V SA/Wa 920/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. K. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismem z dnia [...] maja 2010 r. poinformował M. K. o odmowie przyznania pomocy finansowej na inwestycję w chów i hodowlę ryb podnosząc, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz.U. 147, poz. 1193; dalej: rozporządzenie z 7 września 2009 r.) pomoc na realizację operacji w ramach środka Inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi, który jest uprawniony do rybactwa w rozumieniu art. 4 ustawy z 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (j.t. Dz.U. z 2009 r. Nr 189 poz. 1471). Zdaniem organu M. K., pomimo wezwania, nie udokumentował faktu, że jest uprawniony do rybactwa w świetle ustawy o rybactwie śródlądowym. Pismem z dnia [...] września 2010 r. M. K. został zawiadomiony o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym M. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezesa ARiMR z dnia [...] maja 2010r. zarzucając organowi: - naruszenie § 43 ust 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie powtórnego wezwania w tej samej kwestii, - naruszenie art. 14 ust. 3 pkt 1-3 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o Wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego w zw. z § 43 ust. 4 Rozporządzenia, poprzez naruszenie praworządności, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz niedokonanie należytego, jasnego i precyzyjnego zajęcia stanowiska co do kwestii, które zdaniem ARiMR stały na przeszkodzie do uwzględnienia wniosku, w tym brak pouczenia, jakie dowody byłyby dla ARiMR wystarczające, a jakie zostały nieuwzględnione i dlaczego, co doprowadziło do błędnego ustalenia faktycznego, że skarżący nie jest uprawniony do rybactwa, - ew. naruszenie § 7 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w związku z art.4 ust. 1 pkt 1 lit b) i c) ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do nieuzasadnionego ustalenia, że skarżący nie spełnia warunku przyznania pomocy określonego w § 7 ust. 1 Rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2295/10, oddalił skargę M. K. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę stwierdził, że analiza materiału znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego przeczy twierdzeniu skarżącego o naruszeniu § 43 ust. 3 i 4 rozporządzenia z 7 września 2009 r., zgodnie z którym jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania nie usunął braków wniosku lub nie złożył wyjaśnień w wyznaczonym terminie Agencja ponownie wzywa go do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, a jeżeli wnioskodawca pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień nie dokona ich w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy. Zdaniem WSA M. K. był dwukrotnie wzywany do usunięcia braków wniosku. Pierwsze wezwanie wysłano do niego 14 grudnia 2009 r., drugie 1 lutego 2010 r. W następstwie powyższych wezwań skarżący składał dokumenty (dwukrotnie), w istocie będące uzupełnieniem wniosku o dofinansowanie. Ponadto 26 lutego 2010 r. został wezwany do złożenia dodatkowych wyjaśnień i takie wyjaśnienia złożył. Oprócz tego nadesłał do organu kolejne dokumenty w ramach uzupełnienia wniosku, które wpłynęły 14 maja 2010 r. W tym stanie rzeczy - zdaniem Sądu pierwszej instancji - nie mogło być mowy o naruszeniu § 43 ust. 3 i 4 rozporządzenia z 7 września 2009 r. WSA nie dopatrzył się także naruszenia art. 14 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. Nr 72, poz. 619; dalej: ustawa z 3 kwietnia 2009 r.) w zw. z § 43 ust. 4 rozporządzenia z 7 września 2009 r. gdyż organ rozpatrzył cały materiał dowodowy, czemu dał wyraz w piśmie z [...] września 2010 r., będącym informacją o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, to na skarżącym w toku postępowania ciążył obowiązek wykazania okoliczności wskazanych w art. 4 ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym, a więc okoliczności, które dokumentowałyby działania związane z prowadzoną przez stronę gospodarką rybacką. Okoliczności takich skarżący nie udokumentował. Wykazał jedynie, że jest właścicielem, bądź posiadaczem nieruchomości znajdujących się częściowo pod wodami, oraz to, że zamierza w przyszłości prowadzić gospodarkę rybacką. Sąd przyznał rację organowi twierdzącemu, że skarżący jedynie zgłosił zamiar prowadzenia działalności nadzorowanej, związanej z chowem i hodowlą ryb a na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie i do dnia wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia nie posiadał weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Zasadne były również, zdaniem Sądu, wywody organu odnoszące się do przedłożonego przez skarżącego pozwolenia wodnoprawnego, które nie było pozwoleniem wydanym na szczególne korzystanie z wód. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2295/10, M. K. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2295/10, zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. : a) art. 141 § 4 ppsa i art. 146 ppsa (w zw. z § 43 ust. 2, 3, 4, oraz załącznikiem nr 2 ust. 1 do rozporządzenia z 7 września 2009 r. oraz w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z 3 kwietnia 2009 r., polegające na dokonaniu powierzchownej i wadliwej kontroli legalności zaskarżonego aktu, na nietrafnym, a przy tym niepełnym przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy, zarówno co do stanu faktycznego, jak i prawnego, w tym na przyjęciu błędnych ustaleń m.in. co do tego, że skarżący nie udokumentował w wymagany sposób, iż jest uprawniony do rybactwa, a wszystkie wezwania wystosowane przez organ czyniły zadość przepisom prawa. W konsekwencji powyższego, na oddaleniu skargi i nieuchyleniu zaskarżonego aktu w sytuacji, gdy akt ten wydany został przez organ z naruszeniem ww. obowiązujących organ przepisów proceduralnych, polegającym w szczególności na braku wystosowania powtórnego wezwania do uzupełnienia braków (do wyjaśnień), naruszeniu praworządności, braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału sprawy przed rozstrzygnięciem sprawy oraz niedokonaniu należytego, jasnego i precyzyjnego zajęcia stanowiska, co do kwestii, które zdaniem organu stały na przeszkodzie do uwzględnienia wniosku, w tym braku wyliczenia, jakie dowody byłyby dla organu wystarczające, a jakie zostały nieuwzględnione i dlaczego, co doprowadziło m.in. do błędnego ustalenia stanu faktycznego przez organ i odmowy przyznania pomocy finansowej; b) art. 141 § 4 ppsa (m.in. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ppsa) poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do większości konkretnych uchybień i argumentów podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania i zaledwie ogólnikowe rozważenie podnoszonych zarzutów, przy całkowitym pominięciu pisma skarżącego z 1 kwietnia 2011 r., w którym zawarta była przeważająca część stanowiska procesowego sformułowanego po zapoznaniu się ze spóźnioną odpowiedzią organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz pominięciu innych dokumentów z akt sprawy; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. : a) § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia 7 września 2009 r. w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o rybactwie śródlądowym (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego aktu - pisma) poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do nieuzasadnionego ustalenia, że skarżący nie wykazał, że jest uprawniony do rybactwa, a w szczególności poprzez przyjęcie, że wypełnienie zawartego w art. 4 ust. 2 ww. ustawy obowiązku "udokumentowania działań związanych z prowadzoną działalnością rybacką" jest jedną z przesłanek uzyskania statusu "uprawnionego do rybactwa", podczas gdy - w ramach tej ustawy - przesłanek uzyskania statusu bycia "uprawnionym do rybactwa" należało poszukiwać wyłącznie w ust. 1 art. 4; b) ust. 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia z 7 września 2009 r., w tym pkt 10, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przedstawienie dowodu nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego oraz pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód stanowiło niezbędne warunki do uzyskania pomocy finansowej w ramach środka priorytetu 2.1 "Inwestycje w chów i hodowlę ryb", podczas gdy jest to sprzeczne z treścią tego załącznika, a co do tego drugiego dokumentu, jest wprost sprzeczne z pkt 10 ustępu 1; c) art. 5 ust. 9 ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zwierząt poprzez jego niewłaściwe zastosowanie z tego względu, że żaden przepis tej ustawy nie ma związku ze sprawą, co wynika m.in. z treści ust. 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia z 7 września 2009 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdził, że WSA w Warszawie dokonał dalece niedostatecznej, bardzo powierzchownej kontroli legalności zaskarżonego aktu, nie dostrzegając wielu uchybień organu mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, a nadto sam błędnie interpretował przepisy prawa materialnego. Rodzaj i charakter omówionych w skardze kasacyjnej uchybień WSA, w tym poważne braki uzasadnienia, pominięcie istotnej części akt sprawy, zdaniem skarżącego, prowadziło do stwierdzenia, iż postępowanie przed tym Sądem nie było przeprowadzone rzetelnie z urzeczywistnieniem zasad równości i kontradyktoryjności. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2156/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem NSA skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, o których stanowi art. 174 ppsa. Sąd pierwszej instancji przede wszystkim naruszył art. 141 § 4 ppsa. Miał obowiązek ustosunkować się do ustaleń poczynionych przez organ, wskazać obowiązujące przepisy, ocenić ich znaczenie dla sprawy i odnieść się do kwestii prawidłowości ich zastosowania. Powinien odnieść się do wszystkich istotnych dla sprawy zarzutów podniesionych w skardze w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a nawet więcej, bo orzekał w granicach sprawy, a nie skargi. W ocenie NSA wyrok Sądu pierwszej instancji nie spełnia omawianych ustawowych wymogów konstrukcji uzasadnienia. Prawidłowość wezwania do wykazania, że skarżący jest uprawniony do rybactwa, Sąd pierwszej instancji ocenił ograniczając się do wskazania, że M. K. kilkoma pismami był wzywany do wyjaśnień, a jednocześnie – według NSA - Sąd ten w ogóle nie odniósł się do kwestii, czego dotyczyły wezwania, a także czy w ramach żądania konkretnych wyjaśnień, bądź wykazania jakiejś okoliczności, były to dwa takie same wezwania. Powołując przepisy § 43 ust. 2 - 4 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Agencja ma obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków. Ponowne wezwanie do usunięcia braków, dokonywane jest po przeprowadzeniu oceny otrzymanej odpowiedzi. W postępowaniu dotyczącym usunięcia braków istotne jest prawidłowe powiązanie wezwania do usunięcia braków z udzieloną odpowiedzią, co ma na celu ustalenie, czy w wyniku udzielonej odpowiedzi ujawnił się nowy brak, czy też jest on związany z poprzednio ujawnionym, do którego usunięcia strona została już wezwana. Zdaniem NSA w rozpoznawanej sprawie, w żadnym z wezwań kierowanych do strony przez organ przed datą 26 lutego 2010 r., nie było zobowiązania do wykazania, że M. K. jest uprawnionym do rybactwa. Takim wezwaniem nie była w szczególności zawarta w piśmie z 1 lutego 2010 r. informacja, że Prezesa ARiMR skierował w tym przedmiocie zapytanie do Instytucji Zarządzającej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż w sprawie ma zasadnicze znaczenie, że wezwania kierowane były do M. F., a nie do skarżącego M. K. Wskazał, że wzmianka o tym adresacie, to adnotacja na wniosku w pkt I.1.7. oraz na dołączonym do wniosku biznes-planie, iż jest to podmiot uprawniony do kontaktu w sprawie wniosku. Nie był to zatem ani przedstawiciel ani pełnomocnik strony, w tym zakresie akta administracyjne nie zawierają żadnego oświadczenia wnioskodawcy. Ze znajdujących się w aktach wezwań oraz samego zaskarżonego pisma z [...] maja 2010 r. wynika, iż organ traktował M. F. jako wnioskodawcę, którego dodatkowo pouczał o możliwości ustanowienia pełnomocnika. Ostatecznie skierował pismo kończące postępowanie administracyjne do M. F., stwierdzając w nim, że odmawia płatności M. K. Sądowi pierwszej instancji NSA zarzucił, iż nie wypowiedział się w zakresie podstawowych dla sprawy kwestii, kto jest uprawniony do rybactwa, co do sposobu udokumentowania tej działalności, a także rodzaju dokumentów potwierdzających takie uprawnienie oraz nakazał by rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił legalność zaskarżonej czynności uwzględniając zaprezentowane przez NSA w uzasadnieniu wyroku sygn. akt II GSK 2156/11 poglądy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2156/11, zajął jednoznaczne stanowisko, iż na gruncie § 43 ust 2 - 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" Agencja ma obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków a ponowne wezwanie do usunięcia braków dokonywane jest po przeprowadzeniu oceny otrzymanej odpowiedzi. Równocześnie NSA przesądził, iż w rozpoznawanej sprawie obowiązek ten nie został przez organ zrealizowany, bowiem w żadnym z wezwań kierowanych do strony przez organ przed datą 26 lutego 2010 r. nie było zobowiązania do wykazania, że M. K. jest uprawnionym do rybactwa. NSA wskazał, iż wezwaniem takim nie była także zawarta w piśmie z 1 lutego 2010 r. informacja, że Prezesa ARiMR skierował w tym przedmiocie zapytanie do Instytucji Zarządzającej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także wprost w uzasadnieniu wyroku i stanowisko to jest wiążące dla Sądu pierwszej instancji i organu, iż M. F.nie był ani przedstawicielem ani pełnomocnikiem M. K., co wynika z akt administracyjnych, które w tym zakresie nie zawierają żadnego oświadczenia wnioskodawcy. Z akt tych wynika, iż organ traktował M. F. jak wnioskodawcę, którego dodatkowo pouczał o możliwości ustanowienia pełnomocnika przy czym pismo kończące postępowanie administracyjne skierował do M. F. stwierdzając w nim, że odmawia płatności M. K. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ponownie rozpoznającego sprawę, już powyższe nieprawidłowości postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego pisma Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2010 r. wprost wskazane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r. uzasadniają uchylenie rozstrzygnięcia odmawiającego M. K. przyznania pomocy finansowej na inwestycję w chów i hodowlę ryb. W toku ponownego postępowania organ winien uwzględnić wskazania NSA powtórzone w niniejszym uzasadnieniu. Wezwanie do usunięcia braków, jeżeli nie zostało pozytywnie wypełnione po pierwszym razie, winno być powtórzone w zakresie tych samych braków. Organ winien jednoznacznie ustalić kto jest stroną postępowania, do strony kierować wszelką korespondencję i rozstrzygnięcie w sprawie, chyba że wnioskujący o przyznania pomocy finansowej złoży do akt stosowne oświadczenie wskazujące jego przedstawiciela lub ustanawiające pełnomocnika. Art. 190 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż Sąd, któremu sprawa została przekazana przez Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. W rozpoznawanej sprawie NSA uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2295/10, w całości i zajął stanowisko co do stanu faktycznego sprawy. W piśmiennictwie (Bogusław Gruszczyński, Komentarz do art.190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wskazano, iż ustalenia dotyczące stanu faktycznego zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA należy uznać zarówno za wykładnię prawa materialnego jak i wykładnię przepisów procesowych a zatem skoro sąd kasacyjny przesądził o nieprawidłowości wezwań do wykazania uprawnień do rybactwa i brak jednoznacznego określenia strony postępowania, to przy ponownym rozpoznaniu sprawy niedopuszczalne będzie zajęcie stanowiska, iż wspomniane czynności w toku postępowania administracyjnego były prawidłowe. W zakresie podstawowych dla sprawy kwestii, tzn. kto jest uprawniony do rybactwa oraz w jaki sposób i jakimi dokumentami musi potwierdzić posiadanie takiego uprawnienia organ winien działać na gruncie art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym oraz § 7 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 – 2013". W przepisie art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym jednoznacznie zdefiniowano pojęcie osoby uprawnionej do rybactwa. Jest nią: a) władający wodami w sztucznym zbiorniku wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, b) właściciel albo posiadacz gruntów pod wodami stojącymi lub gruntów pod wodami, do których stosuje się odpowiednio art. 5 ust. 4 ustawy - Prawo wodne, c) właściciel albo posiadacz gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb. Udokumentowanie działań związanych z prowadzoną gospodarką rybacką jest, na gruncie art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, obowiązkiem "uprawnionego do rybactwa", nie zaś warunkiem uznania podmiotu za " uprawniony do rybactwa". Zgodnie natomiast z § 7 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb może być przyznana podmiotowi: 1) który jest uprawniony do rybactwa w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym lub 2) któremu wydano zezwolenie na prowadzenie chowu lub hodowli ryb lub innych organizmów morskich w polskich obszarach morskich na podstawie przepisów o rybołówstwie. Zamknięty katalog dokumentów, które muszą być dołączone do wniosku o przyznanie pomocy finansowej (dofinansowanie) w przypadku środka: inwestycje w chów i hodowlę ryb zawiera Załącznik nr 2 do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. Są to stosownie do konkretnej sprawy: 1) aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, jeżeli ubiegający się o dofinansowanie ma obowiązek takiego wpisu; 2) pełnomocnictwo - w przypadku gdy zostało udzielone; 3) kopia dokumentu tożsamości - w przypadku gdy ubiegający się o dofinansowanie jest osobą fizyczną; 4) kopia dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cel związany z realizacją operacji - w przypadku gdy wymaga tego specyfika operacji; 5) dokumenty potwierdzające planowane koszty operacji, w tym kosztorys inwestorski albo otrzymane przez ubiegającego się o dofinansowanie oferty związane z realizacją operacji - w przypadku gdy wymaga tego specyfika operacji; 6) wypełniony formularz określający ilość materiału obsadowego na potrzeby pierwszego cyklu hodowlanego w danym obiekcie chowu lub hodowli - w przypadku gdy jest planowany zakup materiału obsadowego; 7) uproszczony plan biznesowy operacji - w przypadku operacji o wartości netto do 1 000 000 zł; 8) szczegółowy plan biznesowy operacji - w przypadku operacji o wartości netto powyżej 1 000 000 zł; 9) pozwolenie budowlane albo zgłoszenie, o których mowa w przepisach prawa budowlanego - w przypadku gdy wymaga tego specyfika operacji; 10) pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód, o którym mowa w przepisach prawa wodnego - w przypadku gdy wymaga tego specyfika operacji; 11) zezwolenie na prowadzenie chowu lub hodowli w polskich obszarach morskich wydane na podstawie przepisów o rybołówstwie, jeżeli takie zezwolenie jest wymagane w związku z realizacją operacji; 12) kosztorys inwestorski - w przypadku gdy ubiegający się o dofinansowanie zalicza do kosztów kwalifikowalnych wniesione nakłady rzeczowe; 13) studium wykonalności projektu dla danej operacji - w przypadku braku pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w przepisach prawa wodnego, pozwolenia budowlanego albo zgłoszenia, o których mowa w przepisach prawa budowlanego; 14) operat szacunkowy sporządzony zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami - w przypadku gdy ubiegający się o dofinansowanie zalicza do kosztów kwalifikowalnych wniesione nakłady rzeczowe w formie nieruchomości. Sąd zwraca uwagę, iż nie jest możliwe zamienne żądanie dokumentów wymienionych w Załączniku nr 3 do Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r.: Załączniki, które dołącza się do wniosku o płatność w przypadku środka inwestycje w chów i hodowlę ryb. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o art. 146 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.