VI SA/Wa 1071/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś- Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 r. sprawy ze skargi F. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i gazową do ochrony osobistej oraz broń palną sportową do celów sportowych oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2008 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania F. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2007 r. cofającej pozwolenie na broń palną bojową i gazową do ochrony osobistej oraz broń palną sportową do celów sportowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] czerwca 2007 r. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wydał decyzję, mocą której cofnął stronie pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej, gazową i bojową. Jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organ wskazał na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2006 r. sygn. akt [...] mocą którego F. K. został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Organ I instancji uznał, iż okoliczność ta w pełni uzasadnia zaliczenie strony do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od decyzji tej F. K. (skarżący) wniósł w terminie ustawowym odwołanie bowiem w jego ocenie organ nie zbadał w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy i nie udowodnił, że w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odwołaniu skarżący podniósł, iż organ pominął całkowicie jego ponad 30 letnią nienaganną służbę w Policji, w tym na odpowiedzialnych stanowiskach oraz to, że nie był dotychczas karany. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. po rozpatrzeniu odwołania F. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. cofającej pozwolenie na broń palną bojową i gazową do ochrony osobistej oraz sportową do celów sportowych Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Komendant Główny Policji wskazał, iż zostały naruszone przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a., ponieważ nie zebrano i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego, nie ustalono też na podstawie jakich okoliczności, poza skazaniem strony za przestępstwo nie objęte katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy organ I instancji wywiódł obawę użycia przez stronę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dlatego też organ administracji jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, w tym postępowania dowodowego w szczególności z przesłuchania policjantów, którzy przeprowadzali kontrolę drogową, na okoliczność zachowania się strony w czasie zdarzenia (z zachowaniem dyspozycji art. 79 k.p.a.) oraz - jeśli będzie to konieczne - dopuścić dowód z akt sprawy karnej, a także podjąć inne niezbędne czynności dla ustalenia wyżej wskazanych okoliczności, np. ustalić czy strona była notowana w rejestrze wykroczeń. Kolejną decyzją z dnia [...] października 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. Nr 52 poz. 525 z 2004 r.) i art. 268a k.p.a. ponownie orzekł o cofnięciu F. K. pozwoleń na broń palną bojową i gazową do ochrony osobistej oraz broń palną sportową do celów sportowych. Organ stwierdził, że ze zgromadzonego materiału wynika, że w dniu 14 stycznia 2006 r. na ulicy [...] w [...] skarżący kierował samochodem osobowym marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy czym zawartość alkoholu we krwi wynosiła 2,7 promila. Za powyższe Sąd Rejonowy w [...] [...] wyrokiem z dnia [...] maja 2006 r. o sygnaturze akt [...] uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i na mocy art. 178a § 1 k.k. orzekł karę grzywny, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat oraz inne świadczenia pieniężne. Organ uznał, że zachowanie strony w dniu 14 stycznia 2006 r., wypełniające przesłanki art. 178 k.k., tj. przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, stanowiło szczególne naruszenie porządku prawnego, bo w stanie nietrzeźwości, mogło narazić na uszczerbek życia lub zdrowia nie tylko skarżącego jako kierowcę, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Umyślne i świadome wprowadzanie się w taki stan nietrzeźwości i kierowanie pojazdem mechanicznym, daje podstawę do rozważenia, czy strona nie utraciła też wiarygodności co do zgodnego z prawem dysponowania posiadanymi na stanie jednostkami broni. Takie zachowanie i taka postawa społeczna, zdaniem organu Policji, podważyła domniemanie, iż skarżący będzie użytkował broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. Obawę taką potwierdza też protokół przesłuchania świadka L. K. sporządzony w dniu 26 października 2007 r. na okoliczność zachowania się strony jako sprawcy opisanego zdarzenia. Z odnotowanych w notatniku służbowym zapisków funkcjonariusza Policji pełniącego w dniu 14 stycznia 2006 r. służbę patrolową i przeprowadzającego kontrolę drogową wynika, że strona zachowywała się agresywnie. Co prawda, nie użyto wobec strony żadnych środków przymusu bezpośredniego, ale policjant spotkał się z odmową zarówno podania danych osobowych, okazania dokumentów wozu i prawa jazdy, jak też poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Konsekwencją tego było przewiezienie strony do Szpitala Miejskiego w [...], gdzie" przy użyciu siły fizycznej, nie dobrowolnie pobrano krew. Oceniając stanowisko strony organ podkreślił, że stoi ono w sprzeczności z zeznaniem świadka - sierż. sztab. L. K., który w zapisku w notatniku służbowym odnotował agresywne w stosunku do niego zachowanie się strony, które jak stwierdził, mogło wyrażać się w odmowie okazania dokumentów oraz poddania się badaniu probierzem trzeźwości. Ponieważ prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, zdaniem organu Policji, w rozpatrywanej sprawie nie ma decydującego znaczenia ani dobra opinia jako byłym funkcjonariuszu Policji, ani aktualna - zebrana w środowisku zamieszkania, ani też brak uchybień związanych z przechowywaniem broni. Od tej decyzji F. K. ponownie wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Organowi I instancji zarzucił, iż dokonał dowolnej oceny zeznań świadka L. K., bowiem z zeznań tego świadka wynika, iż w notatniku służbowym odnotował, że F. K. zachowywał się agresywnie, ale świadek nie potrafił wskazać na czym ta rzekoma agresywność polegała. Natomiast, zdaniem skarżącego, analizując zeznania ww. świadka można stwierdzić, że w czasie kontroli drogowej odmówił on jedynie podania swoich danych osobowych i poddania się badaniu na zawartość alkoholu i zachowywał się "biernie". Ponowił swoje wcześniejsze zarzuty, iż organ nie wziął w sposób dostateczny pod uwagę jego dotychczasowego sposobu życia, nienagannego zachowania, nieposzlakowanej opinii oraz faktu, iż odpowiedzialnie przez 34 lata pełnił służbę w Policji. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji nie znalazł podstaw do jej zmiany lub uchylenia. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ II instancji wskazał, iż bezspornym jest, że strona prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] została uznana winną popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, a więc przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1781/05, LEX nr 190907), ponieważ ustawa o broni i amunicji nie uzależnia cofnięcia pozwolenia na broń od popełnienia przez jego posiadacza jedynie przestępstwa godzącego bezpośrednio w dobra prawem chronione, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. w życie, zdrowie lub mienie, bądź też przestępstwa o określonych ściśle znamionach ustawowych, związanych ze sposobem działania sprawcy. W rozpoznawanej sprawie organy Policji wzięły pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa (stanowi ono bowiem plagę społeczną), jego ewentualne następstwa (zagrożenie także dla życia i zdrowia nie tylko sprawcy, ale także innych uczestników ruchu drogowego), umyślność czynu - sprawca świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki, np. śmierć lub kalectwo ludzi lub uszkodzenie mienia. Zdaniem organu II instancji w wyniku zmiany treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji z dniem 1 stycznia 2004 r. - ustawodawca odszedł w ten sposób od konieczności ustalania cech charakteru i sposobu życia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej (do tej daty przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie określał rodzajowo przestępstw popełnionych lub zarzucanych w postępowaniu karnym, a jedynie odwoływał się do sposobu działania sprawcy - przy użyciu siły lub groźby bezprawnej) na rzecz wskazania przykładowego rodzaju dóbr chronionych prawem przed bezprawnymi zamachami. Organ zauważył, iż w myśl art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości. Z powyższego wynika więc, że strona, u której stosowne badanie wykazało 2,7 % alkoholu we krwi, próg ten przekroczyła kilkakrotnie. Co więcej, z zeznania policjanta wynika, że - jakkolwiek w trakcie interwencji nie stawiała czynnego oporu, który skutkować by musiał zastosowaniem wobec niej środków przymusu bezpośredniego - to jednak odmawiała podania swych danych osobowych (stanowi to wykroczenie z art. 65 § 2 k.w.), nie posiadała przy sobie wymaganych dokumentów, tj. prawa jazdy oraz dowodu rejestracyjnego samochodu (wykroczenie z art. 95 k.w.), a także odmówiła poddania się badaniu stanu trzeźwości. Natomiast doprowadzona do szpitala w celu pobrania krwi, stawiała opór i dopiero przy użyciu siły fizycznej dokonano tej czynności dowodowej. Nie można zatem twierdzić, że jej postawa w tej sprawie była nienaganna, skoro zachowaniem swym utrudniała zebranie stosownych dowodów przestępstwa. Poza tym jej "wysoki" stan nietrzeźwości, który niewątpliwie znacznie ograniczał zdolności psychomotoryczne jej organizmu i spowalniał reakcję na zawsze dynamiczną sytuację na drodze, również został oceniony krytycznie i bardzo surowo przez organ. Dlatego też organ uznał, że obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika zatem w stosunku do strony z rodzaju i ciężaru gatunkowego popełnionego przez nią jednorazowo przestępstwa, a także towarzyszących mu, wskazanych wyżej okoliczności. Ponadto skoro strona przez wiele lat pełniła służbę w Policji zatem winna być bardziej niż przeciętny posiadacz pozwolenia na broń, wyczulona na konieczność przestrzegania przepisów prawa, w tym mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa dla życia i zdrowia, a także mienia osób uczestniczących w ruchu drogowym, a tym samym - w ocenie organu odwoławczego - winno się wobec niej stosować miernik szczególnej staranności. Z tych względów strona, jako posiadacz tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, utraciła wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości (podkreślenia wymaga jej znaczny stan nietrzeźwości - aż 2,7 %), wykazała się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Taka postawa pozwala uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni nie daje ona wystarczającej rękojmi, aby pozwolenie na broń jej zachować. Na te elementy sprawy zwrócił już uwagę organ I instancji, wskazując, iż decydują one w jego opinii, mimo pozytywnej opinii o stronie, o konieczności cofnięcia jej pozwolenia na broń. Ocenę tę organ odwoławczy w pełni podzielił, bowiem znajduje ona odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F. K. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji zarzucając jej: - naruszenie prawa materialnego art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. stanowi podstawę do uznania, iż skarżącego należy zaliczyć do kręgu osób wymienionych w wyżej cytowanym przepisie, a co za tym idzie uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń - w sytuacji, gdy dla cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. nie wystarczy sam fakt jednorazowego skazania, gdyż na organie ciąży obowiązek wszechstronnego ustalenia okoliczności czynu i cech osobowych skazanego czego w niniejszej sprawie organ nie uczynił. - naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego, a polegające na uznaniu, iż zasadnym jest cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową i gazową do ochrony osobistej oraz broń palną sportową do celów sportowych, w sytuacji gdy organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co spowodowało, że decyzja w istotny sposób narusza zasady praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej. - naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - jako warunku niezbędnego do wydania decyzji - przede wszystkim zaniechanie zebrania istotnych dowodów w sprawie i wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Powołując się na orzecznictwo (por. wyroki WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2004 r. sygn. akt III SA 2258/02, Lex nr 158939, wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r. sygn. akt III SA 866/02), skarżący podniósł, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem. Niezbędne jest bowiem wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego w sprawie tego nie uczynił bowiem nie wziął pod uwagę ani opinii z miejsca pracy skarżącego, ani opinii psychologicznej (wydanej przy okazji przedłużenia pozwolenia na broń), które dobitnie świadczą o tych cechach skarżącego, które wyłączają go z grona osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Okoliczności te świadczą o naruszeniu przez organy Policji normy zawartej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz dopuścił się w toku postępowania administracyjnego istotnego naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a. Skarżący powtórzył swoje stanowisko zajęte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że ocena zeznań świadka L. K. dokonana przez organ była dowolna i przekraczająca dopuszczalną granicę swobody interpretacji. Zdaniem strony analizując zeznania ww. świadka można stwierdzić, że w czasie kontroli drogowej F. K. odmówił jedynie podania swoich danych osobowych i poddania się badaniu na zawartość alkoholu. Skarżący nie dopuścił się czynnej agresji w stosunku do funkcjonariusza Policji czy innych osób np. pracowników Szpitala Miejskiego w [...]. Ponadto ww. świadek wskazał wprost, że w niniejszej sprawie nie było potrzeby stosowania środków przymusu bezpośredniego - użycia kajdanek czy siły fizycznej. A sam fakt przymuszenia skarżącego do wykonania badania krwi nie może stanowić podstawy do uznania, iż zachowywał się agresywnie w czasie zdarzenia. Z zeznań L. K. wynika, iż nie było podstaw, żeby odwieźć skarżącego do Izby Wytrzeźwień. W tej sytuacji bierna postawa skarżącego w czasie kontroli drogowej w dniu 14 stycznia 2006 r. nie może zostać poczytana za postawę agresywną. Słowo "agresywny" oznacza napastliwy, zaczepny, posługujący się metodami agresji (Mały słownik Języka Polskiego, pod red. Stanisława Skorupki, wyd. PWN Warszawa 1978). W przedmiotowej sprawie organ nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego bowiem nie ustalił, czy skarżący nadużywa alkoholu lub czy posiada inne cechy wskazujące, że zalicza się on do kategorii osób z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Natomiast przyjęcie, iż fakt jednorazowego prowadzenia w stanie nietrzeźwym pojazdu mechanicznego rodzi obawę, że skarżący w takim samym stanie może korzystać z posiadanej broni, jest całkowicie dowolne i oparte na niczym nieuzasadnionych przypuszczeniach. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Należy podkreślić, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Niezależnie od powyższego trzeba zauważyć, że ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skarżącego odnośnie naruszenia przez organy Policji ustawy o broni i amunicji a także przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Bezsporna w sprawie była okoliczność, że w dniu 14 stycznia 2006 r. na ulicy [...] w [...] skarżący kierował samochodem osobowym marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy czym zawartość alkoholu we krwi wynosiła 2,7 promila. Za powyższe Sąd Rejonowy w [...] [...] wyrokiem z dnia [...] maja 2006 r. o sygnaturze akt [...] uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i na mocy art. 178a § 1 k.k. orzekł karę grzywny, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat oraz inne świadczenia pieniężne. Co prawda przestępstwo to zostało stypizowane w rozdziale XXI Kodeksu karnego, niemniej jednak strona popełniając tego rodzaju czyn zabroniony (po pierwsze w stanie nietrzeźwości, a po drugie stwarzając zagrożenie dla zdrowia lub życia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego) pośrednio godziła w dobra, które niewątpliwie podlegają wprost ochronie prawnej w rozdziale XIX Kodeksu karnego, tj. życia i zdrowia. Okoliczności te niewątpliwie świadczą na niekorzyść skarżącego. Nie jest też zasadny zarzut skargi co do błędnej oceny zeznań świadka L. K. Skarżący nie kwestionował ustaleń organu, że w czasie kontroli drogowej odmówił podania swoich danych osobowych oraz miał miejsce fakt przymuszenia skarżącego do wykonania badania krwi. Co prawda zaprzeczył, ażeby zachowywał się agresywnie jednakże ww. zeznania świadczą negatywnie o postawie skarżącego w trakcie wykonywania czynności służbowych przez funkcjonariuszy Policji. W tej sytuacji organ trafnie uznał, iż strona zachowaniem swym utrudniała zebranie stosownych dowodów przestępstwa, zaś wysoki poziom alkoholu we krwi (kilkakrotnie przewyższający dozwolony próg), który niewątpliwie znacznie ograniczał zdolności psychomotoryczne jej organizmu i spowalniał reakcję na zawsze dynamiczną sytuację na drodze, słusznie został oceniony krytycznie z punktu widzenia przesłanki istnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu stwierdzenie takie mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy Policji mają prawo na podstawie art. 80 k.p.a. Ocena ta nie jest dowolna i ma potwierdzenie w materiale dowodowym. Jak już wspomniano, katalog przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty i popełnienie innego, niewymienionego w nim przestępstwa, może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Zdaniem organów Policji jednym z takich przestępstw jest właśnie przestępstwo popełnione przez skarżącego. Oceny powyższej nie zmienia fakt, iż skarżący pełnił przez wiele lat nienaganną służbę w Policji oraz nigdy nie był karany. Dopuszczenie się, przez skarżącego, prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., III SA 1173/01). Zatem skoro skarżący wykazał lekceważący stosunek do prawa i prowadził samochód w stanie nietrzeźwości o charakterze znacznym, istnieje uzasadniona obawa, iż może tak samo traktować przepisy ustawy o broni i amunicji, co może skutkować użyciem broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. W związku z tym organ był zobligowany do wydania decyzji cofającej zezwolenie na posiadanie broni palnej do ochrony osobistej, gazowej i sportowej. W tym stanie rzeczy bez wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie pozostaje zarzucany w skardze brak ustaleń organu w kwestii nadużywania alkoholu przez skarżącego bowiem należy zwrócić uwagę, iż celem przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy jest prewencja a zatem przede wszystkim zapobieganie wystąpieniu sytuacji użycia broni przez osobę opisaną w tym przepisie. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, iż niezależnie od pozytywnych opinii, jakie otrzymał skarżący powierzenie skarżącemu broni stwarza zagrożenie, że użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z tym, w ocenie Sądu, nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez skarżącego pozytywnych badań psychologicznych. Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji jak również pozostaje w zgodzie z podstawowym celem ustawy nałożonym przez ustawodawcę, którym jest bezpieczeństwo i porządek publiczny. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.