VI SA/Wa 1256/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "(...)" Sp. k. z siedzibą w "(...)" na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia "(...)" maja 2020 r. nr "(...)" w przedmiocie zmiany warunków umowy w postępowaniu resktrukturyzacyjnym oddala skargę Bankowy Fundusz Gwarancyjny (dalej "Organ" lub "BFG") decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 150 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 4 pkt 11 oraz art. 11 ust. 5 i ust. 9 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 795 z późn. zm.), dalej "ustawa o BFG" lub "u.o.b.f.g.", w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", uchwałą Zarządu BFG o nr [...] podjętą w dniu [...] maja 2020 r., postanowił: 1. zmienić warunki umowy o świadczenie obsługi prawnej z dnia [...] stycznia 2019 r., zmienionej aneksem nr 1 z dnia [...] marca 2019 r. (dalej "Umowa"), zawartej pomiędzy Bankiem [...] z siedzibą w P. (dalej "Bank" lub "Podmiot w restrukturyzacji") a adwokatem P. F. oraz adwokatem M. B., jako wspólnikami F. s.c. z siedzibą w P., przekształconej w F. spółka komandytowa z siedzibą w P. (dalej "kancelaria" lub "skarżąca"), w ten sposób, że zmienia się § 6 ust. 1 Umowy dotyczący czasu obowiązywania Umowy, nadając mu następujące brzmienie "Umowa wchodzi w życie z dniem 8 stycznia 2019 r. i jest zawarta na czas określony do dnia 4 maja 2020 r." oraz dokonuje się rozliczenia Umowy w sposób wskazany w pkt 2. 2. rozliczenia, o którym mowa w pkt 1 decyzji, dokonuje się w ten sposób, że Podmiot w restrukturyzacji dokona do dnia 30 maja 2020 r. płatności na rzecz Kancelarii z tytułu: 1) wynagrodzenia należnego na dzień 30 kwietnia 2020 r. zgodnie z warunkami Umowy, o których mowa w § 4 ust. 1 Umowy; 2) wynagrodzenia należnego za okres od 1 do 4 maja 2020 r. w wysokości, o której mowa w § 4 ust. 1 lit. a Umowy, proporcjonalnie do okresu obowiązywania Umowy w maju 2020 r.; 3) zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego, o których mowa w § 4 ust. 7-8 Umowy, o ile Bank otrzymał od dłużnika, organu egzekucyjnego lub innego organu zwrot kosztów zastępstwa do dnia 4 maja 2020 r.; 4) zwrotu kosztów, o których mowa w § 4 ust. 14-15 Umowy, o ile Kancelaria wystawi dokumenty księgowe, do których dołączone będę kopie dowodów poniesienia tych kosztów, zgodnie z § 4 ust. 16 Umowy, i przekaże je Podmiotowi w restrukturyzacji do dnia 22 maja 2020 r. 3. do przejęcia przedsiębiorstwa Pomiotu w restrukturyzacji w związku z zastosowaniem wobec niego instrumentu przejęcia przedsiębiorstwa zgodnie z art. 174 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o BFG, nie ma zastosowania § 1 ust. 2 i 3 Umowy, w szczególności przejęcie to nie stanowi "innego następstwa prawnego" o którym mowa w Umowie, i nie rodzi po stronie Podmiotu w restrukturyzacji żadnych zobowiązań wobec Kancelarii, w szczególności zobowiązań, o których § 1 ust. 2 i 3 Umowy, 4. uiszczenie przez Bank wynagrodzenia, o którym w pkt 2 decyzji, wyczerpuje wszystkie roszczenia Kancelarii z tytułu Umowy. W dniu [...] stycznia 2019 r. zawarta została pomiędzy Bankiem, jako zleceniodawcą, a adwokatem P. F. oraz adwokatem M. B., jako wspólnikami Kancelarii, umowa o świadczenie obsługi prawnej w sprawach w przedmiocie dochodzenia szeregu wierzytelności przysługujących Bankowi, wynikających z projektów wskazanych w § 1 pkt 1 Umowy. Umowa została zmieniona aneksem nr 1 w dniu [...] marca 2019 r., na mocy którego rozszerzono zakres przedmiotowy Umowy o wierzytelności wynikające z innych projektów niż wymienione w § 1 ust. 1 Umowy, przekazywane jako "dodatkowe zlecenia windykacyjne związane z ochroną interesów Banku". Zgodnie z § 6 ust. 1 Umowy, weszła ona w życie z dniem 8 stycznia 2019 r. i zawarta została na czas oznaczony dochodzenia przez Kancelarię wierzytelności. Przedmiotem Umowy było wykonanie usługi polegającej na reprezentowaniu Banku w negocjacjach, w pozasądowych postępowaniach windykacyjnych, w mediach, w sądowych postępowaniach pojednawczych, w sądowych i egzekucyjnych postępowaniach zabezpieczających, w sądowych postępowaniach rozpoznawczych, oraz klauzulowych, w postępowaniach upadłościowych, restrukturyzacyjnych, oraz w arbitrażu, a także w postępowaniach wyjaśniających, sprawdzających, przygotowawczych i rozpoznawczych w zakresie prawa karnego, karnego gospodarczego i karnego wykonawczego w sprawach dochodzenia szeregu wierzytelności. Prowadzona przez ww. adwokatów działalność w formie spółki cywilnej została przekształcona w trybie art. 551 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 505 z późn. zm.), dalej: "k.s.h.", w F. sp. k. z siedzibą w P.. Zgodnie z art. 553 § 1 k.s.h., wstąpiła m.in. w prawa i obowiązki w zakresie Umowy. Decyzją BFG z dnia [...] kwietnia 2020 r. w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec Banku (sygn. sprawy [...]), umorzenia instrumentów kapitałowych Banku (sygn. sprawy [...]), zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji wobec Banku (sygn. sprawy [...]), powołania administratora Banku (sygn. sprawy [...]) podjętej uchwałą nr [...] Zarządu BFG z dnia [...] kwietnia 2020 r., wobec Banku z dniem [...] kwietnia 2020 r. została wszczęta przymusowa restrukturyzacja. W pkt 4 decyzji z [...] kwietnia 2020 r. BFG zastosował instrument przymusowej restrukturyzacji w formie przejęcia przedsiębiorstwa w ten sposób, że [...]Bank S.A. z siedzibą w P. (dalej "Podmiot przejmujący") z dniem [...] maja 2020 r. przejął ze skutkiem określonym w art. 176 ust. 1 ustawy o BFG: 1. przedsiębiorstwo Podmiotu w restrukturyzacji, obejmujące ogół praw majątkowych Podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujętych w jego ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych, ze szczególnym uwzględnieniem praw wynikających z zawartych i obowiązujących umów, z wyłączeniem niektórych praw w tym m.in. wszelkich praw wynikających z Umowy; 2. zobowiązania Podmiotu w restrukturyzacji, obejmujące ogół zobowiązań związanych z działalnością Podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujęte w jego ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych ze szczególnym uwzględnieniem zobowiązań wynikających z zawartych i obowiązujących umów, z wyłączeniem niektórych zobowiązań w tym m.in. wszelkich praw wynikających z Umowy. W uzasadnieniu decyzji BFG wskazał, że biorąc pod uwagę, że stroną Umowy jest Bank, a więc podmiot wobec którego z dniem [...] kwietnia 2020 wszczęto przymusową restrukturyzację, została zatem spełniona jest przesłanka z art. 150 ust. 1 ustawy o BFG. Zakres dokonanej zmiany polegający na zmianie § 6 ust. 1 Umowy poprzez nadanie mu brzmienia "Umowa wchodzi w życie z dniem 8 stycznia 2019 r. i jest zawarta na czas określony do dnia 4 maja 2020 r." mieści się, w ocenie organu, w zakresie dokonania zmiany warunków umowy, o których mowa w art. 150 ust. 1 ustawy o BFG. Jednocześnie punkty 2-4 decyzji określają zakres i sposób rozliczenia Umowy, o którym mowa w art. 150 ust. 1 ustawy o BFG. Z uwagi na wszczęcie przymusowej restrukturyzacji wobec Banku oraz zastosowanie przez BFG instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci przejęcia przedsiębiorstwa wierzytelności Banku, których dotyczyła Umowa zostały przejęte wraz z przedsiębiorstwem Banku przez Podmiot Przejmujący. Przejęcie wierzytelności opisanych w Umowie nastąpiło na podstawie decyzji z [...] kwietnia 2020 r., w trybie ustawy o BFG. Od dnia 2 maja 2020 r. dalsze czynności związane z dochodzeniem od dłużników wierzytelności będzie już podejmował Podmiot przejmujący, który jako jedyny posiada tytuł prawny do rozporządzania nimi. Zatem dalsze trwanie Umowy ze względu na przeniesienie wierzytelności objętych zakresem Umowy stało się bezprzedmiotowe. Od dnia przejęcia Podmiot w restrukturyzacji już nie posiadał tytułu prawnego do wierzytelności, a Kancelaria już nie mogła podejmować czynności związanych z ich dochodzeniem na jego rzecz. Organ podkreślił, że wobec powyższego dalsze realizowanie Umowy przez Kancelarię na rzecz Banku nie było możliwe, a zatem koniecznym, zasadnym i słusznym było wydanie decyzji zmieniającej warunki Umowy oraz dokonującej rozliczenia Umowy. Określając datę końcową Umowy na dzień 4 maja 2020 r. BFG miał na uwadze, że był to pierwszy dzień roboczy po dniu przejęcia przedsiębiorstwa, które nastąpiło 2 maja 2020 r. Następnie BFG w pkt 2-4 Decyzji dokonał rozliczenia Umowy na podstawie art. 150 ust. 1 ustawy o BFG. Sposób dokonanego w pkt 2 Decyzji rozliczenia uwzględnia datę końcową obowiązywania Umowy ustaloną Decyzją, jak również pozostałe warunki Umowy, a także fakt wszczęcia wobec Banku przymusowej restrukturyzacji w dniu [...] kwietnia 2020 oraz przejęcia jego przedsiębiorstwa przez Podmiot przejmujący z dniem 2 maja 2020 r. W związku z tym w pkt 2 ppkt 1 Decyzji postanowiono, że Kancelaria otrzyma pełne wynagrodzenie wynikające z § 4 ust. 1 Umowy, tj. zarówno "Wynagrodzenie ryczałtowe", jak i "Premię za Sukces" należne na dzień [...] kwietnia 2020 r., tj. na dzień wszczęcia przymusowej restrukturyzacji Banku. Do tego bowiem dnia Kancelaria świadczyła na mocy Umowy obsługę prawną na rzecz Banku w pełnym zakresie. Ponadto, zgodnie z pkt 2 ppkt 2 Decyzji postanowiono, że Kancelaria otrzyma "Wynagrodzenie ryczałtowe", o którym mowa w § 4 ust. 1 lit. a Umowy, proporcjonalnie za okres następujący po dniu wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, aż do dnia 4 maja 2020 r., czyli do ostatniego obowiązywania Umowy określonego Decyzją. Należy podkreślić, że dni od 1 do 3 maja były co do zasady dniami wolnymi od pracy. Stąd też, w opinii BFG niezasadne i bezpodstawne byłoby wypłacanie Kancelarii "Premii za Sukces" w dniach 1-4 maja 2020 r. W ocenie organu, takie rozwiązanie pozwala również na uniknięcie wszelkich wątpliwości odnośnie ewentualnych roszczeń, które choć bezpodstawnie, mogłyby być podnoszone na gruncie postanowień § 4 ust. 6 Umowy w związku z przejęciem przedsiębiorstw Podmiotu w restrukturyzacji, w tym wierzytelności będących przedmiotem Umowy. Zgodnie z pkt 2 ppkt 3 Decyzji postanowiono, że Kancelaria otrzyma również zwrot zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego, o ile zostaną one otrzymane do dnia 4 maja 2020 r. Kancelarii, zgodnie z pkt 2 pkt 4 Decyzji zostaną również wypłacone poniesione przez nią koszty niezbędne do prawidłowego wykonania Umowy, o których mowa w § 4 pkt 14-15 Umowy, o ile Kancelaria wystawi dokumenty księgowe, do których dołączone będą kopie dowodów poniesienia tych kosztów, zgodnie z § 4 ust. 16 Umowy, i przekaże je Podmiotowi w restrukturyzacji do dnia 22 maja 2020 r. Zdaniem organu takie rozstrzygnięcie kompleksowo reguluje kwestie rozliczenia Umowy. W związku z powyższym w pkt 4 Decyzji wyraźnie stwierdzono, że uiszczenie przez Bank wynagrodzenia, o którym w pkt 2 Decyzji, wyczerpuje wszystkie roszczenia Kancelarii z tytułu Umowy. Jednocześnie w celu uniknięcia wszelkich wątpliwości co do interpretacji treści Umowy, w pkt 3 Decyzji stwierdzono, że do przejęcia przedsiębiorstwa Pomiotu w restrukturyzacji w związku z zastosowaniem wobec niego instrumentu przejęcia przedsiębiorstwa zgodnie z art. 174 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o BFG, nie ma zastosowania § 1 ust. 2 i 3 Umowy, w szczególności przejęcie to nie stanowi "innego następstwa prawnego", o którym mowa w Umowie, i nie rodzi po stronie Podmiotu w restrukturyzacji żadnych zobowiązań wobec Kancelarii, w szczególności zobowiązań, o których mowa w § 1 ust. 2 i 3 Umowy. Należy przy tym podkreślić, że do przedmiotowego przejęcia przedsiębiorstwa Pomiotu w restrukturyzacji doszło na mocy decyzji administracyjnej wydanej przez BFG i pozostawało ono poza wolą Banku. Na decyzję organu Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie interesu prawnego skarżącego i interesu Banku; art. 150 ust. 1 ustawy o BFG, względnie nadużycie prawa publicznego poprzez jego zastosowanie; naruszenie zasady proporcjonalności i zasady zaufania do organów (art. 8 § 1 k.p.a.), a w konsekwencji naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) i zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP) - wskutek dokonania przez BFG niedopuszczalnej zmiany warunków umowy o świadczenie obsługi prawnej z dnia [...] stycznia 2019 r., zawartej pomiędzy Skarżącą a Bankiem, polegającej na: a. zmianie § 6 ust. 1 Umowy i nadanie mu brzmienia, zgodnie z którym Umowa zostaje zawarta na czas określony do dnia 4 maja 2020 r. (pkt 1. zaskarżonej decyzji); b. rozliczeniu Umowy i pozbawieniu Skarżącej miesięcznego wynagrodzenia ryczałtowego, o którym mowa w § 4 ust. 1 lit. a. Umowy oraz premii za sukces, o której mowa w § 4 ust. 1 lit. b. Umowy (pkt 2. zaskarżonej decyzji), a także ustaleniu, że uiszczenie przez Bank na rzecz Skarżącej wynagrodzenia, o którym mowa w pkt. 2. zaskarżonej decyzji wyczerpuje wszystkie roszczenia Skarżącej z tytułu Umowy (pkt 4. zaskarżonej decyzji); c. ustaleniu, że do przejęcia przedsiębiorstwa Banku nie ma zastosowania § 1 ust. 2 i ust. 3 Umowy, w szczególności, że przejęcie to nie stanowi "innego następstwa prawnego" w rozumieniu § 1 ust. 3 Umowy oraz że nie rodzi po stronie w/w podmiotu żadnych zobowiązań wobec Skarżącej, w tym określonych w § 1 ust. 2 i ust. 3 Umowy (pkt 3. zaskarżonej decyzji). Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z następujących dokumentów: a. decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego nr [...], [...], [...], [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., b. skarga Skarżącej z dnia 7 maja 2020 r. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego nr [...], [...], [...], [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., c. umowa o świadczenie obsługi prawnej z dnia [...] stycznia 2019 r., d. aneks nr 1 z dnia [...] marca 2019 r. do umowy o świadczenie obsługi prawnej z dnia [...] stycznia 2019 r., e. postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] stycznia 2020r., [...], f. zaświadczenie Komornika Sądowego I. T. z dnia [...] grudnia 2019 r., [...], g. pismo z dnia [...] kwietnia 2020r. z Sądu Rejonowego w Z., [...], h. korespondencja email do Sądu Okręgowego w L. w sprawie [...] wraz z ugodą, na okoliczność: braku podstaw do zmiany warunków Umowy zaskarżoną decyzją w trybie art. 150 ust. 1 ustawy o BFG; rzeczywistej motywacji, która przyświecała BFG przy wydawaniu zaskarżonej decyzji; naruszenia interesu prawnego Skarżącej. Mając na uwadze podniesione zarzuty, Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, jak również zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art.8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na wstępie rozważań, z uwagi na treść zarzutów skargi przypomnieć należy, iż przymusowa restrukturyzacja stanowi zharmonizowaną przez prawo unijne instytucję prawa publicznego, polegającą na wyeliminowaniu z rynku znajdującej się w stanie zagrożenia upadłością instytucji finansowej z pominięciem postępowania upadłościowego, w drodze władczych środków administracyjnych. Zasadniczym celem restrukturyzacji i towarzyszącej jej tzw. uporządkowanej likwidacji jest z jednej strony – jak stanowi punkt 45 zdanie pierwsze, drugie i trzecie preambuły dyrektywy nr 2014/59/UE – działanie w interesie publicznym. Interes ten jest rozumiany w tym przypadku jako uniknięcie tzw. pokusy nadużycia (ang. moral hazard), zagrożenia stabilności finansowej, zakłócenia funkcji krytycznej i ryzyka dla ochrony deponentów, które mogłyby wystąpić, gdyby uruchomiono tradycyjne postępowanie upadłościowe. Z drugiej strony, restrukturyzacja (i uporządkowana likwidacja) powinny zapewniać "ciągłość funkcji krytycznych, aby uniknąć negatywnych skutków dla stabilności finansowej, ochronę środków publicznych poprzez ograniczenie do minimum możliwości nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego dla instytucji będących na progu upadłości, a także ochronę objętych gwarancją deponentów, inwestorów, środków finansowych i aktywów klientów." (punkt 45 zdanie czwarte preambuły dyrektywy nr 2014/59/UE). Ze wskazanymi postanowieniami dyrektywy korespondują zdefiniowane w art. 66 pkt 1 – 5 ustawy o BFG cele przymusowej restrukturyzacji, do których zaliczono utrzymanie stabilności finansowej, w szczególności przez ochronę zaufania do sektora finansowego i zapewnienie dyscypliny rynkowej, ograniczenie zaangażowania funduszy publicznych lub prawdopodobieństwa ich zaangażowania wobec sektora finansowego lub jego poszczególnych podmiotów, zapewnienie kontynuacji realizowanych przez podmiot funkcji krytycznych ochrona deponentów i inwestorów objętych systemem rekompensat i ochrona środków powierzonych podmiotowi przez jego klientów. Można zatem powiedzieć, że restrukturyzacja i następująca w ślad za nią likwidacja instytucji finansowej stosowane być mogą wyjątkowo, gdy tradycyjna droga postępowania upadłościowego z góry okazuje się zawodna w realizowaniu obowiązku ochrony interesu publicznego. O tym, że przymusowa restrukturyzacja stanowi mechanizm, który ma być uruchamiany subsydiarnie względem postępowania upadłościowego świadczy jednoznacznie treść punktu 46 zdanie pierwsze preambuły dyrektywy nr 2014/59/UE. Obliguje on do rozważenia likwidacji instytucji w ramach postępowania upadłościowego zanim wdrożone zostaną narzędzia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Implementujące dyrektywę przepisy ustawy o BFG konstruują dwuetapowe postępowanie w tym zakresie. Etap pierwszy obejmuje postępowanie administracyjne, które zgodnie z art. 101 ust. 7 ustawy o BFG wieńczone jest decyzją o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji. Kolejna faza, w zależności od okoliczności może zakończyć się zbyciem przedsiębiorstwa, upadłości likwidacyjnej bądź likwidacją w postępowaniu likwidacyjnym (art. 230 ust. 1 ustawy o BFG). Rozwiązanie to koresponduje z treścią punktu 44 preambuły dyrektywy nr 2014/59/UE. Ponadto podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 85 ust. 4 zdanie ostatnie dyrektywy 2014/59/UE: "(...) środki prawne w związku z błędną decyzją lub błędnym działaniem organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są ograniczone do odszkodowania za straty poniesione przez składającego wniosek w wyniku decyzji lub działania". Powyższy przepis został implementowany do polskiego porządku prawnego w art. 105 ustawy o BFG, który stanowi m.in. o utrzymaniu skuteczności decyzji i działań podjętych w oparciu o decyzję Funduszu (art. 105 ust, 3), ograniczeniu odpowiedzialności odszkodowawczej do wysokości poniesionej straty (art. 105 ust. 4), ograniczeniu odszkodowania do świadczenia pieniężnego (art. 105 ust. 5). Z kolei z art. 111 ustawy o BFG wynika, że przymusowa restrukturyzacja zostaje wszczęta z dniem doręczenia podmiotowi decyzji Funduszu, o której mowa w art. 101 ust. 7-9 i art. 102 ust. 1 i 4, czyli m.in. decyzji o wszczęciu wobec podmiotu krajowego przymusowej restrukturyzacji (albo decyzji o umorzeniu lub konwersji instrumentów kapitałowych). Z momentem doręczenia tej decyzji Bank zgodnie art. 2 pkt 40 ustawy o BFG, uzyskuje status podmiotu w restrukturyzacji. Decyzje Funduszu, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o BFG, są ostateczne i podlegają natychmiastowemu wykonaniu.(art.11 ust.8 u.o.b.f.g.). Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Funduszu z dnia [...] maja 2020 r. zmieniająca warunki Umowy, której podstawę materialnoprawną stanowią przepisy art. 150 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 4 pkt 11 oraz art. 11 ust. 5 i ust. 9 ustawy o BFG . Zgodnie z art. 150 ust. 1 ustawy o BFG, Fundusz może, w drodze decyzji, dokonać zmiany warunków umowy zawartej przez podmiot w restrukturyzacji, w tym dokonać rozliczenia umowy, przeniesienia praw z umowy na osobę trzecią lub wstąpić w miejsce strony umowy. Art. 150 ustawy o BFG stanowi implementację art. 64 ust. 1 lit. f dyrektywy nr 2014/59/UE który stanowi, że państwa członkowskie zapewniają, by organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wykonując uprawnienie w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, posiadały uprawnienia m.in. do unieważniania lub zmiany warunków umowy, której stroną jest instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, lub zastąpienia odbiorcy w charakterze strony. Ustawodawca przewidział jednocześnie zamknięty katalog umów, co do których Fundusz nie może zastosować swoich uprawnień polegających na zmianie warunków umowy takich jak : umowy o uczestnictwo w systemie płatności lub systemie rozrachunku, a także stosunki zobowiązaniowe zawierane w związku z uczestnictwem w systemie płatności lub systemie rozrachunku (art. 150 ust. 2 ustawy o BFG). Ustawodawca ograniczył zakres dopuszczalnej ingerencji Funduszu w umowy o charakterze zabezpieczeniowym (art. 151 ust. 1 i 2 ustawy o BFG). Z powyższego wynika, iż w art. 150 ust. 1 ustawy o BFG z zastrzeżeniem ust.2 ustawodawca postanowił, iż do kompetencji Funduszu w postępowaniu restrukturyzacyjnym, należy szeroko pojęta – zmiana, prowadząca również do wygaśnięcia lub rozwiązania zawartych umów przez podmiot w restrukturyzacji, w formie decyzji administracyjnej (jednostronnego i władczego rozstrzygnięcia organu) z wyjątkami nie zachodzącymi w tej sprawie. Za zasadne należało więc uznać stanowisko organu, iż do uprawnień tych należy także możliwość zakończenia stosunków umownych, np. poprzez wypowiedzenie w drodze decyzji umów zawartych przez podmiot w restrukturyzacji lub tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, zmianę okresu na jaki umowa na czas oznaczony została zawarta. Przy czym decyzja podjęta w tym zakresie przez Fundusz ma charakter uznaniowy. Użycie przez ustawodawcę zwrotu " może, w drodze decyzji, dokonać zmiany warunków umowy " wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia w tym zakresie. Natomiast przepisy ustawy o BFG, nie przewidują żadnych ograniczeń co do zmiany czy zakończenia stosunków umownych. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest specyfika postępowania restrukturyzacyjnego, a w szczególności brzmienie art.176 ust.1 ustawy o BFG. Przyjęcie przez ustawodawcę konstrukcji uznania administracyjnego oznacza wyposażenie organu administracji w kompetencję do ukształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody zakreślonej przepisem prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł procesowych (wyrok NSA z 3 września 2010 r., II GSK 745/09,CBOSA). Swoboda ta, czy innymi słowy rzecz ujmując pole uznania przysługującego organowi podejmującemu decyzję uznaniową, podlega pewnym ograniczeniom, przy czym głównych ograniczeń szukać należy w dyrektywach wynikających z granic "wewnętrznych" i granic "zewnętrznych" uznania. Granice wewnętrzne to nic innego jak cele (wartości), dla realizacji (ochrony) których ustawodawca wyposaża organ w możliwość działania uznaniowego. Cele (wartości) te można wyczytać wprost z ustawy, w której regulacjach znajduje się norma materialnoprawna zawierająca upoważnienie do korzystania z uznania, z Konstytucji RP, z prawa wspólnotowego, umów międzynarodowych, czy nawet ogólnych zasad prawa i zasad prawa administracyjnego. Z kolei granice zewnętrzne uznania mają wynikać wprost z normy (norm) prawa materialnego administracyjnego, na podstawie których podejmowana jest decyzja. Przy czym zaistnienie przesłanek wskazanych w przepisie stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji uznaniowej (w rozpoznawanej sprawie w art.150 u.oo.b.f.g.), nie stanowi dla organu, zobowiązania, a jedynie uprawnienie do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Prawo organu do uznania administracyjnego, nie zwalnia go oczywiście, od przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami określonymi w przepisach k.p.a. w szczególności z art.7, art.77 §1 oraz w art.80 k.p.a., znajdującymi zastosowanie w sprawie na podstawie art.11 ust.5 ustawy o BFG, zgodnie z którym, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do decyzji, o których mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), z wyłączeniem art. 10, art. 31, art. 391, art. 46 § 3-9, art. 48, art. 49, art. 61 § 4, art. 78, art. 79, art. 81, art. 89-96, art. 106 i art. 127-140 tej ustawy. W myśl przepisu art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Przepis art. 80 k.p.a., nakazujący ocenę całokształtu materiału dowodowego, wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego. Organy administracji publicznej są więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego - w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) - winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym - stosownie do treści art. 107 K.p.a. - jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Braki w tym zakresie uzasadnienia decyzji o charakterze uznaniowym uniemożliwiają - w przypadku jej zaskarżenia - ustalenie czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Swobodne uznanie nie może być bowiem tożsame z dowolnością (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05, LEX nr 166546). Przy tym przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje również zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji, prowadzą do wniosku, iż organ orzekający w sprawie, zgodnie z zasadami określonymi w art.7, art.77 oraz 80 k.p.a, wnikliwie i wszechstronnie zgromadził materiał dowodowy i ocenił go prawidłowo w granicach swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszystkie wymogi określone w art.11 k.p.a. oraz art.107 § 3 k.p.a. Wskazać należy, że stroną umowy zmienionej, zaskarżoną decyzją jest Bank, a więc podmiot wobec którego z dniem [...] kwietnia 2020 r. wszczęto przymusową restrukturyzację opisaną wyżej decyzją Funduszu z dnia [...] kwietnia 2020 r. (sygn. sprawy [...]), doręczonej Bankowi w dniu 30 kwietnia 2020 r. W związku z powyższym zarzuty skargi, iż nie została spełniona przesłanka do wydania decyzji na podstawie art.150 ust.1 ustawy o BFG lub że wydanie zaskarżonej decyzji z [...] maja 2020 r. było nieuprawnionym działaniem organu uznać należało za bezzasadne. W pkt 4 decyzji z [...] kwietnia 2020 r., wydanej między innymi na podstawie art.174 ust.1 pkt 1 i 2 oraz art.176 ust.1 ustawy o BFG Fundusz zastosował instrument przymusowej restrukturyzacji w formie przejęcia przedsiębiorstwa w ten sposób, że [...] Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w P., (Podmiot przejmujący), z dniem 2 maja 2020 r. przejął ze skutkiem określonym w art. 176 ust. 1 ustawy o BFG: - przedsiębiorstwo Podmiotu w restrukturyzacji, obejmujące ogół praw majątkowych Podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujętych w jego ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych, ze szczególnym uwzględnieniem praw wynikających z zawartych i obowiązujących umów, z wyłączeniem niektórych praw w tym m.in. wszelkich praw wynikających ze spornej w sprawie Umowy. - zobowiązania Podmiotu w restrukturyzacji, obejmujące ogół zobowiązań związanych z działalnością Podmiotu w restrukturyzacji według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, ujęte w jego ewidencji księgowej lub informatycznych systemach księgowych ze szczególnym uwzględnieniem zobowiązań wynikających z zawartych i obowiązujących umów, z wyłączeniem niektórych zobowiązań w tym m.in. zobowiązań wynikających ze spornej w sprawie Umowy. W świetle art.174 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o BFG Fundusz może wydać decyzję o przejęciu przez podmiot przejmujący, bez konieczności uzyskania zgody właścicieli, dłużników lub wierzycieli podmiotu w restrukturyzacji: 1) przedsiębiorstwa podmiotu w restrukturyzacji; 2) wybranych albo wszystkich praw majątkowych lub wybranych albo wszystkich zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji. Zgodnie natomiast z art.176 ust. 1 ustawy o BFG z dniem określonym w decyzji Funduszu, o której mowa w art. 174 ust. 1 pkt 1 i 2, podmiot przejmujący wstępuje w miejsce podmiotu w restrukturyzacji w zakresie przejętych praw majątkowych i związanych z nim zobowiązań, również w postępowaniach sądowych i administracyjnych. Z powyższego wynika , iż, na podstawie art.176 ust.1 ustawy o BFG , z dniem 2 maja 2020 r. we wskazanym w decyzji z [...] kwietnia 2020 r. zakresie, Podmiot przejmujący, przejął ogół praw i obowiązków majątkowych podmiotu w restrukturyzacji, również w postępowaniach sądowych i administracyjnych, z ograniczeniami z niej wynikającymi. W konsekwencji w związku z wszczęciem przymusowej restrukturyzacji wobec Banku oraz zastosowanie przez Fundusz instrumentu przymusowej restrukturyzacji w postaci przejęcia przedsiębiorstwa, wierzytelności Banku, których dotyczyła umowa, zostały przejęte prawa i zobowiązania majątkowe wraz z przedsiębiorstwem Banku przez [...] Bank S.A z wyłączeniem jednakże wszelkich praw i zobowiązań wynikających z Umowy zawartej ze skarżącą. Przejęcie wierzytelności opisanych w umowie nastąpiło jak już Sąd wskazał wyżej, na podstawie decyzji Funduszu z [...] kwietnia 2020 r., skutkiem czego, z dniem 2 maja 2020 r. dalsze czynności związane z dochodzeniem od dłużników wierzytelności może podejmować jedynie Podmiot przejmujący, jako jedyny uprawniony do rozporządzania nimi. Od dnia przejęcia Podmiot w restrukturyzacji już nie posiadał tytułu prawnego do wierzytelności, których obsługa prawną zajmowała się kancelaria, stąd w ocenie Sądu zaistniała podstawa prawna przewidziana w art.150 ust.1 ustawy o BFG, do wydania przez Fundusz decyzji o ogólnie mówiąc, zmianie Umowy ze skarżącą. Podkreślenia wymaga, że mimo iż Podmiot przejmujący wstępuje na podstawie art.176 ust.1 ustawy o BFG oraz decyzji z [...] kwietnia 2020 r. w niektóre prawa i obowiązku podmiotu restrukturyzowanego, to na podstawie tej samej decyzji, zgodnie z jej pkt 4 nie przejął uprawnień i zobowiązań, wynikających z Umowy zawartej z kancelarią. Decyzja ta jest zgodnie z art.11 ust.8 ustawy o BFG jest ostateczna i podlega natychmiastowej wykonalności. W konsekwencji organ wydający decyzję na podstawie art.150 ust.1 ustawy o BFG był nią związany i rozstrzygnięcie o braku następstwa prawnego o którym mowa w § 1 ust.2 i 3 Umowy odpowiada prawu. Z powyższym wiąże się również fakt, iż dalszą obsługą prawną przejętego przedsiębiorstwa, w tym w zakresie wierzytelności objętych umową, zajmować się będzie Podmiot przejmujący, w którego gestii jest ewentualne zawarcie umowy z podmiotem świadczącym profesjonalną pomoc prawną, bowiem nie przejął jak zostało wyżej wskazane żadnych uprawnień wynikających z Umowy zawartej z kancelarią . [...] Bank S.A. jako posiadający tytuł prawny do wierzytelności objętych umową będzie decydował o tym w jaki sposób będzie windykować należności. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącej, Podmiot w restrukturyzacji w żaden sposób nie mógł prowadzić rozmów co do dokończenia obsługi prawnej najbardziej zaawansowanych postępowań sądowych. Wobec powyższego, dalsze realizowanie umowy przez stronę na rzecz Podmiotu w restrukturyzacji nie było możliwe, a zatem konieczne było wydanie zaskarżonej decyzji, w której szczegółowo wyjaśniono sposób dokonanego rozliczenia umowy, uwzględniający określony decyzją okres jej obowiązywania oraz administracyjnoprawny charakter przejęcia wierzytelności będących przedmiotem umowy. Sąd nie podziela również stanowiska strony , iż w świetle przepisów ustawy o BFG w szczególności art.150 ust. ustawy o BFG, błędne jest rozliczenie przez Fundusz, wynagrodzenia dla strony wynikającego z Umowy, premii za sukces oraz zasądzonych kosztów sądowych, do dnia w którym faktycznie kancelaria świadczyła obsługę prawną. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji określając datę końcową Umowy na dzień 4 maja 2020 r., Fundusz uwzględnił okoliczność, że był to pierwszy dzień roboczy po dniu przejęcia przedsiębiorstwa, które nastąpiło 2 maja 2020 r. Sposób dokonanego w pkt 2 decyzji rozliczenia przyjmującego datę końcową obowiązywania Umowy na dzień 4 maja 2020 r. wynika, z uwzględnienia przez organ, faktu wszczęcia wobec Banku przymusowej restrukturyzacji w dniu [...] kwietnia 2020 oraz przejęcia jego przedsiębiorstwa przez Podmiot przejmujący z dniem 2 maja 2020 r. W związku z tym, mając na uwadze szczególny tryb postępowania, wynikający z przepisów ustawy o BFG, organ trafnie rozstrzygnął, w ocenie Sądu, w pkt 2 ppkt 1 zaskarżonej decyzji, że Kancelaria otrzyma pełne wynagrodzenie wynikające z § 4 ust. 1 Umowy, tj. zarówno "Wynagrodzenie ryczałtowe", jak i "Premię za Sukces" należne na dzień [...] kwietnia 2020 r., tj. na dzień wszczęcia przymusowej restrukturyzacji Banku. Do tego bowiem dnia Kancelaria świadczyła na mocy Umowy obsługę prawną na rzecz Banku w pełnym zakresie. Ponadto, zgodnie z pkt 2 ppkt 2 decyzji Kancelaria otrzymała "Wynagrodzenie ryczałtowe", o którym mowa w § 4 ust. 1 lit. a Umowy, proporcjonalnie za okres następujący po dniu wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, aż do dnia 4 maja 2020 r., były to dni wolne od pracy. Tylko za te dni, nie wypłacono stronie "Premii za Sukces" (1-4 maja 2020 r.), bo już nie świadczyła obsługi prawnej. W ocenie Sądu mając na uwadze szczególne regulacje prawne , znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, nie ma uzasadnienia, do zapłaty wynagrodzenia i kosztów stronie za cały miesiąc maj 2020 r., z uwagi na to, że zaskarżoną decyzję strona otrzymała 6 maja 2020 r., skoro jak Sąd wskazał wyżej Bank został objęty restrukturyzacją [...] kwietnia 2020 r.(data doręczenia decyzji z [...] kwietnia 2020 r.), a Podmiot przejmujący, nie wstąpił w prawa i obowiązku Banku z Umowy zawartej z kancelarią. Z tych względów, nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd, również zarzuty dotyczące utraconych przez stronę przychodów. Wskazać należy, że wygaśnięcie umowy w rozpoznawanej sprawie to część ryzyka prowadzonej działalności gospodarczej, do których należy zaliczyć wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego, w którym znajdują zastosowanie przepisy ustawy o BFG, prowadzące do wypowiedzenia, zmiany, czy też wygaśnięcia umowy, nawet mimo staranności jakiej dokładała strona w jej wykonaniu i rezultatów jakie osiągnęła. Dlatego też argumentacja strony sprowadzająca się do zarzutów nierozważenia przez organ, zakończenia sukcesem wielu postępowań sądowych i innych w dochodzeniu wierzytelności, nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z tych wszystkich względów trudno zgodzić się ze stroną, że doszło do podnoszonego w skardze nadużycia prawa publicznego, poprzez przedwczesne i bezprawne wygaśnięcie stosunku cywilnoprawnego. W świetle omówionych wyżej przepisów ustawy o BFG w tym art.150 ust.1, nie sposób uznać za zasadne stanowisko strony, iż Umowa mogła zostać wypowiedziana jedynie na podstawie jej postanowień lub przepisów ogólnych, odnoszących się do zobowiązań umownych. Argumentacja strony w tym zakresie, przedstawiona w skardze oparta została na normach prawnych wynikających wyłącznie z przepisów prawa cywilnego i pomija regulacje szczególne, jakimi są w tej sprawie przepisy ustawy o BFG, co zostało już wyżej wyjaśnione. Co do załączonych do skargi dokumentów Sąd chciałby wskazać, iż sądy administracyjne, orzekają zgodnie z art.133 p.p.s.a., na podstawie akt sprawy. Wyjątek stanowi at.106 § 3 p.p.s.a, który umożliwia Sądowi przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wydaje się oczywiste, iż zbędne jest przeprowadzania dodatkowego dowodu z dokumentów znajdujących się aktach sprawy. Należą do nich dokumenty wskazywane przez stronę w skardze ( lit. a, c, d): a. decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego nr [...], [...], [...], [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., c. umowa o świadczenie obsługi prawnej z dnia [...] stycznia 2019 r., d. aneks nr 1 z dnia [...] marca 2019 r. do umowy o świadczenie obsługi prawnej z dnia [...] stycznia 2019 r. Natomiast dowody załączone do skargi (lit. b, e-h) b. skarga Skarżącej z dnia 7 maja 2020 r. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego nr [...], [...], [...], [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., e. postanowienie Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] stycznia 2020r., [...], f. zaświadczenie Komornika Sądowego I. T. z dnia [...] grudnia 2019 r., [...], g. pismo z dnia [...] kwietnia 2020r. z Sądu Rejonowego w Z., [...], h. korespondencja email do Sądu Okręgowego w L. w sprawie [...] wraz z ugodą, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, co do podstaw zmiany warunków Umowy zaskarżoną decyzją w trybie art. 150 ust. 1 ustawy o BFG. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło bowiem w zgodnie z powoływanymi wyżej przepisami ustawy o BFG, w szczególności art.150 u.o.b.f.g. Organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy, opierając się na właściwie zinterpretowanych i zastosowanych w sprawie przepisach prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.