VI SA/Wa 1198/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania oraz zobowiązania do ich uiszczenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania oraz zobowiązania do ich uiszczenia, skarżąca spółka – [...] S.A. z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawnego, sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, że jego wykonanie spowoduje dla spółki szkodę w postaci konieczności zapłaty ustalonej w postanowieniu kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12, LEX nr 1240582). W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2198/13, LEX nr 1361276). W niniejszej sprawie skarżąca spółka oparł swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na groźbie szkody w postaci konieczności zapłaty ustalonej w tym postanowieniu kwoty. Tak złożony wniosek pozbawiony jest informacji, w jaki sposób konieczność uiszczenia kosztów postępowania w wysokości określonej wspomnianym postanowieniem przełoży się na prowadzoną przez skarżącą działalność i w efekcie spowoduje niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak zatem takiemu wnioskowi jakichkolwiek danych, które umożliwiłyby Sądowi stwierdzenie, że w sprawie skarżącej spółki zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej. Zważyć przy tym należy, że rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.