VI SA/Wa 1116/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE: Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez podpisanie wniesionej skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego. W wyznaczonym terminie skarżący uiścił wpis od skargi, nie uzupełnił natomiast jej braku formalnego. Pismem z dnia 12 sierpnia 2016 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. Podał, że w związku z realizacją inwestycji dot. przebudowy wiaduktu drogowego nad linią kolejową nr [...] w ciągu [...] nie przebywa na stałe w miejscu zamieszkania. W związku z powyższym żona w dniu 17 czerwca 2016r. odebrała kierowane do niego pismo z Sądu wzywające go do uzupełnienia braków formalnych skargi. Nie przekazała mu jednak informacji o treści ww. wezwania. Następnie skarżący podniósł, iż o wezwaniu do uzupełniania braków formalnych skargi dowiedział się dopiero w dniu 5 sierpnia 2016 r. z treści postanowienia Sądu z dnia 2 sierpnia 2016r. w przedmiocie odrzucenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Nie miał zatem możliwości wykonania zobowiązania Sądu. Do wniosku skarżący załączył odpis podpisanej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 ww. ustawy stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 752/13), czy nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyr. NSA z 3.VIII.2001r., I SA/Wr 676/99, niepubl.). W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu wynikające z powyższych przepisów zostały zachowane, niemniej jednak, skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, że niedochowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi było przez niego niezawinione. Skarżący nie przybliżył w sposób wystarczający żadnej obiektywnej i niezależnej przeszkody uniemożliwiającej mu uzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. Za taką przeszkodę, w ocenie Sądu, nie można bowiem uznać braku obecności skarżącego w domu ani odebrania przesyłki przez żonę skarżącego, która nie przekazała mu ww. korespondencji. Należy zaznaczyć, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pismo Sądu wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi odebrał w dniu 17 czerwca 2016 r. dorosły domownik - żona skarżącego A. M. Tak dokonane doręczenie, zwane doręczeniem zastępczym, uznaje się za równoznaczne z doręczeniem korespondencji adresatowi. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż niedochowanie należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu (postanowienie NSA z dnia 21 maja 2014 r. II OSK 1138/14). Sąd doręczył wezwanie na podany przez skarżącego adres korespondencyjny, dorosłemu domownikowi żonie skarżącego, zatem doręczenie należy uznać za skuteczne. Wobec nieuprawdopodobnienia okoliczności wskazanych we wniosku, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.