjach uzasadnienia faktycznego. Sąd stwierdza, iż nie jest zgodne z prawdą dowodzenie Ministra Finansów przedstawione w skardze kasacyjnej, że uzasadnienie faktyczne zostało zawarte w decyzji Wojewody [...], gdzie szczegółowo omówiono dlaczego umowy z Województwem [...] nie można uznać za prawidłowo zrealizowaną. W istocie Wojewoda [...] w swej decyzji wskazał jedynie, że całość realizowanego zadania realizowanego pod nazwą ""Lokalne ożywienie gospodarcze - zrób to sam - znajdź pracę lub załóż własną firmę" została wykonana niezgodnie z zapisami umowy wykonawczej z [...] września 2004 r., że nie został osiągnięty cel zadania oraz żaden z określonych w Karcie zadania efektów rzeczowych, przewidzianych do osiągnięcia w wyniku realizacji zadania. Natomiast Wojewoda [...] nie wskazał dlaczego tak się stało, co o tym świadczy, jakie dowody na powyższe okoliczności zostały zgromadzone. Ponadto Sąd odnosząc się do argumentu Ministra Finansów przedstawionego w skardze kasacyjnej, że wyniki kontroli zawarte w protokole pokontrolnym nie były kwestionowane przez kontrolowanego, zauważa, że zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, protokoły kontroli (wyniki kontroli), jak i wystąpienia pokontrolne nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, są tylko jednym z dowodów w sprawie, podlegających ocenie organu, który będzie wydawał decyzję administracyjną (por. postanowienie NSA z 23 marca 1983 r. II SA 116/83 ONSA 1983/1 poz. 18; wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r. II SA 1678/83 ONSA 1984/1 poz. 21; wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1993 r. III SA 315/93 ONSA 1995/1 poz. 16). Tak więc koniecznym jest przedstawienie w wydawanej decyzji - jako elementu jej stanu faktycznego - choćby syntetycznego opisu wyników kontroli poprzez wskazanie konkretnych naruszeń i dowodów, zaś niewystarczające jest powołanie się jedynie na końcowe efekty kontroli, jak to się stało w zaskarżonej decyzji. Nie usprawiedliwia również braku właściwego uzasadnienia stanu faktycznego zaskarżonej decyzji nie podnoszenie tego zarzutu przez stronę w postępowaniu odwoławczym. Wskazać bowiem należy, iż odstąpić od uzasadnienia decyzji można tylko w przypadkach o jakich mowa w art. 107 § 4 i 5 k.p.a. tj. w sytuacji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony, bądź też uzasadnia to interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny, jednakże z takimi sytuacjami nie było do czynienia w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe uwagi Sąd uznał, że w decyzjach obu instancji organy nie wskazały faktów uzasadniających stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do wykorzystania dotacji niezgodnie z jej przeznaczeniem - o jakim mowa art. 93 ust. 1 pkt 1 u.f.p. - oraz nie wskazały dowodów potwierdzających to stwierdzenie. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż decyzje organów obydwu instancji nie wskazywały przesłanek faktycznych na których je oparto, przez co Sąd dokonując kontroli legalności tych decyzji nie mógł w sposób jednoznaczny stwierdzić, czy rozstrzygnięcia zawarte w tych decyzjach nie miały charakteru rozstrzygnięć dowolnych. Z tego względu Sąd w niniejszym orzeczeniu nie mógł się wypowiedzieć co do zasadności twierdzenia organów, że dotacja której dotyczy niniejsza sprawa została wykorzystana niezgodnie z jej przeznaczeniem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wydać decyzję zgodnie z wyżej przytoczonymi uwagami i zachowaniem zasad postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, uznając, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.