VI SA/Wa 1239/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. ref. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 r. sprawy ze skarg S. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzje Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej oddala skargi Skarżąca U. sp. z o.o. z siedzibą w S. (obecnie jej następca prawny S. sp. z o.o. z siedzibą w S.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzje Ministra Przedsiębiorczości i Technologii 1) z dnia [...] marca 2018 r. o nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności zezwolenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] w części dotyczącej terminu jego obowiązywania (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 1239/18); 2) z dnia [...] marca 2018 r. [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności zezwolenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] w części dotyczącej terminu jego obowiązywania (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 1240/18). Na rozprawie przed WSA w Warszawie 20 grudnia 2018r. sprawy VI SA/Wa 1239/18 i VI SA/Wa 1240/18 zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt VI SA/Wa 1239/18. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ administracji w obu decyzjach wskazał art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 i art. 158 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz 1257, z póżn. zm.) – dalej jako "kpa". Do wydania skarżonego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym: Przedsiębiorca A. sp. z o.o. (następcą którego była U. sp. z o.o.), dalej "Spółka" lub "przedsiębiorca" uzyskała zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...]: 1) w dniu [...] kwietnia 1998 r. uzyskał zezwolenie nr [...]; 2) w dniu [...] sierpnia 2000 r. zezwolenie nr [...] Przedsiębiorca U. sp. z o.o. (wpisany do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS [...]) po połączeniu w trybie art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1577, z póżn. zm.), zwanej dalej "ksh", ze spółką A. sp. z o.o. stal się sukcesorem praw i obowiązków wynikających z zezwoleń: nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. - na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...]. Zezwolenia te udzielone zostały do dnia 14 listopada 2017 r.: a) Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., zwanej dalej "decyzją konwertującą", Minister Gospodarki, w związku z art. 6 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. nr 188, poz. 1840, z póżn. zm ), zwanej dalej "ustawą z 2003 r. o zmianie ustawy o sse", zmodyfikował zezwolenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r., zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy. Zwiększono także limit wydatków inwestycyjnych, a pozostałe warunki prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy nie uległy zmianie. b) Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., zwanej dalej "decyzją konwertującą 1", Minister Gospodarki, w związku z art. 6 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. nr 188, poz. 1840, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą z 2003 r. o zmianie ustawy o sse", zmodyfikował zezwolenie nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy. Zwiększono także limit wydatków inwestycyjnych, a pozostałe warunki prowadzenia działalności gospodarczej na terenie strefy nie uległy zmianie. Pismami z [...] września 2017 r., Skarżąca spółka - uprawniona z obu zezwoleń - zwróciła się z wnioskami o stwierdzenie ich nieważności w części dotyczącej terminu ich obowiązywania, zmienionych decyzjami konwertującymi, na podstawie art 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i § 2 kpa. W obu wnioskach przedstawiła identyczne uzasadnienie i argumentację przemawiającą - w jej ocenie - za stwierdzeniem nieważności obu zezwoleń w części dotyczącej terminu ich obowiązywania. Przekonywała, że w dacie wydania każdej z decyzji konwertujących nie obowiązywał żaden przepis prawa uprawniający organ do ograniczenia obowiązywania zezwolenia w czasie poprzez udzielenie go na czas oznaczony. Przywołała w uzasadnieniach wniosków również m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 136/13, z dnia 17 lutego 2017 r, sygn. akt II GSK 3851/16, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1069/16, które według Spółki mają zastosowanie w jej sprawach. Pismami z [...] grudnia 2017 r. organ poinformował Spółkę w obu sprawach o uprawnieniach do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w obu sprawach stwierdzenia nieważności w części dotyczącej terminu obowiązywania zezwolenia oraz do pisemnego wypowiedzenia się przed wydaniem przez Ministra Rozwoju i Finansów decyzji. Spółka nie skorzystała z ww. uprawnienia. Decyzjami z dnia [...] marca 2018 r.: o nr [...] i o nr [...] - Minister Przedsiębiorczości i Technologii, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2. art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 kpa - odmówił stwierdzenia nieważności zarówno zezwolenia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r., jak i zezwolenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] w części dotyczącej terminu ich obowiązywania. Organ stwierdził w obu sprawach, że ww. zezwolenia zostały wydane w zgodzie z przepisami obowiązującymi w dniu orzekania. Uznał, że oba wnioski o stwierdzenie nieważności w żądanym zakresie nie mogą być uwzględnione, ponieważ w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zmiana zezwoleń w trybie art. 6 ustawy z 2003 r. o zmianie ustawy o sse nie oznacza zrównania sytuacji prawnej przedsiębiorcy działającego na podstawie zezwolenia sprzed 1 stycznia 2001 r. z sytuacją prawną przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia po 1 stycznia 2001 r. Spółka w obu sprawach skorzystała z uprawnienia złożenia skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] marca 2018 r. 1) nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., która zmieniała Zezwolenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] w części, w jakiej Decyzja skonwertowana utrzymywała w mocy część Zezwolenia określającą okres jego obowiązywania; 2) nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., która zmieniała Zezwolenie nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej [...] w części, w jakiej Decyzja skonwertowana utrzymywała w mocy część Zezwolenia określającą okres jego obowiązywania. Skarżąca zarzuciła zaskarżonym decyzjom naruszenie: 1) przepisów postepowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności ww. zezwolenia w części dotyczącej ograniczenia czasowego obowiązywania zezwolenia w sytuacji, gdy istniały ku temu podstawy; 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych {Dz. U. z 2017 r. poz. 1010, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o sse", w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z 2003 r. o zmianie ustawy o sse poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w dniu wydania decyzji konwertujących istniały podstawy prawne do utrzymania ograniczenia czasowego obowiązywania ww. zezwolenia. W związku z powyższymi zarzutami, wniosła w obu skargach o uchylenie zaskarżonych decyzji, o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji stwierdzających nieważność decyzji konwertujących we wnioskowanym zakresie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Minister Przedsiębiorczości i Technologii w odpowiedzi na skargę wniósł w obu sprawach o oddalenie skarg. W toku postępowania przed Sądem, następca prawny skarżącej Spółki, S. sp. z o.o. z siedzibą w S. w obu sprawach, złożyła pisma z 13 grudnia 20118r. W dalszym ciągu podtrzymała w nim stanowisko, że organ w skonwertowanych decyzjach powinien z urzędu uchylić końcową datę obowiązywania obu zezwoleń, zaś wywody organu na temat długości okresu, w którym poszczególni inwestorzy strefowi mogą korzystać z pomocy publicznej uznała za niezrozumiałe. Skomentowała wyroki sądów administracyjnych podane w odpowiedzi na skargę na podane na poparcie argumentacji organu – uznając, że stany faktyczne powołanych wyroków maja w pełni zastosowanie w sprawie wniosków skarżącej, bowiem chodzi o samą zasadę, nie ma natomiast znaczenia tryb dochodzenia prawa. Jak wskazano na wstępie, WSA w Warszawie połączył obie sprawy VI SA/Wa 1239/18 i VI SA/Wa 1240/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt VI SA/Wa 1239/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują wymienione w § 2, § 2a i § 3 środki określone w ustawie (Dz.U.2017.1369 j.t. ze zm.). Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia, mającej wpływ na rozstrzygnięcie, jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych, służących wzruszaniu decyzji ostatecznych. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz.U.2017.1257). Zgodnie z tym przepisem, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych (tych, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie powyższych przesłanek stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Zważywszy również na nadzwyczajny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji, taka redakcja przepisów nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem jego treści. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji może zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdzi, że weryfikowana decyzja została podjęta w okolicznościach określonych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Istotą postępowania nieważnościowego jest bowiem ustalenie, czy decyzja podlegająca weryfikacji obarczona jest jedną z ww. kwalifikowanych wad. W postępowaniu tym bada się więc, czy przy wydaniu weryfikowanej decyzji popełniono tak ewidentne i poważne błędy, które wykluczają możliwość pozostawienia jej w obrocie prawnym. Na gruncie rozpoznawanych skarg- tożsamych w treści, różniących się nr i datą decyzji ostatecznych – ich istota dotyczy oceny zasadności wniosków o stwierdzenie nieważności zezwolenia nr [...] i zezwolenia nr [...].w części dotyczącej terminu ich obowiązywania, zmienionych decyzjami konwertującymi, na podstawie art 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 i § 2 kpa. Tymczasem w dniu udzielenia przedsiębiorcy zezwolenia nr [...], tj. w dniu [...] sierpnia 2000 r. istniała podstawa rangi ustawowej do określenia terminu jego obowiązywania. Art. 16 ust. 9 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2000 r. stanowił, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Ustawa z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 117, poz. 1128, z późn. zm.) wprawdzie wprowadziła w tym względzie zmianę i uchyliła obowiązek wpisywania do zezwolenia terminu jego ważności, niemniej jednak na dzień wydania zezwolenia, tj. [...] sierpnia 2000 r. istniała podstawa prawna do określenia w preambule zezwolenia nr [...] terminu jego obowiązywania Oznacza to, że termin ten zamieszczony został w treści zezwolenia w zgodzie z przepisami obowiązującymi w dniu jego udzielenia.. Tym bardziej w dniu udzielenia przedsiębiorcy zezwolenia nr [...], tj. w dniu [...] kwietnia 1998 r. istniała podstawa rangi ustawowej do określenia terminu jego obowiązywania. Także art. 16 ust. 9 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2000 r. stanowił, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Ustawa z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 117, poz. 1128, z późn. zm.) wprawdzie wprowadziła w tym względzie zmianę i uchyliła obowiązek wpisywania do zezwolenia terminu jego ważności, niemniej jednak na dzień wydania zezwolenia, tj. [...] stycznia 1998 r. istniała podstawa prawna do określenia w pkt il zezwolenia nr [...] terminu jego obowiązywania. Oznacza to, że ww. pkt II zezwolenia zamieszczony został w treści zezwolenia w zgodzie z przepisami obowiązującymi w dniu jego udzielenia. Powyższe oznacza, że organ rozpatrując wnioski przedsiębiorcy U. sp. z o.o. z [...] września 2017 r. o stwierdzenie nieważności zezwolenia nr [...] i zezwolenia nr [...] - w pkt II dotyczącym terminu jego obowiązywania – prawidłowo uznał ich zgodność z przepisami obowiązującymi w dniu orzekania. Oceniając prawidłowość zezwolenia w tym zakresie, należy w pierwszej kolejności zbadać obowiązujący w dacie jego wydania stan prawny, jako że tylko on mógł stanowić podstawę do wydania kwestionowanego w tym zakresie rozstrzygnięcia. Ocena zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dokonywana jest bowiem na dzień jej podjęcia. W niniejszej sprawie jest to dzień [...] kwietnia 1998 r. i [...] sierpnia 2000 r. Zdaniem Sądu, przedmiotem oceny nie mogą być przepisy, których naruszenie zarzuca we wniosku Spółka, w brzmieniu obowiązującym po tych datach, bowiem na ocenę przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji nie może mieć wpływu późniejsza zmiana stanu prawnego. Innymi słowy, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji bierze się pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydawania decyzji. Tymczasem obowiązująca w dacie wydania obu zezwoleń ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123, poz. 600 ze zm.) w art. 16 ust. 9 stanowiła, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Nie może zatem budzić wątpliwości, że organ podejmujący decyzje miał w tym zakresie podstawę prawną do określenia terminu obowiązywania zezwolenia. W obu sprawach nie wystąpiły zatem przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ prawidłowo ocenił, że zmiana zezwolenia w trybie art. 6 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 188, poz. 1840, z późn. zm.), zwana dalej "ustawą z 2003 r. zmieniającą ustawę o sse", wprowadziła nowe uregulowania i uchyliła obowiązek określania w zezwoleniu terminu jego ważności, niemniej jednak na dzień wydania kwestionowanego zezwolenia istniała wyraźna podstawa prawna do określenia terminu jego obowiązywania. Wbrew twierdzeniu skarżącej spółki, nowelizacja nie oznaczała zrównania sytuacji prawnej przedsiębiorcy działającego na podstawie zezwolenia sprzed 1 stycznia 2001 r. z sytuacją prawną przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia po 1 stycznia 2001 r. Uzasadnia to szczególny charakter zezwolenia "strefowego". Nie jest ono bowiem zezwoleniem reglamentującym działalność gospodarczą, jak inne zezwolenia, koncesje czy licencje, lecz stanowi podstawę do korzystania z pomocy publicznej (regionalnej) w formie zwolnienia podatkowego. W świetle ustawy o sse działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej może prowadzić każdy przedsiębiorca, także nieposiadający zezwolenia. Natomiast posiadanie zezwolenia jest konieczne, aby móc skorzystać z pomocy publicznej oferowanej w strefie. Zatem trudno zgodzić się z twierdzeniem, by określenie w zezwoleniu terminu jego obowiązywania na podstawie art. 16 ust. 9 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2000 r. stanowiło ograniczenie wolności działalności gospodarczej, o której mowa w art. 22 Konstytucji. Zdaniem Sadu, organ udzielający zezwolenia miał więc upoważnienie ustawowe do wydania takiego rozstrzygnięcia w jego kwestionowanym zakresie. Powyższe oznacza, że organ w pełni zasadnie wskazał, że punkt I zezwolenia, dotyczący terminu jego obowiązywania, określony został w zgodzie z przepisami obowiązującymi w dniu wydania zezwolenia. Innymi słowy, w sprawie nie wystąpiła podnoszona przez skarżącą przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadmienić należy, że także konstytucyjność powyższego przepisu ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie została zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny ani na moment wydawania zezwolenia, ani później. Okoliczność, że art. 7 Konstytucji RP nakazuje organom administracji działanie na podstawie i w granicach prawa, a zatem określając termin ważności zezwolenia, organ wypełnił nie tylko dyspozycję art. 16 ust. 9 ww. ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, ale także zastosował się do obowiązku wynikającego z powyższej normy konstytucyjnej. Ponadto, prowadzenie działalności w strefie służy tylko określeniu przedsiębiorców uprawnionych do korzystania z pomocy publicznej, jeśli zrealizują warunki określone w zezwoleniu. Termin ważności zezwolenia determinuje jedynie okres korzystania z pomocy publicznej, która uprzywilejowuje przedsiębiorców strefowych wobec innych przedsiębiorców działających poza strefą lub w strefie bez zezwolenia, zobowiązanych do opodatkowania swoich dochodów na zasadach ogólnych. Sama konstrukcja instrumentu specjalnych stref ekonomicznych, opierająca się na wyznaczeniu końcowego terminu ich funkcjonowania, a nie maksymalnego okresu korzystania z pomocy publicznej, określonego np. w latach, prowadzi do sytuacji, w której poszczególni przedsiębiorcy mają rożny okres korzystania z pomocy. Tymczasem domagając się stwierdzenia nieważności zezwoleń uzyskanych przez poprzedników prawnych, w części określającej termin ich ważności, skarżąca Spółka oczekuje umożliwienia korzystania z pomocy publicznej do końca istnienia strefy (w obecnym stanie prawnym jest to 31 grudnia 2026 r.), a więc przez ponad 28 lat, licząc od daty wydania zezwolenia, a przedsiębiorca, który wejdzie do strefy w 2017 r. będzie mógł skorzystać z pomocy przez 9 lat. W ocenie Sądu w pełni wiążącym pozostał określony w punkcie I obu zezwoleń termin, na jaki zostało ono udzielone, zważywszy że na moment jego wydania istniał wyraźny przepis, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w tym względzie. Wbrew oczekiwaniu skarżącej, przepisy nowelizujące nie wprowadziły po stronie organu obowiązku działania z urzędu i dokonywania zmian w wydanych zezwoleniach w zakresie ich terminów obowiązywania. Powoływane przez skarżącą wyroki dotyczą spraw składanych wniosków o zmianę zezwolenia, a nie wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji. Nie można wobec tego zgodzić się, że w obu sprawach doszło do rażącego naruszenia prawa. . Stanowisko orzecznictwa, w tym Naczelnego Sadu Administracyjnego jest jednolite i Sad w składzie orzekającym podziela poglądy NSA prezentowane np. w wyrokach: z dnia 15 listopada 2017r. II GSK 2279/17 i, z dnia 8 czerwca 2018r. II GSK 2238/16, czy z dnia 2 października 2018r. II GSK 2778/16. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawach zaskarżone decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w obszernych skargach za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.