VI SA/Wa 1007/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia "(...)" stycznia 2021 r. nr "(...)" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich oddala skargę Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej (dalej "KGŻW", "organ odwoławczy" lub "organ") decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 955), dalej "ustawa o broni i amunicji", po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej "Strona" lub "Skarżący"), od decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. Komendanta [...] Oddziału Żandarmerii Wojskowej (dalej "organ I instancji") w sprawie cofnięcia Stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. przyznano Stronie pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich w liczbie 10 egzemplarzy. W dniu [...] października 2020 r. organ I instancji, powołując się na przesłankę z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji (naruszenie zasad przechowywania broni i amunicji), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich, w związku z uzyskaniem z Wydziału Żandarmerii Wojskowej w [...] informacji dotyczącej przechowywania broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych - naruszenie normy zawartej w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Z uzyskanych przez organ I instancji informacji wynika, iż w dniu [...] września 2020 r. żołnierze Wydziału Żandarmerii Wojskowej w [...], działając na podstawie postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] dokonali przeszukania mieszkania Strony. W toku czynności przeszukania ujawniono w łazience pod wanną klucz, którym otworzono sejf z bronią. Miejsce przechowywania klucza do sejfu nie było w żaden sposób zabezpieczone i było ogólnie dostępne dla osób postronnych. Podczas przeszukania ustalono, że sejf w którym przechowywana była broń był zamknięty. Natomiast klucz, który służy do otworzenia sejfu, był przechowywany w sposób niewłaściwy umożliwiający dostęp do sejfu i broni osobom nieuprawnionym, postronnym. Organ I instancji cofnął Stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów kolekcjonerskich. W wyniku wniesionego odwołania, KGŻW utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że prawo do posiadania broni jest uprawnieniem szczególnym - ustawodawca ograniczył do niego dostęp, poddając je ścisłej reglamentacji, a także wskazał w sposób precyzyjny warunki jej przechowywania i noszenia, właśnie w tym celu, aby dla ochrony interesu społecznego uniemożliwić, a co najmniej utrudnić przedostanie się broni i amunicji w ręce osób nieuprawnionych do ich posiadania. W ocenie organu, przepis art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, zatem każde, nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania oraz noszenia broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że Strona nie daje rękojmi właściwego przechowywania broni, ze względu na nieprawidłowe przechowywanie kluczy do szafy pancernej, w której znajdowała się broń palna kolekcjonerska, co dało możliwość dostępu do tej broni osobom nieuprawnionym. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż w mieszkaniu oprócz Strony i jego małżonki, zamieszkuje również dwójka małych dzieci. Strona wykazując się brakiem odpowiedzialności, mogła narazić dzieci na ciężki uszczerbek na zdrowiu a być może także utratę życia. Zdaniem organu odwoławczego w interesie publicznym rozumianym w tym wypadku jako względy niestwarzania zagrożenia dla porządku i bezpieczeństwa publicznego leży kwestia, aby broń posiadały wyłącznie osoby przestrzegające prawa, natomiast Strona takiej gwarancji nie daje. Na decyzję organu odwoławczego Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: - art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niewłaściwą, rozszerzającą wykładnię, polegającą na przyjęciu niewynikających z treści przepisu zasad przechowywania kluczy do sejfu z bronią palną, w tym między innymi konieczności zapewnienia stałego nadzoru nad tymi kluczami; - art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, mimo że zgromadzone w sprawie dowody nie dawały podstaw, że zostały naruszone zasady przechowywania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy; - art. 7 k.p.a., 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez brak dążenia do wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia okoliczności sprawy, oparcie się na nieobiektywnych i nierzetelnych dowodach, co spowodowało w konsekwencji poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych przez organ I instancji, powielonych następnie przez organ odwoławczy w postaci przyjęcia, iż w sposób niewłaściwy przechowywana była broń (a w istocie klucze do sejfu, w którym przechowywana była broń), co spowodowało cofnięcie pozwolenia na broń; - art. 138 k.p.a. poprzez nieuchylenie w całości decyzji I instancji i utrzymanie jej w mocy, mimo iż decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego. Mając na uwadze podniesione zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania administracyjnego, a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. W myśl art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie taki wniosek złożył Skarżący, a organ w wyznaczonym terminie nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Nadmienić należy, że w tym przypadku, poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Odnosząc się do złożonej skargi, Sąd stwierdza, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja ani decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji. Stosownie zaś do art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Natomiast zasady przechowywania broni określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz.U. poz. 1224). Zgodnie z § 5 tego rozporządzenia, osoby posiadające broń palną są obowiązane przechowywać ją w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450. Wprawdzie przepisy prawa, w tym powołane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie regulują kwestii miejsca przechowywania kluczy do sejfu, w którym przechowywana jest broń, to jednak umiejscowienie ich w łazience pod urządzeniem sanitarnym, nie stanowi w ocenie Sądu właściwego miejsca i należytego zabezpieczenia. Sąd podziela stanowisko organu, że Skarżący nie daje rękojmi właściwego przechowywania broni, ze względu na nieprawidłowe przechowywanie kluczy do szafy pancernej, w której znajdowała się broń palna kolekcjonerska, co dało możliwość dostępu do tej broni osobom nieuprawnionym. Podkreślenia wymaga również fakt, że w mieszkaniu oprócz Skarżącego i jego małżonki, zamieszkuje również dwójka małych dzieci. Skarżący wykazując się brakiem odpowiedzialności, mógł narazić dzieci na ciężki uszczerbek na zdrowiu a być może także utratę życia. Obowiązek określony przez ustawodawcę w art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wyraża się także w tym, aby posiadacz broni swoim działaniem (lub brakiem właściwego działania) nie przyczyniał się do ułatwienia dostępu do broni osobom nieuprawnionym. Przechowywanie broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych ma ścisły związek z reglamentacyjnym charakterem prawa do posiadania broni. Obowiązek ten wyraża się nie tylko w spełnieniu warunków z § 5 powołanego wyżej rozporządzenia, ale także w dochowaniu należytej staranności w przechowywaniu broni i jej zabezpieczeniu, przez co należy rozumieć zarówno uwzględnianie przez posiadacza broni zmieniających się okoliczności, jak i umiejętność oraz jednocześnie konieczność właściwego reagowania na pojawiające się zagrożenia związane z możliwym dostępem do broni osób nieuprawnionych. Podkreślenia wymaga, że ten reglamentacyjny charakter przepisów ustawy o broni i amunicji uzasadnia rygorystyczną politykę organów w zakresie spraw dotyczących pozwolenia na broń. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Broń jest bowiem towarem ściśle reglamentowanym. W judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż posiadanie oraz używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Rygorystyczne unormowanie dostępu jednostki do broni podyktowane jest z jednej strony przysługującym państwu monopolem na stosowanie środków przemocy, a z drugiej strony – koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (tak w wyroku z dnia 13 października 2005 r., II OSK 97/05, niepubl.). Reasumując, w niniejszej sprawie organy prawidłowo oceniły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wydane przez nie decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. To na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku. Nawet jednorazowe bądź krótkotrwałe przechowywanie broni z naruszeniem zasad prawa bezwzględnie wiążących posiadacza broni, czyni usprawiedliwionym cofnięcie pozwolenia na broń (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2011 r., II OSK 669/10, Lex nr 1081832). Przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza z brzmienia art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że pozwolenie na broń jest wydawane, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Jednocześnie przepis art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2007 r., II OSK 1200/06, LEX nr 374355). Zatem organy obu instancji słusznie pozbawiły Skarżącego pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich, przedkładając interes społeczny (w postaci bezpieczeństwa i porządku publicznego) nad interes Skarżącego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, za trafną Sąd uznał ocenę organów co do tego, że Skarżący naruszył zasady przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym nie jest w tej sprawie dowolna i znajduje pełne w nim oparcie. Tym samym odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 32 ust. 1 oraz art. 18 ust. 5 pkt 14 ustawy o broni i amunicji, podniesionych w skardze, Sąd uznał je za niezasadne. Za nietrafne również należy uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia skarżonych rozstrzygnięć zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Biorąc pod uwagę, że organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zarzut naruszenia art. 138 k.p.a. również nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy, przeprowadzając postępowanie w sposób zgodny z przepisami prawa procesowego, zaś wydane w sprawie decyzji nie naruszają przepisów prawa materialnego ani procesowego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd administracyjny ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.