V SA/Wa 889/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia ... marca 2018 r. nr ... w przedmiocie umorzenia w części postępowania administracyjnego oraz odmowy umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] marca 2018r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji – stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014r., poz. 1204 ze zm.) – dalej "ustawa" – działając z wniosku J. D.: a. umorzyła postępowanie administracyjne z wniosku o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu w części dotyczącej okresu od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r.; a. odmówiła umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za okres od 1 stycznia 2012r. do 30 czerwca 2015r. w wysokości 806,40 złotych wraz z odsetkami w wysokości 305,65 złotych. W motywach decyzji Organ wskazał, że w myśl art. 10 ust. 1 ustawy KRRiT może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, a art. 7, 77 i 80 kpa stanowią dyrektywy prowadzenia postępowania administracyjnego, nakładając na organ obowiązek podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. W przypadku postępowań w przedmiocie przyznania ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych, ciężar dowodu co do okoliczności warunkujących umorzenie bądź rozłożenie na raty należności, spoczywa w dużej mierze na Wnioskodawcy. Rolą organu jest natomiast wskazanie Stronie środków dowodowych, którymi może się posłużyć celem wykazania przesłanek warunkujących przyznanie ulgi. Skarżący w dniu 17 marca 2016r. złożył wniosek do KRRiT o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu, uzasadniając swoje żądanie brakiem rejestracji odbiorników rtv. Został on następnie wezwany do przedstawienia materiału dowodowego (zaświadczenia o dochodach brutto lub aktualne zaświadczenie z urzędu pracy potwierdzające pozostawanie na bezrobociu z prawem lub bez prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych) jeżeli dotyczy – decyzji organu emerytalno-rentowego o wysokości pobieranej renty lub emerytury albo zaświadczenia z urzędu skarbowego o osiąganych dochodach lub kserokopii zeznania podatkowego PIT za ostatni rok; zaświadczenia o dochodach lub bezrobociu osób prowadzących wspólne gospodarstwo domowe lub zaświadczenie o prowadzeniu jednoosobowego gospodarstwa domowego (z urzędu gminy, z administracji, z wyliczeń czynszowych, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania); w przypadku pozostawania pod opieką niepełnoletnich lub uczących się dzieci - zaświadczenie o pobieraniu zasiłku rodzinnego lub potwierdzenie nauki w trybie dziennym; innej dokumentacji potwierdzającej szczególną sytuację społeczną lub losową; ewentualnie zaświadczenie z ośrodka pomocy społecznej o korzystaniu z pomocy finansowej lub rzeczowej.) wskazującego na spełnienie przesłanek występujących w art. 10 ust. 1 ustawy. Skarżący w piśmie dnia 20 lutego 2018r. przedstawił dokumenty (kserokopia korespondencji prowadzonej z P. [...] S.A.), zaś analiza zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie potwierdza spełnienia przesłanek z art. 10 ust. 1 ustawy. Organ wskazał, że zaległości objęte wnioskiem o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu za okres od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. zostały wyegzekwowane przez organ egzekucyjny na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] października 2015. Biorąc pod uwagę, iż zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych wygasło w zakresie, w którym należność została wyegzekwowana, brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku w części dotyczącej zaległości. Wyegzekwowanie przez organ egzekucyjny należności publicznoprawnej uczyniło niniejsze postępowanie bezprzedmiotowym. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej. Nieistnienie zobowiązania wskutek jego wygaśnięcia w drodze egzekucji przesądza o niemożliwości merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o umorzenie w zakresie, w jakim należność została wyegzekwowana. Brak zaległości wykazywanych przez Wierzyciela, stanowi zatem o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania administracyjnego w części, w której zobowiązanie wygasło (art. 105 § 1 k.p.a.). 2. Skargę powyższą złożył J.D., który zaskarżył rozstrzygnięcie w całości, zarzucając rozstrzygnięciu: a) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.; b) naruszenie przepisów art. 107 § 3 k.p.a.; c) naruszenie przepisów art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a. W efekcie wniósł o: a) o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji; b) o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w lutym 2016r. otrzymał zawiadomienie o zajęciu wierzytelności na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [...] października 2015r. wystawionych przez P. [...] S.A. z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej za używanie odbiornika RTV w okresie styczeń 2010 do czerwca 2015r. Niezwłocznie skontaktował się z C. [...], wskazując że nigdy nie posiadał i nie używał odbiornika RTV, a zatem nie był zobowiązany do wnoszenia opłat abonamentowych. Z przekazanych informacji jednak wynika, jakoby w 1994 roku dokonano takiej rejestracji, wobec czego doradzono, aby zwrócić się do KRRiT o stwierdzenie braku zobowiązania, a w przypadku odmiennego stanowiska z prośbą o umorzenie zaległości. W związku z powyższym, w dniu 14 marca 2016 r. Skarżący wystąpił o przesłanie kopii dokumentów potwierdzających rejestracje odbiornika, kopii wezwań do zapłaty i innych dokumentów, z których wynikało nadanie numeru identyfikacyjnego, a do KRRiT o stwierdzenie braku zobowiązania lub umorzenia dochodzonej należności, w kwocie 1379,05 zł, na którą składała się : a) należność główna dochodzonych należności – 991, 90 zł; b) kwota odsetek - 298,15 zł; c) kwota kosztów egzekucyjnych - 77,40 zł; d) kwota kosztów upomnienia -11, 60 zł. Skarżący następnie wskazał, że wierzyciel – P. [...] S.A., Dyrektor [...], pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wystąpił z wnioskiem do organu egzekucyjnego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. KRRiT w ustawowym terminie nie zajęła żadnego stanowiska, a po 17 miesiącach od dnia otrzymania mojego pisma zażądała sprecyzowania żądania. Dalsza korespondencja z P. [...] S.A. i KRRiT, dowodzi jedynie o przerzucaniu kompetencji między organami. Skarżący nadto podniósł, że P. [...] S.A. mimo licznej korespondencji, nie udostępnia kopii dokumentów potwierdzających rejestrację, nie podała nawet numeru identyfikacyjnego, który "rzekomo" został Skarżącemu nadany, podając jedynie, że "osiem ostatnich cyfr" tego rachunku stanowi indywidualny numer; nie wystąpiła też do KRRiT o umorzenie zaległości na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy, uznając, że umorzenie leży w kompetencji KRRiT. Natomiast KRRiT nie uznała argumentów w przedmiocie braku zobowiązania i umorzenia zaległości w "rzekomej'' opłacie abonamentowej i po dwóch latach od wszczęcia postępowania wydała decyzję. Następnie Skarżący przypomniał treść art. 77 i 78 k.p.a., a także przytoczył związane z wykładnią tych przepisów poglądy doktryny, wskazując, że KRRiT była zobowiązana do zbadania okoliczności, czy słusznie podnoszony jest zarzut nieistnienia obowiązku wnoszenia opłat w związku z brakiem rejestracji, czy doszło do rejestracji odbiornika i nadania numeru identyfikacyjnego. W świetle oświadczenia strony w tej kwestii, Organ powinien wystąpić do P. [...] o kopie posiadanych dowodów rejestracji oraz dowodu zawiadomienia o nadaniu numeru, a także zażądać kartoteki spornego zadłużenia, jeżeli miał wydać decyzję w tej sprawie. KRRiT oparła się jedynie na domniemanym okresie nieopłaconego abonamentu. W postępowaniu dowodowym nie ustalono nawet prawidłowej wysokości "domniemanej zaległości w opłacie abonamentowej", mimo iż w piśmie z dnia 11 września 2017 r. kierowanym do KRRiT, Skarżący dołączył kopię postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w którym została wykazana kwota będąca przedmiotem roszczenia (tj. 991,90 zł). Dowolność Organu w ocenie dowodów – zdaniem Skarżącego – skutkuje: a) błędnym określeniem w decyzji okresu za który dokonano umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych, tj. od stycznia 2010 do 31 grudnia 2011r. w związku z wyegzekwowaniem kwot za ten okres przez organ egzekucyjny, przy czym organ egzekucyjny wyegzekwował zaległości obejmujące okres od 1 stycznia 2011r. do listopada 2012r. (kwota 407,40 zł z należności głównej), z uwagi na przedawnienie zaległości za rok 2010 w dacie nadania klauzuli tytułu ([...] stycznia 2016r.); b) błędnym określeniem w decyzji okresu za który odmawia umorzenia zaległości, a w konsekwencji błędnego określenia w decyzji wysokości zaległości w opłacie abonamentowej, jak i odsetek za zwłokę. Nadto – zdaniem Skarżącego – Organ wydając zaskarżaną decyzję naruszył przepis art. 107 § 3 k.p.a., gdyż decyzja dotycząca umorzenia opłat abonamentowych ma charakter uznaniowy. Uchwała nr [...] z dnia [...] października 2012r. - w ocenie Skarżącego - zawiera przesłanki umorzenia lub rozłożenia zaległości na raty, ale ustalone przesłanki poprzedzono zwrotem "w szczególności", co pozwala na uznanie przyjętego katalogu za katalog otwarty. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy nie daje jednak podstaw do uzależnienia zaistnienia wyjątkowych okoliczności od dochodów wnioskodawcy. W ocenie Skarżącego wyjątkową okolicznością jest fakt, że "nie doszło do powstania zaległości w opłacie abonamentowej, bo kwota abonamentu w świetle obowiązujących ustaw była niewymagalna" (pismo do KRRiT z dnia [...] lutego 2018r.). W ocenie Skarżącego, nie uwzględnienie dowodów, które zaprezentował w prowadzonym postępowaniu nie daje Organowi prawa do wyjątkowego, wręcz lakonicznego i pozornego uzasadnienia decyzji, co przeczy wszelkim zasadom ogólnym zarówno k.p.a., jak i ordynacji podatkowej. Zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna zawierać (między innymi) uzasadnienie faktyczne i prawne, a zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2015r., sygn. akt V SA/Wa 3312/14). Wymogów art. 107 § 3 k.p.a. z pewnością nie spełnia stwierdzenie "Analiza zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie potwierdza spełnienia przesłanek z art. 10 ust. 1 u.o.a". Bezsporne jest także naruszenie art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a. - poprzez podważenie prawa obywateli do dobrej administracji i konstytucyjnego obowiązku organów władzy publicznej do działania w granicach prawa (a więc także obowiązku działania w toku postępowania administracyjnego w sposób terminowy, możliwie szybki, wnikliwy oraz budzący zaufanie do władzy publicznej). Czas trwania postępowania to ponad 2 lata. Tak długi okres prowadzenia postępowania w sposób bezpośredni i wymierny wpływa niekorzystnie na sytuację obywateli. Otwartym pozostaje zagadnienie ewentualnych odsetek za wydłużony - nie z winy strony - okres oczekiwania na rozpatrzenie sprawy przez KRRiT. 3. W odpowiedzi na skargę KRRiT wniosła o jej oddalenie podnosząc argumenty wskazane w pkcie 1 uzasadnienia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej umorzenia postępowania administracyjnego z wniosku o umorzenie zaległości abonamentowych wraz z odsetkami za okres od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r., albowiem zostały one wyegzekwowane przez organ egzekucyjny, co czyni postępowanie – w obszarze umorzenia tych zaległości – bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Na marginesie zaznaczyć należy, że w toku postępowania egzekucyjnego zaległości finansowych w w/w okresie przysługiwało Skarżącemu szereg instytucji, które są przewidziane u.p.e.a., a w szczególności przewidziana art. 33 § 1 możliwość formułowania zarzutów, w tym przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, co aktualnie Skarżący podnosi w skardze; zarzutów tych – z racji tego, że mogły być zgłoszone w postępowaniu przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w B. – aktualnie Sąd oceniać nie może. Sąd pragnie też podkreślić, że w całości podziela argumentację poczynioną przez KRRiT w zaskarżonej decyzji nie ma potrzeby ponownego przytaczania tej argumentacji, jako że scharakteryzowano ją w pkcie 1 uzasadnienia Sądu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie także w zakresie odmowy umorzenia zaległości abonamentowych, chociaż KRRiT zbyła twierdzenia Skarżącego zawarte we wniosku i złożonych pismach, jednym zdaniem – "Analiza zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie potwierdza spełnienia przesłanek z art. 10 ust. 1 ustawy". W tym kontekście zwrócić uwagę należy, że przepis ten uzależnia wydanie pozytywnej decyzji w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe. W pierwszej kolejności – jeszcze raz - wskazać należy, że poza kognicją KRRiT pozostają zagadnienia związane z wymagalnością, wysokością zobowiązania z tytułu abonamentu, sposobem naliczania opłat oraz osobą zobowiązanego. W tym bowiem zakresie KRRiT jest związana danymi uzyskanymi od wierzyciela, tj. P. [...] S.A. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 ustawy , kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, tj. P. [...] S.A. W myśl natomiast z art. 7 ust. 5 tej ustawy, uprawnionymi do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej m.in. obowiązku uiszczania opłaty abonamentowe są kierownicy jednostek operatora wyznaczonego. KRRiT nie została wyposażona w instrumenty prawne umożliwiające weryfikację podstaw nałożenia obowiązku w zakresie opłat abonamentowych. Zakres kompetencji KRRiT odnośnie opłat abonamentowych dotyczy wyłącznie postępowań w przedmiocie umorzenia bądź rozłożenia na raty zaległości z tytułu opłat abonamentowych oraz odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu, o czym informowano Skarżącego w toku postępowania. Celem postępowania z wniosku o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań abonamentowych jest ocena, czy względem zobowiązanego istnieją przesłanki, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy. W ramach przedmiotowego postępowania badaniu podlega zatem, czy wnioskodawca znajduje się w wyjątkowej, szczególnej społecznie sytuacji życiowej bądź został dotknięty zdarzeniem losowym, co uzasadnia przyznanie ulgi w spłacie należności publicznoprawnej. Podnoszone przez Skarżącego argumenty zmierzają natomiast do zakwestionowania powstania zobowiązania z tytułu abonamentu. Jeszcze raz dostrzec wypada, że nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności (art. 7 ust. 1 i 2 ustawy). Żaden akt prawny nie upoważnia KRRiT do sprawowania kontroli nad P. [...] S.A. w jakimkolwiek zakresie. Ponownego podkreślenia wymaga, że instytucja umorzenia zaległości może być zastosowana w odniesieniu do zobowiązań istniejących, wymagalnych, innymi słowy niekwestionowanych, a przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych należy odczytywać jako okoliczności wyjątkowe, losowe, życiowe, które czynią wykonanie zobowiązania niemożliwym lub znacznie utrudnionym. W toku postępowania Skarżący nie przedstawił dowodów na istnienie w przypadku Skarżącego, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy; nie wskazał on okoliczności, które mogłyby być interpretowane jako spełniające przesłanki, uzasadniające uwzględnienie jego wniosku. Podkreślić należy, że Organ uczynił zadość spoczywającym na nim obowiązkom w zakresie inicjatywy dowodowej, wskazując przykładowy katalog dowodów, którymi Skarżący mógł się posłużyć, uzasadniając żądanie. Warto w tym miejscu przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2011 r, w sprawie o sygn. akt: II GSK 631/10 - "Zgodnie z art. 77 KPA organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, co nie oznacza, że jest on zobowiązany do poszukiwania dowodów w nieskończoność. Strona powinna współdziałać z organem w zakresie gromadzenia dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli strona nie przedstawi dowodów na poparcie swoich twierdzeń, wówczas organ administracji publicznej może zażądać od strony, aby ta przedstawiła dowody na poparcie swoich twierdzeń." Identyczne wytyczne znajdujemy w wyroku NSA z 8 listopada 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: II OSK 1291/12: "organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakie Strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W sprawach, w których Strona nie przedstawiła, jak też organ nie znalazł z urzędu dowodów potwierdzających fakty i zdarzenia, z których Strona wywodzi dla siebie określone (z reguły korzystne) skutki prawne, przed wydaniem decyzji negatywnej organ administracji powinien zawsze wezwać Stronę do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie przez nią brakujących dowodów, czy też sprecyzowania dotychczasowych niejasnych, czy też ogólnikowych wyjaśnień. " Podkreślenia wymaga, że w sprawach dotyczących przyznania ulg i umorzeń w spłacie zobowiązań publicznoprawnych, ciężar dowodzenia tego, iż zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie wnioskowanej ulgi spoczywa zasadniczo na wnioskodawcy. W świetle poglądów orzecznictwa, wyrażanych w sprawach dotyczących udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, "to podatnik winien aktywnie uczestniczyć w postępowaniu dowodowym i przedstawiać z własnej inicjatywy takie okoliczności, które przemawiają za wystąpieniem przesłanki umorzenia zaległości" (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 346/07). "To wnioskodawca wskazując na przeszkody w zakresie możliwości uiszczenia podatku najczęściej sam bowiem dysponuje odpowiednimi dowodami mogącymi potwierdzić określone fakty" (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 243/15). "(...) nie ma powodów, aby ciężar udowodnienia tzn. potwierdzenia czy zaprzeczenia sytuacji opisanej przez wnioskodawcę musiał obciążać wyłącznie organy podatkowe" (por. Ordynacja podatkowa Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser. Antoni Kabat. M. Niezgódka-Medek Wydawnictwo LexisNexis, W-wa 2009, str. 351). W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt SA/Łd 173/09 wyjaśniono ponadto, że " to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 o.p." Podobnie, w wyroku z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt l SA/Bd 903/10 stwierdzono, że " ciężar dowodzenia, iż w sprawie zachodzi ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny obciąża tę stronę, która z tego faktu zamierza wywodzić dla siebie korzystne skutki prawne. To oznacza, że to podatnik winien aktywnie uczestniczyć w postępowaniu dowodowym i przedstawiać z własnej inicjatywy takie okoliczności, które przemawiają za wystąpieniem ww. przesłanki." (analogicznie także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 stycznia 2009 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 429/08 i wielu innych). W tym stanie rzeczy, kiedy Skarżący nie wskazał konkretnych przesłanek – pomimo wezwania KRRiT – umożliwiających procedowanie w trybie art. 10 ust. 1 ustawy, skrótowa ocena żądania (przytoczona wyżej w cudzysłowie) nie narusza przepisów art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 107 § 3 i art. 12 § 1 k.p.a. (vide treść skargi albowiem czyni to w stopniu minimalnym, co nie wymaga wyeliminowania decyzji KRRiT z obrotu prawnego). Wskazać również należy, że niniejsze postępowanie cechuje przewlekłość (wniosek o umorzenie należności wpłynął do KRRiT [...] marca 2016r., zaś decyzja nosi datę [...] marca 2018r.), to jednak Skarżący nie wykazał, aby ten fakt wpłynął negatywnie na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, które Sąd uznaje za prawidłowe. Mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.