VI SA/Wa 1246/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] czerwca 2009 r. Inspektorzy Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...], którego kierowca okazał kontrolującym m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej J. G. (prowadzącej działalność gospodarczą, jako J. G. "[...] "). Podczas kontroli stwierdzono, że na obu bokach pojazdu oraz na jego przedniej i tylnej szybie umieszczony jest w sposób trwały napis: "Przewóz osób" i "[...] ". Kontrolujący wykonali połączenie z numerem [...], a ze sporządzonej przez nich notatki służbowej wynikało, że połączenie odebrała kobieta przyjmująca zamówienia na przewóz osób. Podczas kontroli wykonano również dokumentację fotograficzną, a także sporządzono protokół z przesłuchania świadka - kierowcy, który zeznał, że wykonuje usługi na rzecz skarżącej. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., w oparciu o wyniki kontroli, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J. G. (dalej: "skarżącą") karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Organ uznał, że na pojeździe znajdował się adres strony internetowej, będący jednocześnie numerem telefonu przedsiębiorstwa skarżącej, świadczącego usługi przewozu osób służący jako kontakt do zamówienia przewozu. Powyższe skutkowało nałożeniem kary pieniężnej za naruszenie zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 874 z 2007 r. ze zm.; dalej "utd"). W wyniku rozpatrzenia odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzję z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 5 lit. b), art. 92 ust. 1 i ust. 4 utd oraz lp. 2.9. pkt 2 załącznika do utd. Uzasadniając organ odwoławczy podkreślił m.in., że umieszczona na pojeździe domena internetowa zawiera w sobie numer telefonu skarżącej. W związku z tym, działanie takie słusznie uznane zostało za naruszenie przepisu art. 18 ust. 5 lit. b utd. Skargę na wskazaną decyzję z dnia [...] marca 2010 r. złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła jej: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 5 pkt b) utd poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania art. 7 w związku z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071 z 2000 r., ze zm.; dalej "k.p.a."), poprzez bezkrytyczne i niepotwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym ustalenie, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu skarżącej, który znajduje się w napisie [...] ", który jest również adresem strony internetowej skarżącej oraz że powyższy nr telefonu umożliwia kontakt ze skarżącym przedsiębiorcą. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 października 2010 r. (VI SA/Wa 1139/10) oddalił skargę. Stwierdził, że konsekwencją woli zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a – c utd. Zdaniem WSA, jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów jest dla przeciętnego pasażera umieszczenie na pojeździe oznaczenia z numerem telefonu przedsiębiorcy. Określenie "telefon przedsiębiorcy" nie oznacza, że musi być to wprost podany numer telefonu. Wystarczy, aby na pojeździe znajdował się ciąg cyfr, które umożliwiają połączenie telefoniczne, pod którym zbierane są zlecenia na rzecz przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy. Zlecenia takie może również zbierać inny przedsiębiorca współpracujący z przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy. Jednocześnie Sąd uznał, że skoro pod numerem telefonu zaopatrzonym w ciąg znaków graficznych umieszczonych na obu bokach oraz na przedniej i tylnej szybie skontrolowanego pojazdu ("[...] ") można było zamówić usługę przewozu osób, to organ prawidłowo stwierdził naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b) utd i nałożył na skarżącą karę w kwocie 5.000 zł, czyniąc to na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 utd oraz na podstawie lp. 2.9 pkt 2 załącznika do utd. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, tj.: – art. 18 ust. 5 pkt b) utd poprzez jego błędną wykładnię polegającą, na przyjęciu, iż "celem ww. przepisu jest, aby pojazdy wykonujące przewóz okazjonalny nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania, którego celem byłoby zawarcie umowy przewozu", co w żaden sposób nie znajduje uzasadnienia w treści ww. przepisu, ani w treści ww. ustawy; – art. 18 ust. 5 pkt b) utd poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż dla ustalenia, czy skarżąca dopuściła się deliktu administracyjnego wystarczy, aby na pojeździe, którym wykonywany jest przewóz okazjonalny na licencji skarżącej, znajdował się ciąg cyfr, które umożliwiają połączenie telefoniczne, pod którym zbierane są zlecenia na rzecz dowolnego przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy; 2) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez: – uznanie, że organy obydwu instancji prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy; – przyjęcie i przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleń faktycznych nieznajdujących należytego oparcia w materiale dowodowym i niewystarczających do zastosowania prawidłowo rozumianych unormowań zawartych w art. 18 ust. 5 pkt b) utd; – uznanie za udowodnione i bezsporne, iż umieszczony na pojeździe ciąg znaków zawierał w sobie numer telefonu skarżącej, pod którym można było zamówić usługę przewozu osób, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do stwierdzenia naruszenia przez skarżącą art. 18 ust. 5 pkt b) utd. oraz mogło skutkować oddaleniem skargi wniesionej na decyzję administracyjną. W uzasadnieniu stwierdziła, że w toku postępowania nie udowodniono, że numer umieszczony na pojeździe był numerem telefonu skarżącej, bądź numerem, pod którym można było zamówić usługę przewozu osób świadczoną przez skarżącą. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "NSA") uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2010 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Uzasadniając NSA wskazał, iż Sąd I instancji uznał za dowiedzione, że skarżący naruszył art. 18 ust. 5 lit. b utd poprzez umieszczenie na boku pojazdu napisu www. [...].pl wskazującego na numer telefonu przedsiębiorcy wykonującego usługi transportowe, pod którym to numerem można było zamówić usługę przewozu. Podniósł, iż Sąd I Instancji wskazał, że powyższe ustalenie znajdowało oparcie w dokumentacji z kontroli pojazdu tj. w protokole kontroli oraz notatce służbowej inspektora transportu drogowego, który miał rzekomo wykonać połączenie ze wskazanym numerem i stwierdzić, że tą drogą możliwe jest zamówienie przewozu osób. NSA podniósł, iż powyższe stanowisko nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej, gdyż brak jest w aktach sprawy notatki służbowej inspektora transportu drogowej, do której to odwołuje się WSA, a na której organ oparł zaskarżone rozstrzygnięcie. Załączona do akt sprawy administracyjnej dokumentacja z kontroli pojazdu nie zawiera również żadnego innego choćby pośredniego dowodu na rzecz ustalenia związku numeru [...] z przedsiębiorstwem skarżącej. Tym samym NSA uznał, że nakładając na skarżącą karę pieniężną za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b utd w oparciu o podstawowy dla wyniku sprawy dowód, którego w istocie ani kontrolujący ani organ nie przeprowadził, bo tak należy traktować dowód niezałączony do akt sprawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego naruszył podnoszone przez kasatora przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Konkludując NSA wskazał, iż ponieważ brak dowodu, na okoliczność, że numer umieszczony na kontrolowanym pojeździe był numerem przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącą i kontaktowym dla zamówienia usługi przewozu, dlatego też brak nie pozwala stwierdzić jednoznacznie, że naruszony został przepis art. 18 ust. 5 lit. b utd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 &1 ustawy z dnia 28 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do &2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną / art.1341 ustawy prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, dalej określanej jako "p.p.s.a"/. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa. Na wstępie należy przypomnieć, że niniejsza sprawa była przedmiotem ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w związku z wyrokiem NSA z dn.17.04.2012r. Sygn. II GSK 317/11 , który uchylając poprzedni wyrok Sądu I instancji, wskazał, że " brak dowodu na okoliczność, że numer umieszczony na kontrolowanym pojeździe był numerem przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącą i kontaktowym dla zamówienia usługi przewozu, nie pozwala stwierdzić jednoznacznie, że naruszony został przepis art.18 ust.5 lit.b u.t.d. Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę wyjaśni tę podstawową dla wyniku sprawy kwestię i wyda orzeczenie stosownie do wyniku tych ustaleń". W toku ponownego rozpoznania sprawy, organ wezwany do uzupełnienia akt administracyjnych, przedłożył notatkę służbową z dn. [...].06.2009r. sporządzoną przez kontrolerów ITD., dokumentująca czynności kontrolne pojazdu marki [...] kierowanego przez T. J., potwierdzająca możliwość zamówienia pojazdu należącego do skarżącej wykonując połączenie telefoniczne z numerem wskazanym na karoserii pojazdu. W ocenie Sądu powyższe, w kontekście pozostałych ustaleń dokonanych w przebiegu postępowania wyjaśniającego, pozwala na stwierdzenie, że organy obu instancji właściwie ustaliły, iż w chwili kontroli skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny, którego cechy skutkowały naruszeniem zakazu o którym mowa w art.18 ust.5 lit.b u.t.d. Bezsporną w sprawie jest bowiem okoliczność, że na boku oraz tylnej szybie kontrolowanego pojazdu umieszczony był wyżej wskazany ciąg znaków / [...], który stanowi numer telefonu pod którym można zamówić telefonicznie usługę przewozową. Powyższe ustalono poprzez wykonanie połączenia telefonicznego na wskazany numer telefonu tj. [...]. Ustalenia, jak to podniesiono wyżej, zostały zawarte w notatce służbowej sporządzonej przez kontrolującego, która została dołączona do akt administracyjnych sprawy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznaje, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w przepisie art.18 ust.5 lit. B u.t.d – wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji, a mianowicie, że na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy albo adres, albo jego telefon. Jako przedsiębiorcę rozumie się nie tylko przedsiębiorcę, stronę postępowania, ale również innego przedsiębiorcę, jeżeli zostanie wykazana między tymi podmiotami więź, która sprawia, że umieszczenie nazwy innego przedsiębiorstwa ma na celu przysporzenie klientów przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy. Tym bardziej w dyspozycji art.18 ust.5 lit. B u.t.d mieści się sytuacja, gdy na pojeździe została umieszczona nazwa, która częściowo pokrywa się z nazwą przedsiębiorstwa wykonującego transport. NSA w orzeczeniu z dn.18.11.2009r. Sygn. Akt II GSK 180/09 stwierdził, że podany wyżej przepis nie może być rozumiany w ten sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy|", która może być nadana przez przedsiębiorcę wyodrębnionym składnikom majątkowym i różnić się od jego firmy. Reasumując powyższe Sąd uznał, że organy trafnie ustaliły, że skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny z naruszeniem zakazu o którym mowa w powołanym przepisie art.18 ust.5 lit.b u.t.d, co skutkuje karą w wysokości 5000 zł. Taki stan rzeczy i uwzględnienie przez organy w prowadzonym postępowaniu reguł procedury administracyjnej czyni zarzuty skargi chybionymi. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 4