V SA/Wa 981/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] marca 2016 r. J.M. (dalej: "skarżący") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżący wskazał, iż jest w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Podkreślił, iż posiadane przez niego gospodarstwo rolne jest podupadłe. Budynek mieszkalny nie nadaje się do zamieszkania, a budynki gospodarcze wymagają gruntownego remontu. Zaznaczył, że nie dysponuje nowoczesnym sprzętem do obróbki pola, w związku z czym wszystkie ciężkie obróbki pola musi zlecić innym osobom, co wiąże się ze znacznymi wydatkami. Skarżący podniósł, iż zyski z gospodarstwa rolnego, zmniejszone przez ubiegłoroczną suszę, nie wystarczają na pokrycie kosztów prowadzenia działalności. Dodatkowo nadmienił, iż spłaca kredyt w Banku Spółdzielczym i potrzebuje środków finansowych na wiosenne wydatki polowe - nawozy sztuczne, środki ochrony roślin, paliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą. Z faktu pozostawienia przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wynika bowiem konieczność szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Uzasadniając zatem przedmiotowy wniosek strona skarżąca w szczególności powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi więc nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma bowiem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10). W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją utrzymano decyzję organu I instancji ustalającą kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości 2 250 zł, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że zwrot spornej kwoty na rzecz organu przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem składając rozpoznawany wniosek, nie wykazał konkretnych danych dotyczących jego sytuacji majątkowej i finansowej, tj. informacji o wysokości uzyskiwanych przychodów z gospodarstwa rolnego i wydatkach ponoszonych w związku z prowadzoną działalnością rolniczą oraz wartości posiadanego majątku trwałego i ruchomego. Nie wskazał również wysokości zobowiązania wobec Banku Spółdzielczego, wynikającego z umowy kredytu. Motywując złożony wniosek ograniczył się w istocie do ogólnych twierdzeń o swojej sytuacji finansowej i trudnościach w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, nie przedkładając na ich potwierdzenie żadnych dokumentów źródłowych. Podkreślić zaś należy, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy, strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie przemawia zatem podniesienie przez wnioskodawcę okoliczności, iż wykonanie decyzji spowoduje uszczuplenie stanu finansowego strony, bez przedstawienia ewentualnych, dalszych konsekwencji egzekucji spornej należności. Uznać zatem należy, iż skarżący nie wykazał, iż wykonanie decyzji rodzi realne niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego. Nie może bowiem stanowić podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji jedynie fakt, iż na jej podstawie na skarżącym ciąży obowiązek zwrotu części pomocy z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom. Dofinansowanie tego typu stanowi dodatkowe źródło przychodów, co oznacza iż jego zwrot z istoty rzeczy nie powoduje uszczerbku w majątku skarżącego (por. postanowienie NSA z 18 września 2013 r., II GZ 512/13). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.