V SA/Wa 818/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Protokolant sekretarz sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi I.S. na rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki; 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz I.S. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 22 października 2012 r. I.S. – działający pod firmą P. złożył w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 (dalej: PO IG), Działanie 4.3 "K.", wniosek o przyznanie premii technologicznej na projekt "W.". Składając przedmiotowy wniosek I.S. uzyskał opinię wystawioną przez W. tj. podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116 poz. 730 z późn. zm.) – zwanej dalej: "ustawą o wspieraniu". Opinia ta dołączona została celem wykazania, że technologia, która będzie wdrażana w wyniku realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym jest nową technologią w rozumieniu ustawy, której okres stosowania na świecie nie jest dłuższy niż 5 lat. Pismem z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] Bank Gospodarstwa Krajowego (dalej: BGK) zawiadomił wnioskodawcę, iż podjęta została decyzja o odmowie przyznania premii technologicznej. Jak wskazał BGK, charakterystyka technologii zawarta w opinii o nowej technologii wystawionej przez W. sprowadza się do opisu procesu wtrysku realizowanego przez planowane do zakupu nowoczesne wtryskarki [...]. Zdaniem BGK osiągnięcie celów projektu będzie możliwe wprost dzięki funkcjonalności konkretnego środka trwałego, a skrócenie czy usprawnienie cyklu produkcyjnego dzięki wykorzystaniu funkcjonalności nabywanych w ramach projektu urządzeń. Takie działanie nie stanowi według BGK wdrożenia nowej technologii w rozumieniu ustawy. Zatem projekt nie spełnia kryterium określonego w art. 3 ust. 4 ustawy o wspieraniu. Projektu nie można uznać za inwestycję technologiczną zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 pkt 4 wskazanej ustawy, ponieważ wnioskodawca nie wdraża nowej technologii lecz rozwiązanie techniczne opracowane przez producentów planowanych do zakupu maszyn. Nadto w piśmie z [...] marca 2013 r. stwierdzono, iż wydatki wskazane w poz. 6 harmonogramu rzeczowo-finansowego: Zakup maszyny [...] oraz w poz. 7 harmonogramu rzeczowo-finansowego: Zakup automatycznego systemu [...], nie służą bezpośrednio wdrożeniu procesu przedstawionego w opinii i w związku z tym należy uznać je za niekwalifikujące się do objęcia wsparciem. Mając natomiast na uwadze, iż w planowanej do budowy hali nr [...] Wnioskodawca planuje posadowić jedynie dwie ww. niekwalifikowalne maszyny, w konsekwencji wydatek z poz. 3 harmonogramu: Budowa [...] w całości należy uznać za niekwalifikowalny. Łącznie wartość wydatków uznanych za niekwalifikowalne wynosi 2 535 439,12 PLN czyli blisko 45% wszystkich kosztów przewidzianych w harmonogramie rzeczowo-finansowym. Z uwagi na to, że łączna wartość ww. wydatków przekracza pułap 25% łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem, zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu, wniosek został odrzucony. Po rozpatrzeniu protestu Minister Gospodarki pismem z dnia 15 lipca 2013 r. poinformował stronę, iż uznał protest za niezasadny. Minister wskazał, że zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru projektów w działaniu 4.3 PO IG, w ramach ww. kryterium badana jest zgodność projektu z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Zdaniem organu projekt jest niezgodny z postanowieniami art. 3 ust. 4 oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Niezgodność projektu z art. 3 ust. 4 powołanej ustawy potwierdza treść rozdziału opinii o nowej technologii tj. charakterystyka technologii oraz przedstawienie właściwości świadczących o możliwości jej wdrożenia do wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów procesów lub usług, która opisuje w zasadzie tylko zautomatyzowany proces produkcyjny, a zatem opinia nie zawiera istotnego elementu wymaganego ustawą (art. 5 ust. 3 pkt 2 lit a) tj. charakterystyki technologii. Według Ministra niezgodność projektu z art. 3 ust. 4 ww. ustawy potwierdza także wnioskodawca w proteście poprzez stwierdzenie, że "(...) planowane do zakupu urządzenia, a w szczególności ich parametry techniczne są niezbędne do osiągnięcia precyzyjnej powtarzalności, a tym samym są niezbędne do produkcji wyrobów (...) ". Tym samym, w ocenie Ministra, projekt nie wiąże się z wdrożeniem nowej technologii a jedynie opiera się na wykorzystaniu rozwiązań zawartych w planowanych maszynach i urządzeniach. Ponadto organ wskazał, że w ramach kryterium "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania PO IG oraz ustawą o wspieraniu działalności" weryfikacji podlega czy "przedstawione we wniosku i załącznikach wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem zostały określone prawidłowo, tj. zgodnie z definicjami i katalogiem wydatków kwalifikowanych dla działania określonym w: - ustawie o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej, Wytycznych MRR w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO IG, 2007-2013, Szczegółowym opisie priorytetów PO IG, 2007-2013 oraz są ze sobą powiązane funkcjonalnie i służą do realizacji inwestycji technologicznej finansowanej kredytem technologicznym.". W wyniku analizy przeprowadzonej oceny w zakresie wyłączenia, zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu, wydatków kwalifikowanych stanowiących ponad 25% całkowitych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem Minister stwierdził, iż ocena została przeprowadzona prawidłowo. Łączna wartość wyłączonych kosztów przekracza pułap 25 %, co zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu, powoduje, że wniosek zostaje odrzucony. Organ odwoławczy wskazał również, że Wnioskodawca uzyskał opinię wystawioną przez podmiot wymieniony w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej jednakże zdaniem Ministra załączona przez Wnioskodawcę opinia o nowej technologii nie zawiera wymaganych elementów, tj. charakterystyki technologii oraz opisu sposobu wdrożenia technologii. Opiniodawca w punkcie dotyczącym charakterystyki technologii wskazał bowiem i krótko opisał jedynie etapy procesu produkcji, tj. [...]. W punkcie, który winien zawierać opis sposobu wdrożenia nowej technologii opiniodawca zawarł wyłącznie elementy, które składają się na proces wdrażania nowej technologii, i które zastosować można do opisu każdej innej inwestycji polegającej na wdrożeniu technologii. Ponadto, proces wdrożenia wstępnego opiniodawca zdefiniował w następujący sposób cyt.: " Wdrożenie wstępne - polega na budowie niezbędnej infrastruktury (budowa hal oraz zakup linii technologicznej) (...). " Z kolei wdrożenie właściwe opisano, jako sprawdzenie i uruchomienie linii technologicznej. Powyższe stanowi potwierdzenie, iż wdrożenie technologii w ramach przedmiotowego projektu sprowadza się do zakupu i uruchomienia linii technologicznej. Podkreślono tutaj, że wymienione etapy wdrożenia technologii zawarte w opinii o nowej technologii nie spełniają wymogów art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej w zakresie opisu sposobu wdrożenia technologii bowiem Wnioskodawca nie podał, na czym polega wdrożenie nowej technologii i nie odniósł się do technologii dotychczas stosowanej. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że nie jest obowiązkiem komisji konkursowej wzywać Wnioskodawcę do wyjaśnień, zwłaszcza, gdy oceniający nie mają wątpliwości w trakcie przeprowadzania oceny. Ponadto uzupełnienia opisów oraz wyjaśnienia nie mogą stanowić uzupełnień o informacje wymagane dokumentami konkursowymi, a w przypadku Wnioskodawcy uzupełnienia miałyby taki charakter. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, spółka wniosła o uchylenie negatywnego rozstrzygnięcia i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą. Rozpoznając po raz pierwszy skargą na powoływane wyżej rozstrzygnięcie z [...] lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1793/13 oddalił skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd w pełni podzielił ustalenia faktyczne jak i argumentację organów orzekających w sprawie. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 2248/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W motywach własnego rozstrzygnięcia NSA stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób wadliwy. NSA wskazał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku sprowadzało się de facto do powielenia stanowiska organów orzekających w sprawie przy braku szczegółowej oceny dotyczącej porównania technologii objętej całą wnioskowaną inwestycją z technologią wdrożoną we wskazywanych środkach trwałych. NSA przypomniał, że w skardze skierowanej do WSA Spółka sformułowała zarzut naruszenia przez orzekający w sprawie organ art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej wskazując, iż w świetle tych regulacji prawnych zaskarżone urządzenia jako środki trwałe mogą być innowacyjne, a jedynie nie może być w nich wdrożona technologia, która ma być przedmiotem inwestycji technologicznej. Skarżący zarzucił, że technologia wdrożona jest technologią własną, a wypracowana w ten sposób, myśl technologiczna, w formie projektu racjonalizatorskiego, nie znajduje zastosowania w nabytych środkach trwałych. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odnosząc się do tej zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii przywołał jedynie treść art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 4 ustawy o wspierania, nie dokonując przy tym wykładni tych przepisów. Następnie Sąd I instancji wyraził ocenę: "I właśnie taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej. Innowacyjność przedsięwzięcia polega bowiem wyłącznie na zakupie nowych urządzeń 2 szt. wtryskarek elektrycznych i linii lakierniczej UV". Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę po raz pierwszy z informacji zawartych w "Opinii o nowej technologii" wynika, że dokonane wyliczenie w zakresie temperatury rozproszenia ciepła i zastosowanie odpowiedniej ilości chłodziwa są tą nową technologią i będą stanowiły przedmiot zgłoszenia patentowego. Nadto z "Opinii" tej wynika, że wdrożenie tej nowej technologii całkowicie polega na wykorzystaniu możliwości zakupionych urządzeń. W tej sytuacji zachodzi podstawa do wyłączenia udzielenia kredytu technologicznego wskazana w art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. Zdaniem NSA w tej sytuacji ocena Sądu I instancji w tym zakresie nie została bliżej umotywowana, zważywszy na rodzaj i zakres zarzutów sformułowanych w skardze na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2013 r. Nie może bowiem uzasadniać wyroku Sądu (w świetle treści art. 141 § 4 p.p.s.a.) jedynie powołanie się na proste przytoczenie przepisu prawa oraz jednozdaniowe określenie, że to możliwości tkwiące w urządzeniach (środkach trwałych) pozwolą na osiągnięcie zakładanych efektów w postaci poprawy jakości i obniżenia kosztów produkcji. Sąd II instancji wyjaśnił tutaj, iż powoływana regulacja art. 3 ust. 4 ustawy o wspieraniu – co do zasady – nie wyklucza wsparcia dla inwestycji technologicznej, wymagającej zastosowania środków trwałych, w których została wdrożona jakakolwiek nowa technologia. Wykorzystanie takich urządzeń w procesie technologicznym nie wyłącza bowiem a priori, możliwości uzyskania nowej technologii. Art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej nie pozwala jedynie na finansowanie kredytem technologicznym tych środków trwałych, w których została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. Odmowa dofinansowania realizacji inwestycji na tej podstawie wymaga porównania technologii objętej całą inwestycją, z technologią wdrożoną w konkretnym środku trwałym. NSA przypomniał, iż to wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie inwestycji w ramach Programu Operacyjnego ma obowiązek wykazać zaistnienie okoliczności uzasadniających przyznanie żądanego wsparcia, ale również organ zobligowany jest do dokonania oceny wniosków z poszanowaniem określonych zasad, w tym przewidzianej w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz przejrzystości reguł stosowanych. Zgodnie ze znajdującym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie Regulaminem przeprowadzenia Konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4. Inwestycje w innowacyjne przedsiębiorstwa Działanie 4.3. "Kredyt technologiczny" dokonujący oceny merytorycznej organ zwrócić się może do wnioskodawcy o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Organ ten dysponuje zatem odpowiednimi środkami, by uzyskać o danym projekcie wiedzę niezbędną do oceny wniosku zgodnie z powołanymi wyżej wymaganiami. Zdaniem NSA zbadać zatem należało, w jaki sposób do okoliczności tych ustosunkował się organ w ramach przeprowadzonej wykładni art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej. W tym zakresie wskazanie w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji (w ślad za organem), że wdrożenie objętej wnioskiem nowej technologii całkowicie polega na wykorzystaniu możliwości zakupionych urządzeń przy jednoczesnym stwierdzeniu, że nową technologią objętą wnioskiem jest specjalny proces chłodzenia poprzez dokonanie wyliczenia w zakresie temperatury rozproszenia ciepła i zastosowanie odpowiedniej ilości chłodziwa, nie jest w ocenie NSA wystarczającym wyjaśnieniem przyjętego stanowiska. Dokonując tutaj oceny organu należało również zbadać czy organ rzeczowo ustosunkował się do argumentacji skarżącego zawartej w proteście z uwzględnieniem pełnego stanowiska zawartego w opinii NOT. Odnosząc się natomiast do treści załączonej do wniosku o dofinansowanie "Opinii o nowej technologii", którą Sąd rozpoznający sprawę po raz pierwszy tak jak organy orzekające w sprawie uznał za niespełniającą wymogów formalnych określonych treścią przepisu art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a i b ustawy o wspieraniu, NSA stwierdził, iż badając treść tej opinii nie sposób uznać, że nie zawiera ona wymaganych powołanymi przepisami elementów. Wskazano przy tym, w kontekście zarzutów dotyczących wykorzystania nowej technologii, które podnoszone były także w skardze do WSA, iż nie zbadano należycie czy organ dokonał szczegółowego porównania technologii objętej całą wnioskowaną inwestycją z technologia wdrożoną we wskazanych środkach trwałych. Ocena Sądu I instancji orzekającego po raz pierwszy nie została więc w tym zakresie należycie umotywowana a powołanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na ustalenia organu i zaakceptowanie wyciągniętych na tej podstawie wniosków bez określenia z jakich powodów okazały się one – w ocenie tego Sądu – zgodne z prawem, czyniło niemożliwym przeprowadzenie przez NSA kontroli instancyjnej. Nadto w ocenie Sądu II instancji WSA badający sprawę po raz pierwszy przyjmując, że wydatki w poz. 3 i poz. 6 Harmonogramu trafnie zostały przez organ uznane za niekwalifikujące się do objęcia wsparciem, nie wyjaśnił bliżej stanowiska dlaczego inwestycja technologiczna, która może być objęta kredytem technologicznym, kończy się z chwilą wyprodukowania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, natomiast pakowanie i konfekcjonowanie towarów nie jest związane bezpośrednio z procesem ich produkcji. Wskazano tutaj także, iż Sąd I instancji nie dokonał w ogóle wykładni zawartych art. 2 ust. 1pkt 4 ustawy o wspieraniu zwrotów "uruchomieniu" czy "wytworzona", a także terminu "konfekcjonowanie" w kontekście produkcji towaru. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 t. j.) - dalej p.p.s.a) sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpoznając sprawę niniejszą wojewódzki Sąd Administracyjny związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 2248/13 wydanym w następstwie rozpoznania skargi kasacyjnej I. S. Badając zaskarżone rozstrzygnięcie we wskazanym wyżej zakresie uznać trzeba, iż skarga co do zasady zasługuje na uwzględnienie. Kluczową kwestią sporną w przedmiotowej sprawie pozostaje ocena naruszenia przez orzekający w sprawie organ art. 3 ust. 4 oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. nr 116, poz. 730 ze zm.). Skarżący wskazywał bowiem, iż planowana inwestycja objęta wnioskiem stanowiła "nową technologię" tj. technologię w postaci projektu racjonalizatorskiego. Zdaniem organu natomiast planowane do wprowadzenia przez skarżącego udoskonalenia procesu produkcyjnego, jako opierające się wyłącznie na wykorzystaniu funkcjonalności (tj. możliwych do ustawienia parametrów) zakupywanych urządzeń, nie mogą być uznane za inwestycję technologiczną. Dodać przy tym trzeba, iż obie strony tytułem wykazania słuszności prezentowanej argumentacji powołują się na dołączoną do wniosku opinię Naczelnej Organizacji Technicznej. Skarżący wskazuje przy tym, iż ewentualne wątpliwości organu w zakresie opisu technologii winny zostać usunięte w trybie wezwania przez organ do stosownych wyjaśnień, zaś organ wskazywał tu na brak podstawy prawnej określającej taki obowiązek zwłaszcza że przedmiotowa opinia nie zawierała określonych przepisem art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b obowiązkowych elementów. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu uchylającym poprzedni wyrok WSA wydany w tej sprawie stanął na stanowisku, że ocena sądu I instancji wyrażona we wskazanym wyżej zakresie nie została należycie umotywowana albowiem tenże sąd nie dokonał szczegółowego porównania technologii objętej całą wnioskowaną inwestycją z technologią wdrożoną we wskazywanych środkach trwałych. Określając wytyczne ponownego rozpoznania sprawy NSA wskazał, iż zbadać należy czy organ odwoławczy w świetle zarzutów protestu i załączonych do protestu oświadczeń producentów tych środków trwałych, rozważył zgodnie z procedurą odwoławczą, czy przeprowadzone przez skarżącego badanie nad ulepszeniem wnioskowanego procesu produkcji obejmuje inwestycję technologiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o wspieraniu. Wskazać tutaj należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy kredyt technologiczny oznacza kredyt udzielany przedsiębiorcy na realizację inwestycji technologicznej. Z kolei inwestycją technologiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. b tej ustawy jest inwestycja polegająca na wdrożeniu własnej nowej technologii oraz uruchomienia na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Termin "wdrażać" w języku polskim oznacza m.in. "podjąć" (podejmować) jakieś działania, wdrażać wyniki badań do produkcji, a termin "wdrożenie" to opracowanie techniczne i technologiczne jakiegoś wynalazku, pomysłu racjonalizatorskiego ("Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. Prof. S. Dubisza wyd. PWN, W-wa 2008, T -2, str. 372). Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy nową technologią jest technologia w postaci prawa własności przemysłowej lub usługi badawczej rozwojowej (w rozumieniu Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług), lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, która umożliwia wytworzenie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i nie jest stosowane na świecie dłużej niż 5 lat. Powyższe regulacje Sąd obowiązany jest uwzględnić przy badaniu, czy organ dokonując oceny wniosku rzeczowo ustosunkował się do argumentacji skarżącego zawartej w proteście, z uwzględnieniem pełnego stanowiska zawartego w "Opinii o nowej technologii". W tym miejscu przytoczyć także należy treść kluczowego dla oceny sprawy przepisu (art. 3 ust. 4 ustawy o wspieraniu). Otóż zgodnie z nim kredyt technologiczny nie może być udzielony na zakup, leasing, lub wynajem środka trwałego, w którym została wdrożona nowa technologia będąca przedmiotem inwestycji technologicznej finansowanej za pomocą kredytu technologicznego. W związku z treścią tego przepisu jak wskazywano wyżej, NSA jest zdania, że w przedmiotowej sprawie ocenić należy czy organ dokonał szczegółowego porównania technologii objętej całą wnioskowaną inwestycją z technologią wdrożoną w środkach trwałych, które mają być finansowane z kredytu technologicznego. Co więcej wysoki poziom technologiczny projektu zgłoszonego do dofinansowania wymuszać może korzystanie z wyprodukowanych przez inne podmioty urządzeń, co jest o tyle istotne, że określone w w/w. ustawie zasady wspierania działalności innowacyjnej nie wiążą udzielania kredytu technologicznego i premii technologicznej z warunkiem aby wnioskodawca sam wymyślił i wytworzył wszystkie elementy składające się na całość jaką stanowi inwestycja. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia organ administracyjny uznał, iż wnioskodawca nie podał na czym polega wdrożenie nowej technologii i nie odniósł się do technologii dotychczas stosowanej. Zdaniem organu załączona przez wnioskodawcę opinia NOT w ogóle nie zawiera charakterystyki technologii oraz opisu sposobu jej wdrożenia nie spełniając tym samym wymogów art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b ustawy o wspieraniu. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący przedstawił planowaną inwestycję we wniosku, składając przy tym stosowną opinię o nowej technologii sporządzoną przez Naczelną Organizację Techniczną, co do której jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wbrew prezentowanym tu twierdzeniom organu, nie sposób uznać, iż nie zawiera ona wymaganych przepisami elementów. Wskazać tu należy, iż załączona do wniosku o dofinansowanie "Opinia o nowej technologii" została opracowana na 14 stronach. W poz. 1 zawiera m.in. informacje pt. nazwa technologii planowanej do wdrożenia, opis technologii (str. 1-2), wykazanie, że jest to technologia w postaci prawa własności przemysłowej, usługi badawczo-rozwojowej lub nieopatentowanej wiedzy technicznej, wykazanie, że technologia ta umożliwia wytworzenie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Z kolei w poz. 2 "Opinii" zawarto m.in. informacje wystawcy opinii, opracowane w porozumieniu z przedsiębiorcą wnioskującym o przyznanie premii technologicznej, określające charakterystykę technologii oraz jej wdrożenie" – w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. a powołanej ustawy (str. 4-8), a także co istotne "Opis sposobu wdrażania technologii" o jakim mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 lit. b tej ustawy (str. 8-10). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie zebranego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości organu, iż wdrożenie technologii w ramach przedmiotowego projektu sprowadza się do zakupu i uruchomienia linii technologicznej. Jednocześnie organ wskazał, iż w punkcie opinii NOT, który winien zawierać opis sposobu wdrażania nowej technologii, opiniodawca zawarł jedynie elementy, które składają się na proces wdrażania nowej technologii, i które zastosować można do opisu każdej innej inwestycji polegającej na wdrożeniu technologii. Skoro zatem jak wskazał NSA kwestią kluczową dla oceny sprawy było szczegółowe porównanie technologii objętej całą wnioskowaną inwestycją z technologią wdrożoną we wskazywanych środkach, nie można uznać za uzasadnione, kategoryczne i niewątpliwe stwierdzenie przez organ, iż objęta wnioskiem technologia opiera się na wykorzystaniu funkcjonalności planowanych do zakupu wtryskarek oraz linii lakierniczej UV. Jako niewystarczające należy tutaj uznać czynności wyjaśniające organu bowiem porównanie określonych wyżej technologii sprawdza się w zasadzie do zestawienia informacji o całkowitym braku w przedmiotowej opinii charakterystyki wprowadzanej technologii przy jednoczesnym twierdzeniu, iż brak jest także podstaw do wezwania przez organ o dodatkowe wyjaśnienia w tym zakresie. Organ uznał zatem, iż sprawa jest oczywista co do oceny w tym zakresie (nowa technologia zawarta jest w urządzeniach) stwierdzając jednocześnie, że brak jest informacji w tej kwestii. Podkreślenia wymaga tutaj, iż zarzuty w tym zakresie formułowane były w złożonym w toku postepowania proteście. Organ dokonując oceny wniosku z punktu widzenia art. 3 ust. 4 ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej zobowiązany był wziąć pod uwagę i rzeczowo ustosunkować się do całej argumentacji spółki w tym także tej która odnosiła się do stanowiska zawartego w opinii NOT. W ocenie Sądu w przypadku braku możliwości szczegółowego porównania technologii objętej całą wnioskowaną inwestycją z technologią wdrożoną we wskazywanych środkach trwałych organ zobowiązany był do uzupełnienia materiału dowodowego w tej kwestii w drodze ewentualnego wezwania wyjaśniającego. Podkreślić tutaj należy, iż zgodnie ze znajdującym zastosowanie w rozpatrywanej sprawie Regulaminem przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 4 Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia. Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny" (§7 ust. 2 pkt 9) dokonujący oceny merytorycznej, w przypadku zaistnienia wątpliwości, mogą zwrócić się do wnioskodawcy o dodatkowe informacje i wyjaśnienia do treści wniosku lub załączników (np. opinii o nowej technologii). Oczywiście jak wynika z treści Regulaminu procedura wyjaśnień treści wniosku nie jest obligatoryjna. Nadto złożone wyjaśnienia nie mogą prowadzić do modyfikacji treści złożonego wniosku lub jego uzupełnienia o informacje, które były wymagane zgodnie z obowiązującymi regulacjami. Jednakże w świetle ustalenia przez Naczelny Sądu Administracyjny, iż nie sposób uznać że opinia ta nie zawiera wymaganych prawem elementów brak jest podstaw do zaniechania wezwania o złożenie stosownych wyjaśnień z uwagi na stwierdzone przez organ braki formalne. W kontekście ustalonej przez NSA potrzeby szczegółowego porównania technologii objętej całą wnioskowaną inwestycją z technologią wdrożoną we wskazanych środkach trwałych nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja organu wskazująca na brak obowiązku organu wezwania do stosownych wyjaśnień w tym zakresie. Nadto wskazać tutaj należy, iż mimo szczegółowego podniesienia okoliczności potrzeby wezwania do stosownych wyjaśnień w treści złożonego przez stronę protestu kwestia ta nie została należycie wyjaśniona w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Tym samym słuszny jest podnoszony zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 i art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju dotyczący zasady równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów w ramach programu oraz o zapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Organ rozpoznający sprawę pomimo dysponowania odpowiednimi środkami, by uzyskać o danym projekcie wiedzę niezbędną do oceny wniosku zgodnie z powołanymi wyżej wymaganiami nie wykorzystał przysługujących mu uprawnień i wbrew ciążącym na nim obowiązku stosowania wskazanych wyżej reguł. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę ponownie zgodnie z wytycznymi NSA, w pierwszej kolejności to organ a nie sąd winien dokonać szczegółowego porównania technologii z jakimi mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Organ winien dokonać tej oceny w oparciu o kompletny materiał dowodowy pozwalający na całościową ocenę całej argumentacji strony która jej zdaniem uzasadniała przyznanie dofinansowania oraz przy uwzględnieniu pozostałych wytycznych wskazanych w cytowanym wyżej orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (uwagi dotyczące definicji zwrotów zawartych w wiążących przepisach prawa, funkcjonalne powiązanie środków trwałych o których mowa w art. 10 ust. 5 ustawy o wspieraniu oraz związek z inwestycją technologiczną). Dopiero ocena organu oraz wnioski z niej wynikające oparte na kompletnym materiale dowodowym mogą być przedmiotem a zarazem podstawą wyrażenia opinii sądu w sprawie. Z powyższych względów na podstawie art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. nr 84 poz. 712- tekst jedn.) sąd skargę uwzględnił i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki uznając, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.