V SA/Wa 814/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Arkadiusz Tomczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. E. Sp. z o.o. w R. na decyzję Minister Rozwoju i Finansów z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 24 marca 2017 r. (data nadania) Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej jako: "Skarżąca" lub "Strona") wniosła skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek Strona wskazała, że w jej ocenie brak było przesłanek do wydania zaskarżonej decyzji, a ponadto zwrot środków negatywnie wpłynie na sytuację finansową Skarżącej i doprowadzi do trudności w realizowaniu celów szkoleniowych. Spółka wyjaśniła, że w ostatnich dwóch latach regularnie uzyskuje niższe przychody, co jest spowodowaną ogólną sytuacją na rynku, deflacją a także zmianą profilu działalności. Wynik finansowy za pierwszy kwartał 2017 r. był ujemny. W najbliższym okresie Strona przestanie uzyskiwać zyski (z uwagi na mniejsze dofinansowanie oraz mniejsze zainteresowanie usługami szkoleniowymi). Spółka jest również zobowiązana do spłaty kredytu z terminem spłaty w dniu 6 czerwca 2017 r. Aktualnie Strona nie dysponuje wolnymi środkami, nie ma zdolności kredytowej, prowadzi działalność non profit. Obecnie zatrudnia trzy osoby na podstawie umowy o pracę oraz 6 osób na podstawie umów zleceń. Skarżąca nie zalega ze składkami na ubezpieczenie społeczne oraz nie posiada zaległości podatkowych. Wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do utraty przez Spółkę płynności finansowej i może spowodować konieczność wstrzymania wypłaty wynagrodzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności (w tym decyzji), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić także należy, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa osoby prawnej nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Natomiast za wstrzymaniem wykonania aktu nie mogą przemawiać same obiektywne, przedstawione przez stronę trudności, pojawiające się w prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem w postępowaniu o udzielenie ochrony tymczasowej badany jest wpływ wykonania zaskarżonego aktu na sytuację majątkową strony, a nie wpływ na tą sytuację jakichkolwiek innych czynników (por. postanowienie NSA z dnia 21 marca 2013 r. o sygn. akt I FZ 15/13). Spółka uzasadniając swój wniosek powołała się na trudną sytuację materialną oraz ryzyko utraty płynności finansowej, konieczność wstrzymania wypłaty wynagrodzeń i regulowania zobowiązań zarówno publicznoprawnych, jak i prywatnoprawnych. Na poparcie swoich twierdzeń przedstawiła rachunki zysków i strat za lata 2015 - 2016 oraz informacje o niezaleganiu w podatkach i w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż w ocenie Sądu przedłożone dokumenty finansowe Spółki w postaci rachunku zysków i strat nie uprawdopodobniają podnoszonych okoliczności. Podkreślić należy, że na koniec 2015 roku, jak również na koniec 2016 roku Spółka wykazała wysokie przychody (w 2015 r. – 4.970.093,74 zł, w 2016 r. – 3.026.831,05 zł) oraz zyski: zarówno z działalności gospodarczej, jak również zyski netto. Podnoszona okoliczność, iż w okresie dwóch ostatnich lat przychody i dochody Spółki regularnie obniżają się, nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ obniżenie dochodów z działalności gospodarczej w żaden sposób nie oznacza, że jej wykonanie wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Prognozowana przez Spółkę utrata płynności finansowej na skutek zwrotu środków w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji nie może zadecydować o zastosowaniu instytucji ochrony tymczasowej. Przedstawione przez Spółkę dokumenty finansowe nie wskazują, że aktualna sytuacja finansowa Spółki jest zła, a przewidywane przyszłe wyniki finansowe nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania ocenianej w niniejszym postępowaniu sądowym decyzji. Niezależnie od przedstawionych przyczyn nieuwzględnienia wniosku podnieść także trzeba, iż nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania należności pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie skarżącej zwrócona. Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14, LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13, LEX nr 1432682). Odnosząc się do poglądu Strony, iż nie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji i nałożenia na Spółę obowiązku zwrotu kwoty 15.806,34 zł wraz z odsetkami wskazać należy, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.