V SAB/Wa 6/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie pomocy w likwidacji skutków suszy w uprawie leśnej jakie wystąpiły w 2006r. postanawia: odrzucić skargę. M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w związku z nierozpoznaniem jego wniosku z [...] października 2006 r. o udzielenie pomocy w likwidacji skutków suszy w uprawie leśnej jakie wystąpiły w 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wnosząc o jej odrzucenie argumentował, że w postępowaniu o udzielenie pomocy beneficjentom poszkodowanym na skutek suszy, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie był zobligowany do wydania orzeczenia lub innego aktu skierowanego do wnioskodawcy orzekającego o prawie otrzymania pomocy od Dyrektora Generalnego L. Organ podkreślił ponadto, że zgłoszenia otrzymane przez producentów rolnych miały charakter informacyjny, by umożliwić oszacowanie skali strat spowodowanych suszą, a w rezultacie umożliwić ustalenie możliwej formy wsparcia dla zainteresowanych podmiotów. Autor pisma wskazał na treść postanowienia WSA w Lublinie z 18 września 2009r. (sygn. akt: I SAB/Lu 8/09), w którym Sąd odrzucił - jako niedopuszczalną - skargę M. G. dotyczącą tego samego wniosku z [...] października 2006r. o udzielenie pomocy do zlikwidowania skutków suszy w uprawie leśnej. Zdanie Sądu I instancji podzielił NSA postanowieniem z 9 grudnia 2010r. (sygn. akt: II GSK 1069/09) oddalając skargę kasacyjną. Autor odpowiedzi na skargę podkreślił jednocześnie, że nie został wyczerpany - przed złożeniem skargi na bezczynność - środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. tj. organ nie został wezwany do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4. Wynika z powyższego, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. O bezczynności organu możemy więc mówić, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, taki akt lub czynność charakteryzuje się tym, że jest podejmowana w sprawie indywidualnej, jest skierowana do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnień lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego, który to przepis określa również treść i tryb realizacji oraz formę czynności do podjęcia której organ administracji jest zobowiązany (zob. też postanowienie w sprawie VI SAB/WA 24/07, LEX nr 401767). Wskazać w tym miejscu należy, że udział Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w kwestii pomocy w likwidacji skutków suszy ograniczał się jedynie do przekazania Państwowemu Gospodarstwu L. listy beneficjentów, których uprawy leśne zostały dotknięte klęską suszy, a którzy zakładali uprawy leśne wiosną 2006r. Listę taką Minister poprzez Departament Obsługi Środków Towarzyszących ARiMR otrzymał od biur powiatowych ARiMR. Sporządzona lista trafiła następnie do Dyrekcji Generalnej L. Zatem zgłoszenia poszkodowanych beneficjentów miały charakter informacyjny, gdyż umożliwiały w praktyce Dyrektorowi Generalnemu L. - jako dysponentowi funduszu leśnego - określić rozmiar strat spowodowanych w skutek klęski suszy i ustalić formę pomocy oraz liczbę poszkodowanych. Taka pomoc zgodnie z decyzją Dyrektora G. z [...] maja 2007r. nr [...] polegała na bezpłatnym udostępnieniu przez nadleśniczych sadzonek drzew dla beneficjentów. Zatem brak jest odpowiednich przepisów prawnych w odniesieniu do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, które nakładałyby na organ obowiązek podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia, które mogłoby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. W podobnym brzmieniu wypowiedział się WSA w Lublinie we wskazanym postanowieniu z 18 września 2009r. (sygn. akt: I SAB/Lu 8/09), M. G. zarzucał bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w kwestii pomocy likwidacji skutków suszy z roku 2006. Sąd wskazał, że zakres przedmiotowy zadań ARIMR określonych ustawą z 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), nie należy do jej kompetencji, nie zobowiązuje tym samym jej organu do podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie zobowiązuje do merytorycznego rozstrzygnięcia, które następnie mogłoby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. W tym przypadku ARiMR działając na prośbę MRiRW sprawującego nadzór nad Agencją (art. 3 ustawy o ARiMR) wykonała jedynie czynności techniczne polegające na zebraniu i przekazaniu do MRiRW informacji dotyczących poszkodowanych beneficjentów i poinformowaniu ich o konieczności zgłoszenia do właściwych nadleśnictw informacji dotyczących zapotrzebowania na sadzonki służące do uzupełniania wypadów powstałych w wyniku suszy. Podobnie uznał NSA w postanowieniu z 9 grudnia 2010r. (sygn. akt: II GSK 1069/09) - skoro zatem brak przepisu prawa materialnego, w oparciu o który organ byłby uprawniony i zobowiązany rozstrzygnąć o prawie strony do pomocy w likwidacji skutków suszy w uprawie leśnej, jakie wystąpiły w 2006 r. – to nie mogła wystąpić bezczynność organu, w rozumieniu powołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Podniesiony przez organ w treści odpowiedzi na skargę argument braku wezwania przez skarżącego organu do usunięcia naruszenia prawa jest niecelowy. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o bezczynności organu, co czyni skargę M. G. niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.