VI SA/Wa 1211/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2012 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Minister Gospodarki, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S. (wcześniej: S’.) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. (dalej: skarżąca, Spółka), utrzymał w mocy swoją decyzję Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. w sprawie zmiany zezwolenia Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. o odmowie zmiany zezwolenia Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: [...]SSE), udzielonego przez Zarządzającego Strefą temu przedsiębiorcy. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. decyzją Nr [...] Zarządzającego [...] Specjalną Strefą Ekonomiczną - [...] Specjalna Strefa Ekonomiczna S.A z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zezwolenia udzielono do dnia [...] sierpnia 2016 r. Zgodnie z zezwoleniem skarżąca m.in. miała zatrudnić na terenie [...]SSE co najmniej 10 pracowników w terminie do dnia [...] grudnia 2011 r. i zatrudnienie co najmniej na tym poziomie miała utrzymywać do dnia [...] grudnia 2015 r. Ponadto miała ponieść wydatki inwestycyjne o łącznej wartości co najmniej 348.282,70 Euro do dnia [...] grudnia 2008 r. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. [...]SSE przekazała organowi wniosek Spółki z dnia [...]października 2010 r. o zmianę zezwolenia Nr [...]. Wniosek ten został uzupełniony pismami Spółki z dnia [...] listopada i [...] grudnia 2010 r. oraz z dnia [...] marca 2011 r. Po sprecyzowaniu żądania Spółka wnosiła o przesunięcie o 2 lata terminu zatrudnienia 10 pracowników oraz o zmianę terminu utrzymania zatrudnienia na tym poziomie z dnia [...] grudnia 2015 r. na dzień [...] czerwca 2016 r. Uzasadniała wniosek tym, że nie jest w stanie zrealizować warunków zezwolenia z powodu kryzysu gospodarczego, który negatywnie wpłynął na sytuację w branży budowlanej, będącej odbiorcą wyrobów Spółki. Zarządzający Strefą – [...]SSE pozytywnie zaopiniował wniosek postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Minister Gospodarki decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. zmienił zezwolenie Nr [...] w pkt II ppkt 1 w ten sposób, że przedłużył termin – do dnia [...] maja 2011 r., w którym Spółka miała osiągnąć zatrudnienie co najmniej 10 osób oraz termin – do dnia [...] maja 2016 r., w którym zatrudnienie na poziomie co najmniej 10 osób miało być przez nią utrzymywane. Jednocześnie organ wskazał, że "Liczbę pracowników ustala się w przeliczeniu na pełne etaty jako średnią zatrudnienia w ciągu kolejnych 12 miesięcy, począwszy do [...].06.2011 r.". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania a administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", art. 16 ust. 4 – 6 i art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych sferach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274 z późn. zm.), dalej jako: "u.s.s.e." w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 118, poz. 746), dalej jako: "ustawa nowelizacyjna". Co do opinii zarządzającego [...]SSE organ stanął na stanowisku, że opinia ta nie jest dla niego wiążąca. Nadto organ zauważył, że [...]SSE nie uwzględnił, iż w świetle art. 19 ust. 4 u.s.s.e. w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej, zmiana zezwolenia nie może dotyczyć skrócenia okresu utrzymania wymaganej liczby pracowników, czego w rzeczywistości dotyczył wniosek Spółki. Wniosek nie dotyczył ani przesunięcia terminu utrzymania zatrudnienia do dnia [...] grudnia 2017 r., ani nie obejmował także żądania zmiany terminu ważności zezwolenia. Minister Gospodarki uznał, że podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące dekoniunktury w budownictwie, należy zaliczyć do kategorii okoliczności niezależnych, dających podstawę do ustalenia dla przedsiębiorcy warunków korzystniejszych niż dotychczas zapisane w zezwoleniu, zgodnie z art. 19 ust. 4 u.s.s.e. w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej. Równocześnie Minister Gospodarki podniósł, że zmiana zezwolenia nie może dotyczyć obniżenia poziomu zatrudnienia, w rozumieniu art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.s.e. czyli nie może spowodować skrócenia okresu utrzymania zatrudnienia na poziomie wynikającym z zezwolenia. Pozytywne rozpatrzenie w całości wniosku Spółki doprowadziłoby do skrócenia okresu utrzymania poziomu zatrudnienia poniżej 5 lat, określonego w zezwoleniu Nr [...]. W tej sytuacji Minister uznał za zasadne przesunięcie terminu realizacji warunku dotyczącego zatrudnienia odpowiednio na dzień [...] maja 2011 r. oraz na dzień [...] maja 2016 r. Ustanowienie terminów na koniec miesiąca, zdaniem organu, ułatwić miał Spółce i zarządzającemu – [...]SSE kontrolę realizacji zmienionego warunku. Dokonana zmiana w zezwoleniu musiała spowodować zmianę warunku zatrudnienia dotyczącego ustalania liczby pracowników – wskazania terminu, od którego rozpoczyna się ustalanie poziomu zatrudnienia dostosowanego do nowej daty realizacji warunku zatrudniania, tj. dnia [...] czerwca 2011 r. Od decyzji tej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła S. Spółka z o.o. z siedzibą w T. Podniosła, że dotrzymanie nowego terminu osiągnięcia poziomu zatrudnienia 10 pracowników nie jest możliwe, gdyż zaskarżoną decyzję otrzymała dopiero w dniu [...] października 2011 r. W związku z powyższym wnosiła o ustalenie terminu do zatrudnienia 10 pracowników i utrzymania tego zatrudnienia w taki sposób, aby mogła zrealizować nałożony obowiązek z uwzględnieniem czasu na doręczenie nowej decyzji i zawarcie odpowiednich umów o pracę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Minister Gospodarki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie oparł na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 4 u.s.s.e. i art. 4 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej. Organ nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji zmieniającej zezwolenie i ustalenia nowych terminów realizacji warunku zatrudnienia. Zauważył, że dekoniunktura w budownictwie została uwzględniona przy rozpatrywaniu wniosku. Natomiast żądanie przesunięcia terminu zatrudnienia 10 pracowników o 2 lata oznaczałoby skrócenie okresu utrzymania poziomu zatrudnienia określonego w zezwoleniu poniżej wskazanych tam 5 lat. Poziom zatrudnienia należy rozumieć jako liczbę pracowników w określonym czasie, zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.s.e. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. S. Spółka z o.o. z siedzibą w T. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2011 r. Zaskarżonym decyzjom skarżąca zarzuciła naruszenie: a) przepisów prawa postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, które były niewykonalne w dniu ich wydania i ich niewykonalność ma charakter trwały; ewentualnie naruszenie: b) przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niewyjaśnienie możliwości zwiększenia liczby pracowników w terminach zakreślonych przez organ, co miało wpływ na treść zaskarżonych decyzji, c) przepisów postępowania – art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, co uniemożliwia skarżącej kontrolę przebiegu postępowania wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, d) przepisów postępowania – art. 15 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie prawa skarżącej do dwuinstancyjności postępowania, co miało wpływ na zaskarżone decyzje. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności obu zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, a przy przyjęciu alternatywnego wniosku – o uchylenie obu zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że wypełnienie przez skarżącą nałożonych obowiązków było niewykonalne i to trwale, gdyż termin wykonania nałożonych obowiązków został określony na dzień sprzed daty wydania rozstrzygnięcia, gdy toczyło się jeszcze postępowanie administracyjne. W tej sytuacji nie jest możliwe zwiększenie zatrudnienia w takiej liczbie, aby średnia zatrudnienia w ciągu pierwszych kolejnych 12 miesięcy, licząc od dnia [...]1 czerwca 2011 r. została utrzymana na poziomie 10 pracowników. Skarżąca musiałaby zwiększyć zatrudnienie o ponad 100%, aby wypełnić ten obowiązek. Ponadto organ nie przeprowadził w wyczerpujący sposób postępowania dowodowego, szczególnie odnośnie aktualnej sytuacji na rynku budowlanym i możliwości zwiększenia zatrudnienia w znaczącym stopniu, mimo ciążącego na nim obowiązku przewidzianym przez przepisy k.p.a. Minister Finansów nie wskazał też w uzasadnieniu decyzji, jakie dowody przeprowadził rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto Sąd, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 212, dalej: "p.p.s.a.") rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 19 ust. 4 u.s.s.e. (w brzmieniu sprzed nowelizacji w 2008 r. – w wersji opublik. w Dz. U. z 2007r. Nr 42, poz. 274) w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.s.e. w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej. Według przepisu art. 4 ust. 1 ustawy nowelizacyjnej zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie stref wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują moc. Z kolei w myśl art. 4 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej do zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie stref wydane przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej (o których mowa w ust. 1) stosuje się przepisy art. 19 ust. 4 u.s.s.e. w brzmieniu dotychczasowym, tj. ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych opublikowanej jako tekst jednolity w Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274. Zgodnie z art. 19 ust. 4 u.s.s.e., w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą nowelizacyjną, minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu opinii zarządzającego strefą, zmienić zezwolenie, z tym że ustalenie dla przedsiębiorcy korzystniejszych niż dotychczasowe warunków prowadzenia działalności gospodarczej może nastąpić, jeżeli niemożność ich dotrzymania jest spowodowana wykazanymi przez przedsiębiorcę okolicznościami od niego niezależnymi, rozszerzenie zaś przedmiotu działalności określonej w zezwoleniu może nastąpić tylko z zachowaniem warunków określonych w art. 16 ust. 3. Zmiana warunków zezwolenia nie może dotyczyć obniżenia określonego w zezwoleniu poziomu zatrudnienia, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.s.e. czyli zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy przez określony czas określonej liczby pracowników. Wydanie decyzji zmieniającej zezwolenie zaś powinno być poprzedzone zasięgnięciem opinii zarządzającego strefą, zgodnie z art. 16 ust. 5 u.s.s.e. Opinia taka wydawana jest w trybie art. 106 k.p.a. Ponadto, jak każdy dowód w sprawie, opinia ta powinna podlegać ocenie organu z zachowaniem przepisów postępowania, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wydane rozstrzygnięcie organ administracji jest obowiązany prawidłowo uzasadnić zindywidualizowanymi przesłankami. Nadto decyzja o zmianie warunków zezwolenia we wnioskowanym przez skarżącą zakresie ma charakter uznaniowy. W sprawach pozostawionych przez przepisy uznaniu administracyjnemu interes społeczny nie stoi rozstrzygnięciu na przeszkodzie i o ile leży to w możliwości organu administracji, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Tworzy to więc domniemanie pozytywnego rozstrzygnięcia, chyba że pozytywnemu rozstrzygnięciu stoi na przeszkodzie nie budzący wątpliwości interes ogólny (p. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2000 r. sygn. akt V SA 2880/09). W związku z tym organ administracji publicznej powinien starannie wyważyć proporcje pomiędzy interesem publicznym zasługującym na ochronę prawną oraz słusznym interesem strony. Z kolei kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega przede wszystkim na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., sygn. III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83). Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania zezwolenie Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...]SSE Spółka uzyskała w dniu [...] stycznia 2008 r. Zatem z mocy art. 4 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej w zw. z art. 6 tej ustawy (ustawa nowelizacyjna weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia czyli dnia 4 sierpnia 2008 r.), do zmiany zezwolenia miał zastosowanie art. 19 ust. 4 u.s.s.e. w brzmieniu sprzed nowelizacji w 2008 r. Oznaczało to, że wniosek skarżącej w wersji z dnia [...] października 2010 r. (k. – 4 – 5 akt adm.), dotyczący w rzeczywistości obniżenia zatrudnienia, nie mógł być załatwiony pozytywnie, w myśl powołanych przepisów. Takie też stanowisko zajęła [...]SSE w opinii z dnia 20 grudnia 2010 r. (k. – 18 - 19 akt adm.), doręczonej Spółce w dniu 23 grudnia 2010 r. (k. -20 akt adm.), por. też wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 873/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl. Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. (k. 15 – 16 akt adm.), które miało być uzupełnieniem w.w. wniosku, sprecyzowanym – po wezwaniu organu – pismem z dnia [...] marca 2011 r. (k. – 25 – 26 akt adm.) skarżąca wystąpiła o zmianę zezwolenia w ten sposób, że obowiązek zatrudnienia co najmniej 10 pracowników miał być przełożony na dzień [...] grudnia 2012 r., a jako termin utrzymania tego zatrudnienia Spółka wskazywała daty: [...] sierpnia 2017 r. ewentualnie [...] sierpnia 2016 r. (data ważności zezwolenia Nr [...]) bądź [...] czerwca 2016 r. Jak słusznie organ zauważył w zaskarżonych decyzjach, żaden ze wskazanych jako końcowe terminów utrzymania zatrudnienia 10 pracowników, przy jednoczesnym wydłużeniu terminu osiągnięcia wymaganego zatrudnienia na dzień [...] grudnia 2012 r. uniemożliwiałby realizację przez Spółkę warunku z art. 16 ust. 1 pkt 2 u.s.s.e., sprecyzowanego w pkt II ppkt 1 tego zezwolenia – zatrudnienia co najmniej 10 osób przez okres 5 lat. Zatem przesądzenie przez organ w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. (k. – 22 – 23 akt adm.), które miało być wezwaniem Spółki do sprecyzowania wniosku, rozstrzygnięcia, nie miało wpływu na wynik sprawy. W powołanym piśmie z dnia [...] marca 2011 r. bowiem skarżąca nie wskazała terminu utrzymania zatrudnienia, który przy ewentualnym przesunięciu terminu zatrudnienia 10 osób na dzień [...] grudnia 2012 r., byłby zgodny z warunkiem 5 – letniego utrzymania zatrudnienia na tymże poziomie, wynikającym z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.s.e. Przy tak skonstruowanym wniosku Spółki, prawidłowe było stanowisko Ministra Finansów co do pozytywnej opinii [...]SSE z dnia [...] czerwca 2011 r. (k. -29 -30 akt adm.) odnośnie zmiany zezwolenia Nr [...]. Organ wskazał przyczyny, dlaczego nie uwzględnił tego postanowienia – pozytywnie opiniującego wniosek, który był sprzeczny z wymaganiem stawianym przez art. 19 ust. 4 zd. 2 u.s.s.e. w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.s.e. Sąd miał wątpliwości co do prawidłowości wydania przez [...]SSE postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. jako podpisanego jedynie przez Prezesa Zarządu [...]SSE, ale skarżąca takiego zarzutu nie zgłaszała. Z powyższych względów organ, uwzględniając wniosek Spółki, zmienił zezwolenie Nr [...] i przedłużył terminy do zatrudnienia co najmniej 10 osób i utrzymywania zatrudnienia na tym poziomie - o 5 miesięcy. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że zaskarżone decyzje są nieważne w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W myśl tego przepisu stwierdza się nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że "Decyzja trwale niewykonalna to taka, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków (M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks..., s. 917). Zatem ocenę wykonalności decyzji nie można wiązać tylko z datą jej wydania, lecz należy uwzględniać okoliczności zachodzące później. Charakterystyczne w tym względzie jest stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 12 lutego 1985 r., SA/Kr 1260/84, GAP 1987, nr 8, s. 45): "Ocena niewykonalności decyzji organu administracji państwowej, powodująca nieważność takiej decyzji, nie może wynikać wyłącznie ze stanu rzeczy istniejącego jedynie w dniu wydania decyzji, lecz musi uwzględniać faktyczny brak możliwości jej wykonania również po jej wydaniu". Czasowa niewykonalność decyzji ma wyłącznie znaczenie dla realizacji praw i obowiązków jej adresatów i powinna powodować odroczenie terminu ich realizacji." (tak.: A. Matan, Komentarz do art. 156 k.p.a., LEX i powołane tam stanowisko doktryny oraz judykatury). Skład orzekający podziela ten pogląd. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że zmiana warunków zezwolenia Nr [...] w zakresie przesunięcia terminu obowiązku zatrudnienia co najmniej 10 osób mogła być dokonana jednocześnie ze zmianą terminu utrzymywania tego poziomu zatrudnienia, aby łączny okres utrzymywania poziomu zatrudnienia co najmniej 10 osób wynosił 5 lat. Konsekwencją tych zmian była także zmiana co do sposobu ustalania liczby pracowników. Chodziło o oto, aby zmiana zezwolenia w trybie art. 19 ust. 4 u.s.s.e. nie naruszała warunku z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.s.e. doprecyzowanego w pkt II pkt 1 w.w zezwolenia. Tym samym zarzut nieważności decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. należy badać w odniesieniu do całości zmian dokonanych zaskarżonymi decyzjami. W tej sytuacji zaskarżone rozstrzygnięcia nie są trwale niewykonalne, skoro na Spółce obowiązek zatrudnienia co najmniej 10 osób spoczywa do dnia [...] maja 2016 r. Uwzględniając zaś stanowisko skarżącej, kwestionującej w zasadzie decyzje jedynie co do terminu doprowadzenia do zatrudnienia 10 osób, w rzeczywistości zaaprobowano by obniżenie określonego w zezwoleniu zatrudnienia, co stanowiłoby naruszenie zakazu wynikającego z art. 19 ust. 4 zd. 2 u.s.s.e. w zw. z a rt. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.s.e. Ponadto należy zauważyć, że skarżąca nieprawidłowo oceniła zmiany dokonane zaskarżonymi decyzjami w zezwoleniu Nr [...]. Zmiany te nie nakładały na nią nowego obowiązku w przedmiocie zatrudnienia, albowiem w zezwoleniu Nr [...] nałożono obowiązek zatrudnienia co najmniej 10 osób w terminie do dnia [...] grudnia 2010 r. i utrzymywania takiego zatrudnienia w terminie do [...] grudnia 2015 r. Spółka występując o zmianę zezwolenia nr [...] nadal miała obowiązki dotyczące zatrudnienia osób wynikające z tej decyzji, które mogły być zmienione (przesunięcie w czasie ich realizacji) dopiero wskutek nowej decyzji uprawnionego organu, co też nastąpiło. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej co do nieważności zaskarżonych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia pozostałych przepisów postępowania w stopniu, który powodowałby uchylenie zaskarżonych decyzji. Organ przychylił się częściowo do wniosku Spółki, która co należy podkreślić, nie składała wniosku o przedłużenie ważności zezwolenia Nr [...]. Minister Gospodarki wydał decyzje w przedmiocie zmiany tego zezwolenia, mając także na uwadze warunki zakreślone przez art. 19 ust. 4 u.s.s.e. w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.s.s.e. w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej. Uwzględnił przy tym cały zebrany materiał dowodowy, co znalazło odbicie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę nie naruszył nakazu wynikającego z art. 15 k.p.a. Wobec powyższego skargę Spółki jako niezasadną na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.