VI SA/Wa 1188/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Asesor WSA Agnieszka Dauter - Kozłowska Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi G. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 14 lutego 2024 r. nr EA-l-104/35/24/568/23 w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. (dalej też jako "Komendant Wojewódzki", "KWP" lub "organ pierwszej instancji"), decyzją z dnia [...] października 2023 roku nr [...], działając na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1995, ze zm., dalej też jako "ustawa o ochronie osób i mienia" lub "uoom") skreślił G. L. (dalej też jako "skarżący" lub "strona"), z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, nadając jednocześnie decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu swej decyzji, że w dniu 7 marca 2023 r. otrzymał postanowienie w przedmiocie środków zapobiegawczych, wydane przez Prokuraturę Rejonową w G. sygn. akt [...] z dnia [...] lutego 2023 r. w sprawie przeciwko skarżącemu, podejrzanemu o czyn z art. 207 § 1 kk w zbiegu z § 1a w zw. z art. 11 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 17 ze zm., dalej tez jako "kk"). Tymczasem, jak podkreślił KWP, w myśl art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób mienia, pracownika ochrony, skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Organ I instancji zwrócił przy tym uwagę, że w toku niniejszego postępowania, wszczętego zawiadomieniem z dnia 13 marca 2023 roku, skarżący wniósł o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w G., jednakże Komendant Wojewódzki Policji w S., mając na uwadze obligatoryjny charakter art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, postanowieniem z dnia [...] lipca 2023 r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Nadto organ I instancji zaznaczył, że skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania go na okoliczność braku popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego. W ocenie organu prowadzącego postępowanie w pierwszej instancji żądanie strony dotyczące przeprowadzenia opisanego powyżej dowodu nie stanowiło jednak okoliczności mającej znaczenie dla sprawy, dlatego też postanowieniem z dnia [...] lipca 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. odmówił uwzględnienia wspomnianego wniosku o przeprowadzenie dowodu. Od przedmiotowej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji (dalej też jako "Komendant Główny", "KGP", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy"), zarzucając obrazę art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej też jako "k.p.a."), poprzez jego niezastosowanie i odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego, gdyż w przedmiotowej sprawie zachodzą poważne wątpliwości co do popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu przestępstwa. Zdaniem skarżącego, prowadzenie postępowania przygotowawczego wobec niego jest bezzasadne, bowiem od wielu lat wykonuje on zawód kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej i w tym czasie wielokrotnie poddawany był badaniom weryfikującym jego przydatność do wykonywanego zawodu. Nadto wskazał, iż przepisy ustawy o ochronie osób mienia, w myśl których skreśla się pracownika z listy kwalifikowanych pracowników ochrony wskutek wszczęcia postępowania karnego, są sprzeczne z konstytucyjną zasadą domniemania niewinności. W związku z powyższym, wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] października 2023 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Komendant Główny Policji, w toku postępowania odwoławczego, między innymi pismem z dnia 11 stycznia 2024 roku, zwrócił się do Sądu Rejonowego w G. o przesłanie odpisu lub uwierzytelnionej kopii aktu oskarżenia wniesionemu przeciwko skarżącemu (k. nr 170 akt administracyjnych) i w odpowiedzi uzyskał żądany odpis aktu oskarżenia z dnia [...] grudnia 2023 r. sygn. akt [...], przeciwko skarżącemu o przestępstwo z art. 207 § 1 kk w zbiegu z art. 207 § 1a kk w zw. z art. 11 § 2 kk (k. 171-175 akt administracyjnych). Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2024 roku o numerze [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. dnia [...] października 2023 roku. Organ odwoławczy podkreślił, że samodzielną przesłanką skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w myśl art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, jest wszczęcie w stosunku do pracownika postępowania karnego o przestępstwo umyślne. Organy Policji w tego typu sprawach nie są zobligowane oczekiwać na spełnienie drugiej przesłanki, tj. skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego. Tym samym skarżącego dotyczący naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego, w ocenie organu odwoławczego jest bezzasadny. Nadto KGP podkreślił, że w postępowaniach dotyczących skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie jest w ogóle badana kwestia winy osoby skazanej za popełnienie przestępstw umyślnych lub wobec której toczy się postępowanie karne o ich popełnienie. W pierwszym przypadku, tj. skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego, organy Policji są związane tym wyrokiem, w drugim - wszczęcia postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw - są związane informacją o wszczęciu takiego postępowania. W obu przypadkach właściwe organy Policji nie odnoszą się do kwestii winy, gdyż - po pierwsze - w tej materii może rozstrzygać tylko sąd kamy, którego orzeczeniem organy Policji są związane, po drugie zaś - kwestia ta nie ma znaczenia dla postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wszczynanego bądź na podstawie prawomocnego wyroku sądu karnego, bądź na podstawie zawiadomienia o wszczęciu postępowania o popełnienie przestępstw umyślnych. Organy Policji nie są zatem ani uprawnione, ani zobowiązane do badania ani rozważania umyślności bądź nieumyślności czynu, ćzy też badania charakteru i stopnia zawinienia, przesłanek winy umyślnej, a także bezpośredniego zamiaru sprawcy. W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] września 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej również jako: "WSA w Warszawie"), skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] października 2023 r. w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą wątpliwości co do popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu przestępstwa, prowadzone wobec niego postępowanie karne jest bezzasadne, a sam skarżący od wielu lat wykonuje zawód kwalifikowanego pracownika ochrony i w tym czasie był wielokrotnie poddawany badaniom sprawdzającym jego przydatność do wykonywanego zawodu, co powinno skutkować zawieszeniem wszczętego postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego wobec skarżącego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2024 roku pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zadanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie dotyczącym zbadania konstytucyjności art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia z art. 24, 32, 42, 65 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski oraz art. 39 ustawy o Policji oraz art. 225 i 456 ustawy o obronie Ojczyzny w zakresie, w jakim przepisy te pozwalają na skreślenie pracownika z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w razie skazania lub wszczęcia postępowania karnego o przestępstwo umyślne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej zwana "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organ prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Organy prawidłowo bowiem ustaliły, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne. Tymczasem, podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 29 ust. 6 punkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zgodnie z którym, pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Treść tego artykułu nie pozostawia przy tym wątpliwości, że w niniejszej sprawie organy Policji pozbawione są jakiegokolwiek luzu decyzyjnego. W sytuacji, kiedy organ (w tym przypadku Komendant Wojewódzki Policji w S.) uzyskuje informację, że wobec pracownika ochrony zostaje wszczęte postępowanie karne o przestępstwo umyślne, zobligowany jest do skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Celem powyższego artykułu jest niedopuszczenie do wykonywania zawodu pracownika ochrony osobom, które w taki sposób naruszają prawo. Potwierdzeniem tak rozumianego artykułu jest odniesienie się do ust. 2 pkt 2 tego artykułu, w którym czytamy, że do wniosku o wpis na listę kwalifikacyjną pracowników ochrony fizycznej dołącza się oświadczenie o niekaralności za przestępstwa umyślne oraz nietoczeniu się przeciwko wnioskodawcy postępowania karnego o takie przestępstwa. Pokazuje to jednoznacznie, że ustawodawca nie chce dopuścić do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej, przez osoby, wobec których istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełnili przestępstwo umyślne. Tymczasem, w realiach niniejszej sprawy, bezspornym jest, że w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, tj. w dniu [...] lutego 2024 roku, przeciwko skarżącemu toczyło się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w G. II Wydział Karny o sygn. akt [...]. Jednocześnie z analizy znajdującego się w aktach sprawy aktu oskarżenia, skierowanego przez Prokuraturę Rejonową w G. z dnia [...] grudnia 2023 r. do Sądu Rejonowego w G. o sygn. akt [...] (k. nr od 175 do 179), jasno wynika, że skarżącego oskarżono o przestępstwo z art. 207 § 1 w zbiegu z art. 207 § 1a w zw. z art. 11 § 2 k.k. I tak art. 207 ustawy – Kodeks karny stanowi, że: "§ 1. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. § 1a. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą nieporadną ze względu na jej wiek, stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. § 2. Jeżeli czyn określony w § 1 lub 1a połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. § 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1-2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 15". Zgodnie z kolei z art. 11 ustawy - Kodeks karny: "§ 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. § 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. § 3. W wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów." Podkreślenia wymaga, że przestępstwo znęcania się, jest, zarówno w typie podstawowym, jak i w typach zmodyfikowanych, występkiem umyślnym. W doktrynie prawa karnego, jak również w orzeczeniach Sądu Najwyższego wyrażany jest pogląd, że przestępstwo znęcania się, o którym mowa w art. 207 § 1–2, może zostać zrealizowane tylko z zamiarem bezpośrednim. Ograniczenie możliwości popełnienia przestępstwa znęcania się do zamiaru bezpośredniego łączy się z twierdzeniem, że znamię intencjonalne "znęca się", charakteryzuje szczególne nastawienie sprawcy (O. Górniok, S. Hoc, S.M. Przyjemski, Kodeks karny. Komentarz, t. 3, (art. 117–363), Gdańsk 1999, s. 193; wyrok SN z 21.10.1999 r., V KKN 580/97, Prok. i Pr.-wkł. 2000/2, poz. 7; wyrok SN z 23.02.1995 r., II KRN 6/95, Prok. i Pr.-wkł. 1995/6, poz. 5). Zasadnie zatem organy obu instancji przyjęły, że skarżący został oskarżony o popełnienie przestępstwa umyślnego, typizowanego w art. 207 § 1 w zbiegu z art. 207 § 1a ustawy Kodeks karny. Powyższe ustalenia, były przy tym dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. To bowiem nie ostateczny wynik postępowania karnego, lecz sam fakt jego prowadzenia w dacie wydawania decyzji przeciwko skarżącemu przesądził o zastosowaniu sankcji w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jednocześnie, skoro wszczęcie postępowania karnego wobec skarżącego stanowiło przesłankę skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, to tym samym nie można przychylić się do zaprezentowanego w skardze postulatu wstrzymania się przez organy Policji z zastosowaniem wspomnianego przepisu do zakończenia prawomocnego wyroku w ramach postępowania karnego. W przedstawionym stanie prawnym nie jest więc uzasadniony zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez brak zawieszenia przedmiotowego postępowania z urzędu, pomimo zaistnienia sytuacji, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało i w dalszy ciągu zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd karny. To sam fakt prowadzenia postępowania karnego w dacie wydawania decyzji przeciwko skarżącemu przesądził o zastosowaniu sankcji w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Powtórzyć należy, iż skoro wszczęcie postępowania karnego wobec strony stanowiło przesłankę skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, to tym samym nie mogło być podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na obowiązek zastosowania przez organy Policji art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, w przypadku wszczęcia wobec kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, postępowania karnego o przestępstwo umyślne, nie wpływa także powołana w skardze zasada domniemania niewinności. Podkreślenia wymaga, że konstytucyjna zasada domniemania niewinności była już wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego. I tak według Trybunału Konstytucyjnego "konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi być rozumiana jako wykluczająca uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Nie może być jednak rozumiana w taki sposób, który wykluczałby wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziałujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego" (p. wyrok TK z 19 października 2004 r., sygn. K 1/04, OTK ZU nr 9/A/2004, poz. 93). Bezpośrednie uregulowanie w przepisach konstytucyjnych zasady procesu karnego, jaką jest domniemanie niewinności, nie oznacza rozciągnięcia tej gwarancji konstytucyjnej na procedury ustawowe, których celem w ogóle nie jest ustalenie naganności zachowania ludzkiego i wymierzenie sankcji. Nie ulega zatem wątpliwości, że postępowaniach prowadzonych w sprawach dotyczących skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie jest w ogóle badana kwestia winy osoby skazanej za popełnienie wyżej wymienionych przestępstw lub wobec której toczy się postępowanie karne o ich popełnienie. W pierwszym przypadku, tj. skazania prawomocnym wyrokiem sądu karnego, organy Policji są związane tym wyrokiem, w drugim - wszczęcia postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw - są związane informacją o wszczęciu takiego postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2019 roku (sygn. akt II GSK 741/17), prowadzone w tego rodzaju sprawach postępowania nie mogą więc prowadzić do naruszenia zasady wyrażonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Przepis ten mówi bowiem o stwierdzeniu winy dokonywanym prawomocnym wyrokiem sądu, a więc dotyczy postępowań, w których dokonuje się orzekania w sprawie winy. Natomiast w postępowaniu w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej organy Policji działają jak organy administracji publicznej, orzekając w istocie niezależnie od winy. Tym samym, przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego. Także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2023 roku sygn. akt II GSK 391/20 wyraźnie zaznaczono, że "konstytucyjna gwarancja domniemania niewinności nie znajduje zastosowania w postępowaniach administracyjnych prowadzonych w sprawach o skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej a rozciągnięcie stosowania zasady domniemania niewinności na wspomniane postępowania – w drodze wykładni prokonstytucyjnej – także nie jest dopuszczalne. Uniemożliwiłoby to realizację celów ustawy o ochronie, wyłączając skuteczny mechanizm sprawowania kontroli nad działalnością gospodarczą regulowaną przepisami tej ustawy, podlegającą, z uwagi na ważny interes publiczny, nie tylko koncesjonowaniu, ale i innym ograniczeniom (por. także wyroki NSA z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II GSK 75/19 oraz w sprawach: II GSK 1483/19, II GSK 2447/21, II GSK 1599/19). W ocenie NSA nie powinno budzić wątpliwości, że pracownicy ochrony oraz przedsiębiorcy prowadzący działalność z zakresu ochrony osób i mienia, powinni dawać rękojmię prawidłowego wykonywania obowiązków, choćby z tej racji, że obejmują one działania mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej innych osób, jak też działania zapobiegające przestępstwom i wykroczeniom przeciwko mieniu, przy użyciu środków ochrony fizycznej osób i mienia, w tym użycia lub wykorzystania środków przymusu bezpośredniego, a nawet broni palnej. Z tego punktu widzenia nie budzi wątpliwości wprowadzenie specyficznych wymagań odnoszących się do przedstawicieli zawodów objętych regulacjami ustawy o ochronie, zarówno co do ich niekaralności za popełnienie przestępstwa umyślnego (skazanie prawomocnym wyrokiem sądu), jak i nieprowadzenia wobec nich postępowania karnego o takie przestępstwo". Nadmienić przy tym należy, że przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie i mienia został wprowadzony do ustawy o ochronie na mocy art. 9 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r. poz. 829, dalej: "ustawa zmieniająca") i zaczął obowiązywać od 1 stycznia 2014 r. (art. 50 ustawy zmieniającej). Co do motywów zmian w ustawie o ochronie osób zasad wykreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony w projekcie ustawy zmieniającej (druk sejmowy VII.806) wskazano, że: "Za przesłankę do wykreślenia uznano toczenie się przeciwko pracownikowi postępowania karnego za przestępstwo umyślne. Mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności fakt prowadzenia postępowania karnego uniemożliwia dopuszczenie pracownika ochrony do możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni. Wykreślenie z listy nie przekreśla możliwości zatrudnienia tej osoby jako pracownika ochrony niekwalifikowanego, tj. w obszarze ochrony, gdzie nie występuje konieczność pracy z bronią oraz bez możliwości stosowania środków przymusu bezpośredniego. Obszar ochrony osób i mienia - gdzie ustawa wymaga zatrudnienia pracowników kwalifikowanych - jest mocno ograniczony. Zdecydowana większość zadań ochrony mienia nie wymaga kwalifikacji, zatem na czas trwającego postępowania pracownik byłby "przesuwany" z obszaru kwalifikowanej ochrony na obszar, gdzie wpis na listę pracowników kwalifikowanych nie jest konieczny, co ze względu na szczególny charakter pracy jest uzasadnione". Jednoznaczne brzmienie art. 29 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia oraz przytoczone powyżej motywy wprowadzenia zmian w tej ustawie, jasno wskazują, iż dostęp kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej do broni palnej oraz uprawnienia do posługiwania się środkami przymusu bezpośredniego przemawiają za tym, aby pracownicy ci byli osobami o nieposzlakowanej opinii i już samo wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne - w ocenie ustawodawcy - powinno skutkować skreśleniem określonej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a tym samym - pozbawieniem jej możliwości posługiwania się bronią palną i stosowania środków przymusu bezpośredniego. Za powyższą interpretacją przemawia również fakt, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, w myśl art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia, wpisuje się osobę, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo (pkt 5) oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji (pkt 6). Dokonana przez ustawodawcę zmiana treści art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia zmierzała zatem do ujednolicenia przepisów dotyczących przesłanek wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony oraz do skreślenia z tej listy. Uwzględniając powyższe Sąd nie dopatrzył się podstaw do wystąpienia z wnioskowanym przez skarżącego pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Odnosząc się z kolei do argumentacji skargi podważającej zasadność stawianych skarżącemu w postępowaniu karnym zarzutów, podkreślenia wymaga, że zarówno organy administracji publicznej, jak i sądy administracyjne, nie są w żadnej mierze uprawnione do badania okoliczności popełnienia zrzucanego pracownikowi ochrony fizycznej czynu, w tym charakteru i stopnia zawinienia, czy też przesłanek winy umyślnej. W wyniku złożonej skargi, przedmiotem kontroli Sądu jest jedynie zaskarżona decyzja, nie zaś formułowanie ocen co do prawidłowości działań podejmowanych w ramach postępowań karnych. Tym samym, w świetle dyspozycji art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, irrelewantnym dla sprawy jest podnoszony w skardze argument, że okoliczności faktyczne oraz materiał dowodowy, na których to oparto zarzut względem skarżącego jest mocno wątpliwy, albowiem głównym dowodem w niniejszej sprawie są zeznania żony skarżącego, która niewątpliwie pozostaje z nim w konflikcie a niekorzystny dla oskarżonego wyrok karny będzie mogła wykorzystać dla uzyskania bardziej przychylnego rozstrzygnięcia dla siebie w równolegle toczącym się postępowaniu rozwodowym. Nadto, skoro organ I instancji w realiach niniejszej sprawy z mocy prawa zobowiązany był dokonać skreślenia skarżącego z listy pracowników ochrony fizycznej, to oczywistym jest, że przeprowadzanie w tej sytuacji czynności dowodowych wskazywanych we wniosku strony z dnia 9 czerwca 2023 r., odnośnie uzupełnienia materiału dowodowego o protokoły przesłuchań żony i syna skarżącego na okoliczność braku wiarygodności ich zeznań, nie znajdowało uzasadnienia prawnego, wobec brzmienia art. 29 ust. 1 ust. 6 ustawy o ochronie, wyznaczającego zakres postępowania dowodowego w sprawie. Prowadzenie postępowania w zakresie postulowanym przez stronę byłoby bowiem niecelowe. Jak już była mowa, decyzje organów Policji mają charakter decyzji związanych i nie ma tutaj miejsca dla uznania administracyjnego. Reasumując, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.